หาตังค์เรียนเองแค่โดนพ่อแม่ห้าม

เรื่องมีอยู่ว่าเราหาตังค์เรียนเองค่ะตั้งแต่มอปลาย เพราะรู้ดีว่าครอบครัวจนเราไม่เคยเรียกร้องอะไรเลยหาเองทุกอย่าง พอเรียนมหาลัยโดนพ่อกับแม่ห้ามโดยการยกเหตุผลนานามาเพรียบ จริงๆตอนที่ตัดสินใจจะเรียนต่อ ป.ตรี ช่วงแรกๆก็โดนไปหลายรอบค่ะแต่ด้วยความที่อยากเรียนต่อมากจริงๆจึงขอร้องจนสำเร็จ เราส่งเงินให้ทุกเดือนไม่เคยขาด(เท่ากับตอนที่ยังไม่เรียนค่ะ เราหยุดไปปีนึงเพื่อเก็บตังค์แต่สุดท้ายเราก็ให้แม่หมด รายได้เดือนละหมื่นนิดๆ)เราอดทนประหยัดทุกอย่างเพื่อมาจ่ายค่าเทอมกับค่าหนังสือ ไม่มีเงินเก็บใดๆทั้งสิ้น ทีนี้พอกลับมาบ้านเพราะโควิดเราก็โดนจัดหนักเลยค่ะ ทั้งคำดูถูก คำห้าม บอกว่าเรียนไปทำไมจบไปก็หางานไม่ได้ หน้าอย่างนี้จะเรียนจบไหมสู้หาเงินมาให้กูใช้ไม่ดีกว่าหรอ ไม่ก็หาผัวสักคนมาอยู่บ้านได้แล้ว อายุก็เยอะแล้วเรียนทำไม(เรา อายุ20) เสียใจค่ะ กดดันด้วย แต่ก็พูดระบายกับใครไม่ได้ พี่น้องก็ไม่มีความหวังทั้งหมดจึงมาอยู่ที่เราจนหมด วันนี้หลังจากฟังที่แม่กับพ่อพูดจบเราร้องไห้ค่ะ มันทนไม่ไหวจริงๆ ความเสียใจน้อยใจมันตีตื้นมาจนจุกไปหมด สมองก็คิดไปต่างๆนานาเครียดมาก จนอดคิดไม่ได้ว่าพ่อแม่ไม่รักเราหรอ(เราเป็นลูกที่ถูกเก็บมาเลี้ยงค่ะ พ่อกับแม่เป็นคนบอกเองตอนที่เราโตแล้ว ซึ่งจริงๆตอนเด็กก็โดนแล้วค่ะ ทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่รุมถามกันตรึมว่านี่รู้ไหมว่าพ่อแม่อยู่ไหนชื่ออะไร ตอนนั้นงงค่ะเลยตอบตามที่ไม่รู้อะไรว่าก็อยู่บ้านไง แล้วพวกเขาก็ขำกันใหญ่ จนมารู้ที่หลังว่าไม่ใช่ลูกแท้ๆ มันอดคิดไม่ได้จริงๆค่ะว่าเพราะแบบนี้ใช่ไหมพวกท่านถึงไม่รักเรา ) เราแค่ต้องการกำลังใจในวันแย่ๆ ในช่วงเวลาที่เลวร้ายแบบนี้ แต่พ่อแม่กลับมากดดันแทน นี่คือสิ่งตอบแทนความตั้งใจที่เราควรได้รับหรอ? พวกท่านไม่เคยเชื่อมั่นในตัวเราเลยไม่ว่าเรื่องอะไร 😭😭