สวัสดีค่ะหนูชื่อเมย์พึ่งมาเล่นpantipคะ
ปีนี้หนูอายุ15ปีเเล้วค่ะหนูมีพี่น้อง4คนค่ะ เหตุผลที่หนูตั้งหัวกระทู้เเบบนี้มันเป็นจริงกับปัจจุบันเลยคะเล่าย้อนไปตอนหนูเกิดเเม่บอกว่าหนูเกิดที่กรุงเทพค่ะ
เเม่กับพ่อก่อนที่หนูจะเกิดเเม่บอกว่าเเม่เก็บขวดขายกับพ่อค่ะพอหนูเกิดพ่อก็เป็นทหาร
วันที่หนูเกิดพ่อไม่ได้มาหาหนูเพราะเป็ทหารกว่าจะมาเห็นหน้าหนูก็เกือบสามเดือนค่ะ
พอหนูอายุได้2-3ขวบตอนนั้นพ่อกับเเม่เลิกกันค่ะหนูไปอยู่กับป้าค่ะเป็นพี่สาวเเม่อยู่ได้ไม่ถึงปีเเม่ก็มารับกลับบอกว่าคืนดีกับพ่อเเล้วเเม่กับพ่อก็ย้ายไปนครนายกซึ่งเป็นบ้านพ่อพ่อหนูชอบกินเหล้าสูบบุหรี่ชอบทะเลาะกับเเม่บ่อยมากเลยค่ะมีอยู่วันหนึ่งเเม่หนูต้องไปทำงานเรามีรถมอเตอร์ไซค์คันเดียวก่อนหน้านั้นหัวหน้างานเเม่โทรมาด่าเพราะเเม่ขาดงานเเม่เพราะไม่มีรถไปทำงาน วันนั้นเเม่ก็เลยล็อกล้อไว้เพราะเเม่จะเอามอเตอร์ไซค์ไปทำงาน
พอพ่อเห็นก็เลยทะเลาะกันปัญหามันจะไม่เกิดเลยถ้าพ่อยอมไปส่งแม่วันนั้นพ่อเมาผลักเเม่จนล้มเเล้วก็ตีเเม่หนูจำได้เพราะไม่เคยลืมเพราะเป็นครั้งเเรกที่หนูเห็นพ่อทำเเม่อุ้มหนูไว้หลังจากนั้นเเม่พึ่งมารู้ว่าเเม่ท้องน้องอีกคนอยู่
เเม่กับหนูก็เลยย้ายไปอยู่กับยายที่บุรีรัมย์พอน้องคลอดเเม่ต้องไปทำงานเพราะเเถวนี้ไม่มีงานเพราะเป็นเขตชนบทเเม่ไปทำงานคนเดียวที่ปราจีนจนหนูอายุ9ขวบเเม่กลับมากับพ่อค่ะมารับหนูกับน้องที่บุรีรัมย์ไปเรียนที่ปราจีนบุรี
บ้านหนูเป็นห้องเช่าค่ะอยู่หน้าโรงงาน
เเอลไพน์ค่ะโรงงานที่แม่ทำอยู่พ่อที่งานที่โรงงานพัดลม วันที่หนูกับน้องต้องเดินกลับบ้านค่ะเพราะไม่มีรถกลับเดินเลาะมาตามถนนใหญ่พอกลับมาที่บ้านหนูเห็นเเม่ร้องไห้มีรอยเเดงเต็มตัวพ่อตบเเม่ที่หน้าตอนนั้นน้องก็อยู่ด้วยหนูเดินเข้าบ้านมาพ่อกระชากเเขนน้องบอกว่าจะเอาน้องไป อยู่กับเเม่นี่เเหล่ะ
หนูเห็นน้องร้องไห้เพราน้องพึ่งอยูอนุบาล2
น้องไม่ควรมาเจออะไรเเบบนี้ หนูก็เลยดึงน้องไว้พ่อก็เลยนั่งอยู่หน้าบ้านหนูเอาน้องเข้าห้องไปพ่อขับมอเตอร์ไซค์ออกไปกลับมาตอนเช้าพ่อตาเเดงมากกลิ่นเหล้าเหม็นนอนอยู่หน้าบ้านหนูไม่ได้ล็อกบ้านพอหนูอยู่ป.6น้องอยู่
