ตอนนี้เราอายุ29 ช่วงนี้เราน้อยใจตัวเองบ่อยมาก จากที่เป็นคนขี้น้อยใจอยู่แล้ว เหมือนมันเริ่มหนักขึ้น เมื่อเจอคำพูดแทงใจ เรารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นบุคคลล้มเหลวทุกๆเรื่องในชีวิตมาตลอด ไม่ประสบความสำเร็จอะไรสักอย่าง ตั้งแต่เล็กจนโต ถ้านั่งนึกได้ก็น่าจะมีปัญหาให้พ่อแม่ตามแก้มาตลอด พ่อเราส่งเราเรียนทุกอย่างพร้อมกับพี่ชาย ทั้งด้านดนตรี ด้านภาษา ด้านอาหาร ร้อง เล่น เต้น เกือบทุกๆอย่าง แต่พอโตมา เราทิ้งมันหมด เพราะเราคิดว่าเราทำได้ไม่ดีเลย และในขณะเดียวกัน พี่ชายเราทำได้ดีมาก เกือบทุกอย่าง เราก็ยินดีและไม่เคยอิจฉาเขานะ ดีใจด้วยซ้ำที่พี่เราเป็นคนเก่ง ส่วนเราไม่เก่งด้านอะไรสักอย่าง
พอตอนเข้ามหาลัย เราเลือกเรียนด้านการทำอาหาร ตอนเรียนเราก็เรียนได้ไม่ดีมาก คิดว่าขอให้เกรดไม่ออกมาดูแย่ก็พอแล้ว พอจบมาเราก็ไม่ได้ทำงาน อยู่แต่บ้าน ดูแลพ่อแม่ เที่ยวกับเพื่อน
แล้ววันนี้เราเจอคำพูดของแม่ว่า “แกนี่นะ ไม่ประสบความสำเร็จสักอย่าง เรียนมายังไง ขนาดเพื่อนไม่ได้เรียนมาด้านเดียวกับแก มันยังทำได้ดีกว่าเลย”
ตอนนั้นเรารู้สึกแย่มาก แต่ไม่เถียงเขานะ เพราะคิดว่ามันก็เรื่องจริงอย่างที่เขาว่าแหละ
ตอนนี้ก็เลยมานั่งคิด ว่าตัวเราเกิดมาทำไม ทำไมไม่มีคุณค่ากับใครเลย ทำไมล้มเหลวทุกอย่าง เป็นลูกที่ดีไม่ได้ เป็นคนรักที่ดีไม่ได้ เป็นเพื่อนที่ดีก็ไม่ได้ เหมือนชีวิตมันไม่ประสบความสำเร็จด้านอะไรเลย มันแย่มากเลยตอนนี้ กลัวตัวเองเป็นคนซึมเศร้า กลัวตัวเองยิ้มไม่เป็น กลัวตัวเองไม่มีความสุขกับเวลาที่มี
เคยน้อยใจตัวเองมั้ยคะ
พอตอนเข้ามหาลัย เราเลือกเรียนด้านการทำอาหาร ตอนเรียนเราก็เรียนได้ไม่ดีมาก คิดว่าขอให้เกรดไม่ออกมาดูแย่ก็พอแล้ว พอจบมาเราก็ไม่ได้ทำงาน อยู่แต่บ้าน ดูแลพ่อแม่ เที่ยวกับเพื่อน
แล้ววันนี้เราเจอคำพูดของแม่ว่า “แกนี่นะ ไม่ประสบความสำเร็จสักอย่าง เรียนมายังไง ขนาดเพื่อนไม่ได้เรียนมาด้านเดียวกับแก มันยังทำได้ดีกว่าเลย”
ตอนนั้นเรารู้สึกแย่มาก แต่ไม่เถียงเขานะ เพราะคิดว่ามันก็เรื่องจริงอย่างที่เขาว่าแหละ
ตอนนี้ก็เลยมานั่งคิด ว่าตัวเราเกิดมาทำไม ทำไมไม่มีคุณค่ากับใครเลย ทำไมล้มเหลวทุกอย่าง เป็นลูกที่ดีไม่ได้ เป็นคนรักที่ดีไม่ได้ เป็นเพื่อนที่ดีก็ไม่ได้ เหมือนชีวิตมันไม่ประสบความสำเร็จด้านอะไรเลย มันแย่มากเลยตอนนี้ กลัวตัวเองเป็นคนซึมเศร้า กลัวตัวเองยิ้มไม่เป็น กลัวตัวเองไม่มีความสุขกับเวลาที่มี