สวัสดีครับ ผมคนเดิมอีกแล้ว ที่ตั้งกระทู้พ่อ-แม่ชอบทะเลาะกัน
ตั้งแต่กระทู้ดาร์ก ๆ ขออภัยด้วยนะครับ บางทีชีวิตคนเราก็มีช่วงแบบนี้ ซึ่งผมก็เผชิญอยู่ครับ พยายามจะจัดการปัญหาให้ได้ ปัญหาที่ตัวเองไม่ได้ก่อ
แต่ก็รับไปเต็ม ๆ พ่อ-แม่ ทะเลาะกันก็เหมือนสงครามครับ ลูกคือประชาชนบริสุทธิ์ที่ไม่ได้รู้เรื่องราวอะไรเลย แต่ต้องรับกรรมไปเต็ม ๆ
และเจ็บปวดมากครับ
เข้าเรื่องเลยแล้วกันว่าทำไมความรู้สึกเกลียดพ่อตัวเอง มันก่อสุมสะสมในใจผม
จนสุดท้ายผมก็เกลียดพ่อจนได้ เวลาย้อนนึกไปถึง เรื่องร้าย ๆ ที่พ่อทำกับครอบครัวผมก็เกลียดขึ้นมา โกรธมาก และ ไม่ชอบความรู้สึกนี้เลยครับ
กระทู้นี้ผมเขียนตอนที่ผมรู้สึกสมองโล่ง และ โปร่งที่สุดครับ เพื่อไม่ให้มี อคติ มาเจือปนครับ
เริ่มเลยแล้วกัน กระทู้นี้จะค่อนข้างยาวนะครับ
ครอบครัวผมมี 4 คนครับ
พ่อ แม่ พี่สาว ผม
ผมและพี่สาวเกิดที่เชียงใหม่ครับ เป็นคนเชียงใหม่ อยู่เชียงใหม่แต่เกิด แต่อยู่เชียงใหม่ได้แค่ 5 ปีครับ พอ 5 ขวบผมกับแม่ และ พี่สาว
ก็ย้ายมาอยู่กรุงเทพกับพ่อ ตอนนั้น อยู่กัน 5 คน มี แม่ ยาย พี่สาว น้า และ ผมครับ ส่วนพ่อทำงานอยู่ที่ กรุงเทพ กลับเชียงใหม่เดือนละ 2 ครั้งครับ และ
ซื้อของเล่นมาให้ผมและพี่สาวเสมอ ตอนนั้นทำให้ผมรู้สึกว่า พ่อคือคนที่ใจดีที่สุดในบ้านครับ และ แม่คือคนที่ดุที่สุด 5555+
ตอนนั้นผมจำได้ว่า ชีวิตมีความสุขมากครับ ด้วยความเป็นเด็กมากล่ะครับ
เลยไม่ค่อยรู้เรื่องราว จนอยู่ดี ๆ ตอนผม 5 ขวบ ผมก็ย้ายมาอยู่กรุงเทพ กระทันหัน ด้วยเหตุผลบางอย่าง ซึ่งเหตุผลนั้น ผมก็พึ่งรู้
เมื่อ 1 เดือนที่แล้วนี่เองครับ!! เพราะแม่พึ่งมาเล่าให้ฟังแบบเปิดอก บอกความจริงทุกเรื่องแก่ผม
ว่า พ่อผมมีเมียน้อยและแม่จับได้ พ่อคบกับเมียน้อยคนนี้มาโดยตลอด และ ไม่พอ พ่อยังซื้อบริการผู้หญิงอีกมากมาย
แม่โดนสวมเขาอยู่นานหลายปีตลอดเวลาที่อยู่เชียงใหม่ครับ จนสุดท้าย แม่ก็ตัดสินใจ พา ผม พี่สาวและ น้า ลงมาอยู่กรุงเทพ แต่น้าผมตอนนั้น
เข้ามหาวิทยาลัยพอดีครับ เลยออกไปอยู่หอ
ผมย้ายมาอยู่กรุงเทพเมื่อเดือน พฤษภาคม พ.ศ.2552 ครับ ตอนนั้นผมจะขึ้น ชั้น อนุบาล 3 คือก็ยังเด็กน้อยมาก ๆ ล่ะครับ ตอนมาอยู่แรก ๆ ผมก็ไม่ค่อยชินเท่าไหร่ เพราะยังคิดถึงยาย และ น้า แต่ก็มีความสุข สบายดีครับ อยู่พร้อมหน้า พ่อ แม่ ลูก
