เวลาไปซื้อของถ้าเราเห็นของที่จะซื้อมีน้อยกว่าที่จะซื้อ เราก็ถามแม่ค้ากันใช่มั้ยคะ ว่ามีของอีกมั้ย แต่ประโยคที่แม่ชอบมักจะมีคำว่าเหลือ เช่น

“เหลือแค่เท่านี้แล้วค่ะ”

“เหลือแค่นี้แล้วจ้ะ”

ซึ่งเราถือมากๆ ถ้ามีคนชวนเรากินข้าวแล้วพูดว่า ไปกินข้าวสิ เหลือกับข้าวไว้ในตู้ เราจะรู้สึกเหมือนเขาให้เรากินของเหลือ เป็นคนไม่ชอบกินของเหลือ ไม่ชอบกินต่อจากคนอื่น อดซะยังจะดีกว่าเพราะเราเป็นคนกินยากไม่กินอะไรง่ายๆ

ยิ่งมาเจอแม่ค้าพูดแบบนี้ยิ่งรู้สึกแปลกๆในใจ ถ้าแม่ค้าใช้คำว่า

“มีเท่านี้แล้วค่ะ”

“หมดแล้วค่ะมีเท่าที่โชว์”

เรายังจะรู้สึกดีกว่าเลยค่ะ เราไม่ได้มีเจตนาอะไรนะคะ แค่อยากถามคนอื่นว่ารู้สึกแบบเราบ้างมั้ยคะ

ขอบคุณค่ะ