ป.2 แม่มีน้องอีกคนคนค่ะเเม่เอาน้องไปไว้กับย่าพ่อบอกกับเเม่ว่าค่าเช่าขึ้นต้องย้ายออกเพราะไม่มีเงิน
หนูย้ายมาอยูบ้านเช้าในซอยค่ะตอนนี้ก็ยังอยู่
พ่อออกจากงานเพราะพ่อบอกว่าเงินเดือนน้อย
เเม่จึงเป็นคนทำงานเเค่คนเดียวจนถึงตอนนี้
พ่อเมื่อไม่ได้ทำงานเเม่จะให้เงินวันล่ะ120ให้เเบ่งกับหนูเเละน้องพ่อเอาเงินไป100บาทเอา20บาทให้หนูกับน้องหนูต้องทำกับข้าวให้น้องกินเองจากนั้นไม่นานเเม่ให้หนูขายของที่ตลาดนัดใกล้บ้านค่ะหนูขายฮอทดอกนึ่งตอนเลิกเรียนทุกวันหนูจะเอาลังซอสถุงไม้ใส่ลังเเล้วก็เเก็สใส่รถเข็นเข็นไปขายทุกวันหลังเลิกเรียนได้วันล่ะ500บ้าง600บ้างเเล้วหนูต้องหักเงินออกไปซื้อฮอทดอกซอสกำไรก็ประมาน300-200บ้างถือว่ายังมีเงินใช้จุดเเตกหักของหนูตอนหนูขึ้น ม.1 ค่ะ พ่อยังไม่ทำงานขอเงินเเม่พอเเม่ไม่ให้ก็ทะเลาะกันคราวนี้พ่อกับเเม่ทะเลาะกันเเรงมากพ่อทำลายข้าวของทำตู้เย็นคว้ำพัดลมใบพัดเเตกกระจกประตูเเตกเเม่เจ็บโดนพ่อทั้งตีทั้งเตะเเม่หัวเเตกค่ะเเม่กับพ่อเลิกกันค่ะเเต่ยังอยูเหมือนเดิมไม่คุยกับพ่อพ่อก็ไม่คุยกับเเม่หนูกับน้องเป็นธาตุอากาศไปเลยหนูต้องซักผ้าเองรีดผ้าเองขายของเองเดินกลับเองเหมือนชีวิตนี้ไม่มีใครเลยน้องก็เลยเป็นคนที่สำคัญที่สุดน้องไปช่วยหนูทำงานขายของเเล้วมีวันนึงเป็นวันเกิดเพื่อนน้องน้องขอไปวันเกิดตอนเย็นตอนกำลังเก็บของน้องพูดขึ้นว่า "หนูอยากมีวันเกิดบ้างจังหนูอยากเป่าเค้กอยากให้พ่อเเม่เเล้วก็พี่อยู่ในวันเกิดหนูอยากมีของขวัญเหมือนเพื่อน" ตอนนั้นเหมือนไม่ใช่เเค่หนูที่เคยคิดว่าตัวเองขาดน้องก็เหมือนกันถ้าเลือกได้หนูไม่อยากให้น้องเกิดมาเจออะไรเเบบนี้เลยอยากให้น้องมีเหมือนเพื่อนหนูไม่มีอย่างน้อยน้องก็ต้องมี
วันนั้นวันสุดท้ายพ่อเมากลับมาอีกเเล้วค่ะ
เหมือนฝันร้ายของหนูเลยพ่อคลานเข้ามาในบ้านให้อาบน้ำให้ตอนนั้นเกือบห้าทุ่มน้องนอนเเล้วทำกับข้าวให้กินเอาพ่อนอนพ่อก็พูดด่าเเม่อย่างนั้นอย่างนี้ขู่บ้างเเต่ติดที่ประโยคนึงที่พ่อพูด "กูจะยิงให้ตาย
