ควรจะทำไงกับชีวิตที่ไม่มีใครเข้าใจ

คือเราเป็นคนที่พ่อกับแม่มีปัญหากันตลอดถึงขั้นเคยจะไปหย่ากันแต่ตอนนั้นเหมือนต้องมีพยานอะไรสักอย่างเลยไม่ได้หย่าแต่ก็ทะเลาะกันตลอดเรามีปมตั้งแต่เด็กๆพ่อแม่ทะเลาะกันตลอดจนปัจจุบันก็ทะเลาะกันอยู่แล้วมีช่วงนึงที่พ่อกับแม่ทะเลาะกันแล้วแม่ไล่พ่อ เราก็พูดกับพ่อแม่ว่าอย่าทะเลาะกันเลยแม่ตบตีเราจนถึงขั้นกระชากหัวกระทืบเราก็มีช่วงนั้นความรู้สึกเราแย่มากๆบางครั้งวันไปเรียนเขาทะเลาะกันทั้งคืนยันเช้าบ้างแม่ทำร้ายร่างกายพ่อแต่ดีที่พ่อไม่ทำร้ายร่างกายแม่ ช่วงวันไปเรียนเราร้องไห้ตาแดงตาบวมไปโรงเรียนแทบทุกวันเลยก็ว่าได้เพื่อนถามเราก็ไม่บอกแต่เพื่อนรู้ว่าเรามีปัญหาแน่นอนเพราะความรู้สึกสีหน้าเรามันบ่งบอก คือเรามีน้องชายแท้ๆด้วย1คน น้องชายเรานิสัยแย่มากๆมันจะหาเรื่องเราตลอดจ้องจะให้เรามีเรื่องละพอเราทะเลาะกับน้องน้องเราจะโกหกแม่พูดความเท็จแล้วเราก็โดนตีตลอดแม่เราเป็นคนลำเอียงนะเอะอะก็ว่าเราเป็นพี่ต้องยอมต้องทำทุกอย่างให้น้องแล้วทุกวันนี้เราก็เป็นคนที่นิ่งๆรู้สึกไม่อยากพูดคุยกับใครอยากอยู่คนเดียวแต่จะโดนน้องชายหาเรื่องพอวันนี้เรานอนอยู่บนห้องมันใช้เราแต่เราไม่ทำเพราะมันพูดด้วยความเคยปากเราเงียบไม่สนใจแต่มันก็พูดดังหาเรื่องจนเราหนีไปนอนห้องอื่นแล้วแม่ก็บ่นด่าเราเราบอกเรายังไงไม่ทำอะไรเลยแม่ก็ตีบอกเราว่าเป็นพี่ต้องยอมทุกอย่าง แม่จะเป็นคนที่ด่าเราแรงมากๆแบบแรดไรงี้อีกเยอะแยะ แล้วคำพูดที่ทำให้รู้สึกแย่มากๆคือมีลูกผญ.ก็เหมือนมีส้วมอยู่หน้าบ้าน แล้วแม่เราก็เอาเราไปพูดในทางที่แย่ๆกับคนอื่นเราเคยร้องไห้เพราะแอบได้ยินว่าแม่พูดว่าไอ...(..ชื่อเราเอง)มันไม่ใช่ขี้ๆนะพูดกับเพื่อนแม่ แล้วอาทิตย์์ต่อมาเราออกไปซื้อขนมกับน้องเราเราเจอเพื่อนแม่คนนั้นเขาให้ค่าขนมน้องเราเป็นร้อยย้ำ!!!แค่น้องเราพอเขามา้านเราเขาบอกแม่เราว่าเขาให้ค่าขนมน้องแต่ลืมให้เราพูดเฉยๆนะแต่ก็ไม่ได้ให้แต่ก็ไม่อะไรหรอกทุกวันนี้เหมือนเราอาศัยแม่อยู่แม่ไล่เราบ่อยมากให้ไปอยู่กับพ่อแต่มีครั้งนึงที่เราไม่ไหวจริงๆจนจะออกไปเขาบอกเราว่าถอดเสื้อผ้าออกมาไม่ต้องเอาอะไรไปด้วยสักอย่างของที่กูเป็นคนหามาพอเราจะออกไปจริงๆเขาก็ตบตีเราจนเราเริ่มไม่ไหวตอนเขาตีเขาเคยพูดว่าจะไปตายที่ไหนก็ไปเราเคยคิดอยากฆ่าตัวตายจนเราไม่ไหวพูดออกไปเหมือนแม่เขาจะตกใจนะแล้วหลังมาก็ตบตีกระชากหัวแต่ไม่กระทืบหนักเท่าเมื่อคือเราไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงที่แย่ต่อเรามากๆคือน้องชายเราทำอะไรเขาจะว่าเราดูถูกสีผิวเราหน้าตาเราเพราะน้องชายเราหล่อนะเขาเลยดูถูกว่าไม่ได้หน้าตาดีเท่าเขาแต่ที่ทำให้แย่คือแม่กับน้องที่แหละที่ไม่เคยเท่าใจเราเราเคยเป็นเด็กกิจกรรมที่เด่นมากๆคนนึงเลยนะแต่เราเคยไปออดิชั่นที่นึงเราลืมเนื้อซึ่งเราโดนแม่ด่ายับมากว่าโกรธดูถูกเราเราโดนน้องล้อเราเลยเลิกทุกอย่างแต่เป็นคนเรียนดีนะเมื่อก่อนตอนเป็นเด็กกิจกรรมเราหาเงินให้แม่ได้เยอะอยู่ ทุกวันนี้เรารู้สึกว่ากิจกรรมมันคือทางของเราเรากลับมาฝึกฝนแต่เราก็ต้องแอบทุกคนจนโดนด่าบ้างหาว่าทำตัวไม่มีประโยชน์ แต่เราก็พูดไม่ได้เพราะถ้าพูดก็จะโดนดูถูก