นี่เป็นเด็กจบใหม่ค่ะตอนนี้ทำงานอยู่ในกรุงเทพซึ่งเป็นงานที่เพื่อนชวนมาทำแล้วเราก็ลองส่งเรซูเม่มาแล้วได้ทำงานแบบไม่ต้องสอบสัมภาษณ์ค่ะซึ่งตอนแรกดีใจมากเพราะด้วยความเป็นงานแรกแต่พอไปคุยกับพ่อแม่ท่านก็ไม่ค่อยเห็นด้วยกับการที่จะมาทำงานที่ไกลบ้านแต่เรารั้นเพราะอยากออกจากบ้านด้วยแล้วคิดว่าหาประสบการณ์เราตื้อจนได้มาทำงานแต่พอมาทำงานจริงๆเรากลับพึ่งรู้ว่าสายงานที่ทำมันไม่ตรงแล้วเราก็คิดว่าไม่สามารถทำงานนี้ได้เพราะเราพึ่งจบแล้วไม่มีประสบการณ์การทำงานด้านนี้เลยแล้วเขาจะให้เราเรียนรู้งาน2เดือนเพื่อที่จะย้ายไปประจำที่สาขาเปิดใหม่ซึ่งงานนี้ต้องรู้ขั้นตอนทั้งหมดของโรงงานทั้งหมดซึ่งมันน้อยมากในเวลาแค่นั้นสำหรับเราคนอื่นเราไม่รู้แต่เราว่าเราทำไม่ได้แล้วเราก็โทรหาที่บ้านตลอดเขาน่าจะทนเห็นเราสภาพนี้ไม่ไหวเลยบอกให้กลับบ้านตอนนี้อยากกลับแต่ถ้าจะกลับไปอยู่เฉยๆก็รู้สึกแย่เลยหางานแถวภาคนั้นแล้วก็มีที่ที่รับสมัครตรงสายเราเขาเรียกสัมภาษณ์แต่พอสัมเสร็จกลับรู้สึกว่าตัวเองตอบคำถามได้เฟลมากมันยิ่งรู้สึกแย่ว่าขนาดตรงสายที่เรียนมายังทำไม่ได้ซึ่งตอนนี้เราก็คุยกับพี่ในทีมว่าไม่ไหวเลยจะลาออกเพื่อที่เขาจะได้หาคนใหม่มาแทนเราภายใน2เดือนนี้ได้แต่พี่ในทีมก็อยากให้ลองฝืนจนถึงสัปดาห์นี้แต่เราก็มีคำตอบในใจอยู่แล้วซึ่งพ่อก็บอกให้ลาออกแล้วกลับบ้านตอนนี้รู้สึกล้มเหลวในชีวิตมากๆอยากกลับบ้านแต่กลัวที่ที่พ่อเคยห้ามเราไม่ฟังแล้วยืมเงินพ่อเพื่อมาอยู่กรุงเทพแล้วกลับไปแบบไม่ได้อะไรเลยรู้สึกแย่ที่ทำให้ทุกอย่างมันพังตอนนี้เราควรที่จะลาออกมั้ยแล้วควรทำไงต่อกับชีวิตดี รู้สึกเป็นคนที่ไม่เก่งพอที่จะเผชิญกับการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ (เป็นคนพูดไม่ค่อยรู้เรื่องอาจจะอ่านแล้วงงๆเพราะรู้สึกอะไรก็พิมพ์ลงไปตอนนี้)
รู้สึกตัวเองไม่เก่งแล้วล้มเหลวในการใช้ชีวิตมั้ย