ทั้งบ้านนี่เเหละ"
หลังจากนั้นพ่อไปอยู่ที่นครนายกเพราะเลิกกับเเม่เเล้วเเม่ก็อยู่กับพวกหนูเหมือนเดิมเเต่เเม่ยิ้มยิ่งกว่าตอนอยู่กับพ่ออีก
ปัจจุบันค่ะพ่อหนูบวชเเล้วเเต่ก็ยังติดต่อหนูอยู่
เเม่ก็ยังทำงานค่ะตอนนี้เเม่เอาน้องคนที่สามมาอยู่ด้วยกันเเล้วหนูก็ยังติดต่อกับพ่ออยู่
พ่อหนูบวชนั้นเเหละค่ะหนูก็ยังคุยยังโทรหาเเต่หลังๆนี่พ่อขอโทษเเม่เเต่ยังว่าหนูไม่โทรหาหาว่าคุยเเต่กับเเฟนซึ่งหนูยังไม่มีเเฟนด้วยซ้ำเพราะเเม่กับน้องยังสำคัญกว่าเลย
ยังด่าหนูจนถึงทุกวันนี้พ่อหนูจะสึกอีก5-6เดือนเเต่หนูไม่อยากให้พ่อกลับมาเลยไม่อยากให้เหมือนเดิมเลยไม่อยากให้พ่อกับเเม่ทะเลาะกันเเต่อยากให้น้องมีพ่อ
ระบายออกหมดเลยไม่เคยเล่าให้ใครฟังทั้งญาติ ครู เพื่อนแม้เเต่เเม่ก็ไม่อย่างน้อยไม่มีทางออกก็ได้ระบายมันออกมาหนูไม่มีความสุขอย่างน้อยเเม่ก็น้องๆก็มีเค้าก็เป็นความสุขของหนูเเล้ว
น้องกับเเม่คือความสุขของหนูคือโลกทั้งใบของหนูเลย
ปีนี้หนูอายุ15ปีเเล้วค่ะหนูมีพี่น้อง4คนค่ะ เหตุผลที่หนูตั้งหัวกระทู้เเบบนี้มันเป็นจริงกับปัจจุบันเลยคะเล่าย้อนไปตอนหนูเกิดเเม่บอกว่าหนูเกิดที่กรุงเทพค่ะ
เเม่กับพ่อก่อนที่หนูจะเกิดเเม่บอกว่าเเม่เก็บขวดขายกับพ่อค่ะพอหนูเกิดพ่อก็เป็นทหาร
วันที่หนูเกิดพ่อไม่ได้มาหาหนูเพราะเป็ทหารกว่าจะมาเห็นหน้าหนูก็เกือบสามเดือนค่ะ
พอหนูอายุได้2-3ขวบตอนนั้นพ่อกับเเม่เลิกกันค่ะหนูไปอยู่กับป้าค่ะเป็นพี่สาวเเม่อยู่ได้ไม่ถึงปีเเม่ก็มารับกลับบอกว่าคืนดีกับพ่อเเล้วเเม่กับพ่อก็ย้ายไปนครนายกซึ่งเป็นบ้านพ่อพ่อหนูชอบกินเหล้าสูบบุหรี่ชอบทะเลาะกับเเม่บ่อยมากเลยค่ะมีอยู่วันหนึ่งเเม่หนูต้องไปทำงานเรามีรถมอเตอร์ไซค์คันเดียวก่อนหน้านั้นหัวหน้างานเเม่โทรมาด่าเพราะเเม่ขาดงานเเม่เพราะไม่มีรถไปทำงาน วันนั้นเเม่ก็เลยล็อกล้อไว้เพราะเเม่จะเอามอเตอร์ไซค์ไปทำงาน
