ไม่มีความสุขเลยเวลาอยู่กับครอบครัวขอคำปรึกษาทีครับ

กล่าวเลยนะครับผมเป็นเด็กคนหนึ่งโตมาจากครอบครัวฐานะปานกลาง ไม่ได้สบายแต่ก็ไม่ได้ลำบาก ผมมีพี่หนึ่งคน ตั้งแต่จำความได้ผมก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กที่มีปมมาตลอด ด้วยพ่อของผมเป็นคนค่อนข้างตระหนี่จะบอกว่าขี้งกมันก้อไม่เชิงอะ ☹️ ตั้งแต่จำความได้ผมนับชิ้นของที่พ่อซื้อให้ได้เลย ตอนเด็กเราอยากได้รถบังคับพ่อก็บอกว่าแพง ไม่มีเงิน ตอนนั้นเราก็งอแงตามประสาเด็กแต่ก็ยังไม่คิดอะไร โตขึ้นมาอีกหน่อยเราอยากได้โทรศัพท์เราก็ไม่ได้ (เราเห็นพอตังลงทุนตังซื้อของที่เขาชอบเขาซื้อเลย) สุดท้ายแม่ก็ต้องรูดบัตรซื้อให้ทั้งๆที่แม่รายไสด้น้อยกว่าพ่อผมมาก(ยอมรับว่ารู้สึกผิดแต่เพราะมีแม่เลยทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองไม่ขาดละมั้ง) หลังจากนั้นผมก็เหมือนคนมีปมมาตลอดผมไม่เคยขออะไรอีกเลย ไม่ให้ก็ไม่ขอ อะไรไม่จำเป็นผมไม่ขอ ผมบอกตัวเองมาตลอดยอมอดไม่ยอมขอ (นึกไม่ออกเลยถ้าไม่มีแม่จะเปนไงคงจะอดแบบสุดๆอยากได้รัยก็มองคนอื่นเอา5555)  ครั้งหนึ่งผมอยากได้เงินไปแต่งมอเตอร์ไซค์ผมก็ไปทำงานพาร์ทไทม์เอาเพราะเราเลือกที่จะไม่ขอ ผมเลยรู้สึกเหมือนมีปม ขาดความอบอุ่น ไม่มีความสุขเวลาอยู่บ้าน เลยไปเรียนที่ห่างบ้านในวัยมหาวิทยาลัยผมกลับรู้สึกมีความสุข อิสระกับช่วงนั้นมาก ช่วงฝึกงานผมก็ไปฝึกต่างจังหวัด ผมรู้สึกมีความสุขมากจริงๆ(แต่ผมก็ไม่ใช่คนเกเรผ่านชีวิตวัยรุ่นมาหมดแล้วรู้จักผิดชอบชั่วดีมีความรับผิดชอบแล้ว) สิ่งที่อึดอัดคือ เรารู้สึกไม่อิสระเวลาอยู่บ้านในที่นี้หมายถึงอิสระในหลายๆเรื่องเช่น เราชอบแทงสนุ้กเราเคยบอกว่าจะไปแทงสนุ้กก็จะพูดละมันแหล่งมั่วสุมอะไรแบบนี้เราก็เถียงไปเราโตขนาดนี้รู้ว่าอะไรดีไม่ดี บางทีเรารู้สึกเขามองโลกแคบไปมั้ย? ละเราเป็นคนดูดบุหรี่(ที่บ้านไม่รู้) แต่ที่บ้านเกลียดคนดูดบุหรี่มาก เราคิดนะเราก็ดูดบุหรี่เฉยๆมันตัวเราเราก็ไม่เด็กแล้วนะจะวัยทำงานแล้วจะอะไรกันนัก เพื่อนวัยเดียวกันพ่อแม่ไม่เห็นจะว่าเราจะดูดทีต้องแอบดูด  นี่ยังไม่รวมหลายๆเรื่องผมเลยรู้สึกอึดอัด ไม่มีความสุข ไม่มีความเป็นส่วนตัว เห็นคนอื่นเขาคุยปรึกษาพ่อแม่ได้ทุกเรื่องแล้วอิจฉา ผมควรต้องทำไงดีครับ