พอพ่อเห็นก็เลยทะเลาะกันปัญหามันจะไม่เกิดเลยถ้าพ่อยอมไปส่งแม่วันนั้นพ่อเมาผลักเเม่จนล้มเเล้วก็ตีเเม่หนูจำได้เพราะไม่เคยลืมเพราะเป็นครั้งเเรกที่หนูเห็นพ่อทำเเม่อุ้มหนูไว้หลังจากนั้นเเม่พึ่งมารู้ว่าเเม่ท้องน้องอีกคนอยู่
เเม่กับหนูก็เลยย้ายไปอยู่กับยายที่บุรีรัมย์พอน้องคลอดเเม่ต้องไปทำงานเพราะเเถวนี้ไม่มีงานเพราะเป็นเขตชนบทเเม่ไปทำงานคนเดียวที่ปราจีนจนหนูอายุ9ขวบเเม่กลับมากับพ่อค่ะมารับหนูกับน้องที่บุรีรัมย์ไปเรียนที่ปราจีนบุรี
บ้านหนูเป็นห้องเช่าค่ะอยู่หน้าโรงงาน
เเอลไพน์ค่ะโรงงานที่แม่ทำอยู่พ่อที่งานที่โรงงานพัดลม วันที่หนูกับน้องต้องเดินกลับบ้านค่ะเพราะไม่มีรถกลับเดินเลาะมาตามถนนใหญ่พอกลับมาที่บ้านหนูเห็นเเม่ร้องไห้มีรอยเเดงเต็มตัวพ่อตบเเม่ที่หน้าตอนนั้นน้องก็อยู่ด้วยหนูเดินเข้าบ้านมาพ่อกระชากเเขนน้องบอกว่าจะเอาน้องไป อยู่กับเเม่นี่เเหล่ะ
หนูเห็นน้องร้องไห้เพราน้องพึ่งอยูอนุบาล2
น้องไม่ควรมาเจออะไรเเบบนี้ หนูก็เลยดึงน้องไว้พ่อก็เลยนั่งอยู่หน้าบ้านหนูเอาน้องเข้าห้องไปพ่อขับมอเตอร์ไซค์ออกไปกลับมาตอนเช้าพ่อตาเเดงมากกลิ่นเหล้าเหม็นนอนอยู่หน้าบ้านหนูไม่ได้ล็อกบ้านพอหนูอยู่ป.6น้องอยู่
ป.2 แม่มีน้องอีกคนคนค่ะเเม่เอาน้องไปไว้กับย่าพ่อบอกกับเเม่ว่าค่าเช่าขึ้นต้องย้ายออกเพราะไม่มีเงิน
หนูย้ายมาอยูบ้านเช้าในซอยค่ะตอนนี้ก็ยังอยู่
พ่อออกจากงานเพราะพ่อบอกว่าเงินเดือนน้อย
เเม่จึงเป็นคนทำงานเเค่คนเดียวจนถึงตอนนี้
พ่อเมื่อไม่ได้ทำงานเเม่จะให้เงินวันล่ะ120ให้เเบ่งกับหนูเเละน้องพ่อเอาเงินไป100บาทเอา20บาทให้หนูกับน้องหนูต้องทำกับข้าวให้น้องกินเองจากนั้นไม่นานเเม่ให้หนูขายของที่ตลาดนัดใกล้บ้านค่ะหนูขายฮอทดอกนึ่งตอนเลิกเรียนทุกวันหนูจะเอาลังซอสถุงไม้ใส่ลังเเล้วก็เเก็สใส่รถเข็นเข็นไปขายทุกวันหลังเลิกเรียนได้วันล่ะ500บ้าง600บ้างเเล้วหนูต้องหักเงินออกไปซื้อฮอทดอกซอสกำไรก็ประมาน300-200บ้างถือว่ายังมีเงินใช้จุดเเตกหักของหนูตอนหนูขึ้น ม.1 ค่ะ พ่อยังไม่ทำงานขอเงินเเม่พอเเม่ไม่ให้ก็ทะเลาะกันคราวนี้พ่อกับเเม่ทะเลาะกันเเรงมากพ่อทำลายข้าวของทำตู้เย็นคว้ำพัดลมใบพัดเเตกกระจกประตูเเตกเเม่เจ็บโดนพ่อทั้งตีทั้งเตะเเม่หัวเเตกค่ะเเม่กับพ่อเลิกกันค่ะเเต่ยังอยูเหมือนเดิมไม่คุยกับพ่อพ่อก็ไม่คุยกับเเม่หนูกับน้องเป็นธาตุอากาศไปเลยหนูต้องซักผ้าเองรีดผ้าเองขายของเองเดินกลับเองเหมือนชีวิตนี้ไม่มีใครเลยน้องก็เลยเป็นคนที่สำคัญที่สุดน้องไปช่วยหนูทำงานขายของเเล้วมีวันนึงเป็นวันเกิดเพื่อนน้องน้องขอไปวันเกิดตอนเย็นตอนกำลังเก็บของน้องพูดขึ้นว่า "หนูอยากมีวันเกิดบ้างจังหนูอยากเป่าเค้กอยากให้พ่อเเม่เเล้วก็พี่อยู่ในวันเกิดหนูอยากมีของขวัญเหมือนเพื่อน" ตอนนั้นเหมือนไม่ใช่เเค่หนูที่เคยคิดว่าตัวเองขาดน้องก็เหมือนกันถ้าเลือกได้หนูไม่อยากให้น้องเกิดมาเจออะไรเเบบนี้เลยอยากให้น้องมีเหมือนเพื่อนหนูไม่มีอย่างน้อยน้องก็ต้องมี
วันนั้นวันสุดท้ายพ่อเมากลับมาอีกเเล้วค่ะ
เหมือนฝันร้ายของหนูเลยพ่อคลานเข้ามาในบ้านให้อาบน้ำให้ตอนนั้นเกือบห้าทุ่มน้องนอนเเล้วทำกับข้าวให้กินเอาพ่อนอนพ่อก็พูดด่าเเม่อย่างนั้นอย่างนี้ขู่บ้างเเต่ติดที่ประโยคนึงที่พ่อพูด "กูจะยิงให้ตาย
หลังจากนั้นพ่อไปอยู่ที่นครนายกเพราะเลิกกับเเม่เเล้วเเม่ก็อยู่กับพวกหนูเหมือนเดิมเเต่เเม่ยิ้มยิ่งกว่าตอนอยู่กับพ่ออีก
ปัจจุบันค่ะพ่อหนูบวชเเล้วเเต่ก็ยังติดต่อหนูอยู่
เเม่ก็ยังทำงานค่ะตอนนี้เเม่เอาน้องคนที่สามมาอยู่ด้วยกันเเล้วหนูก็ยังติดต่อกับพ่ออยู่
พ่อหนูบวชนั้นเเหละค่ะหนูก็ยังคุยยังโทรหาเเต่หลังๆนี่พ่อขอโทษเเม่เเต่ยังว่าหนูไม่โทรหาหาว่าคุยเเต่กับเเฟนซึ่งหนูยังไม่มีเเฟนด้วยซ้ำเพราะเเม่กับน้องยังสำคัญกว่าเลย
ยังด่าหนูจนถึงทุกวันนี้พ่อหนูจะสึกอีก5-6เดือนเเต่หนูไม่อยากให้พ่อกลับมาเลยไม่อยากให้เหมือนเดิมเลยไม่อยากให้พ่อกับเเม่ทะเลาะกันเเต่อยากให้น้องมีพ่อ
ระบายออกหมดเลยไม่เคยเล่าให้ใครฟังทั้งญาติ ครู เพื่อนแม้เเต่เเม่ก็ไม่อย่างน้อยไม่มีทางออกก็ได้ระบายมันออกมาหนูไม่มีความสุขอย่างน้อยเเม่ก็น้องๆก็มีเค้าก็เป็นความสุขของหนูเเล้ว