กาลเวลาผ่านไปถึง ปี 2554 ตอนนั้นผมอายุ 8 ขวบ ช่วงกลางปี ช่วงนั้น พ่อ-แม่ผมทะเลาะกันแทบทุกวัน คือ ใน 7 วันทะเลาะกัน 4-5 วันได้
ตอนนั้นผมไม่ได้ทราบว่าเรื่องอะไร แต่ผมรู้สึกแย่มาก พ่อลงไม้ลงมือกับแม่ด้วย ไม่ได้ถึงกับ ตบ ตี ต่อย นะครับ แต่ส่วนใหญ่จะผลัก แบบ ผลักแรง ๆ กับ
ง้างหมัดจะต่อยแม่ผมครับ เสียงดังมากตอนทะเลาะกัน มีครั้งนึงแม่โดนผลักเกือบตกบันได้ครับ แต่พลาดไปโดน ขอบบันได ตัวช้ำเลยครับ และ
อีกครั้งคือ ผมเข้าไปขวางไม่ให้ แม่ โดนพ่อทำร้าย แต่พ่อกลับบอกผมว่า
“หรืออยากจะโดนด้วย” มาทราบอีกทีคือ พ่อ มีเมียน้อยอีกแล้วครับ และ แม่จับได้
ก็เป็นแบบนี้ได้ 1 ปี หลังจากนั้น ผมก็มีความสุข สงบ ได้ยาวเลยครับ เพราะตอนนั้นเหมือนแม่จะปลงได้แล้ว และ แม่ก็ไม่ยุ่งเกี่ยวกับพ่ออีกเลย ตอนนอน
ก็เอาหมอนข้างกั้นตลอด และ คุยกับพ่อน้อยมาก จะคุยต่อเมื่อจำเป็น พ่อจะไปไหนทำอะไร ก็ปล่อยไม่ถาม ไม่อะไรทั้งนั้นครับ กาลเวลาผ่านไป...
จนถึงปี 2562 หรือ เมื่อไม่กี่เดือนก่อนเท่านั้นเองครับ ที่การทะเลาะมันกลับมาอีกครั้ง...ครั้งนี้ ไม่ธรรมดา เพราะ ตอนนี้ผมมีอายุ 16 ปี เรียนชั้นมัธยมปลาย
สติสัมปัชชัญญะ ผมครบถ้วนผมแยกแยะได้ว่าอันไหน ผิด-ถูก และ ผมมีความรู้สึกนึกคิดได้กว่าตอนผมอายุ 8 ขวบมากโข ใช่ครับ แม่จับได้ว่า พ่อผมส่งเสียเมียน้อยซึ่งเป็นเด็กมหาลัย แล้วที่สำคัญ อายุเท่ากับพี่สาวของผมด้วย!!! แถมมีการซื้อบริการผู้หญิงนับ 10 ราย
แม่โกรธมาก จนถึงตอนนี้ก็ทะเลาะกันอยู่
การทะเลาะ เกิดขึ้นบ่อยมากจนทุกวันนี้
แม่จะขุดเรื่องดังกล่าวขึ้นมาพูดตลอด แม่จะแรงพ่อเสมอเหมือนโรคจิตในบางครั้ง คือ ระแวงพ่อทุกการกระทำแม้แต่การเข้าห้องน้ำ ตอนทะเลาะ
พ่อผมก็อารมณ์ร้อนง่าย จนเกือบจะทำร้ายร่างกายแม่ผม แต่ดี ที่ผมขวางไว้ตลอด พ่อเลยไม่ได้ทำ
ตอนทะเลาะกันผมจะนั่งร้องไห้ และ รู้สึกเศร้ามากครับ จนตอนนี้ ผมพาลเกลียดพ่อไปเลย ว่า ทำไมพ่อถึงต้องทำกับครอบครัวขนาดนี้ ทำไมปากบอก
รักครอบครัวอย่างดี ทำให้ผมเชื่อใจมาโดยตลอด กลับ ทรยศหักหลังแม่ผมได้ลง...พ่อรักผมมากนะครับ ดูแลผมดีทุกอย่าง แต่ผมดันเกลียดเขาซะได้
แถมมันทวีคูณขึ้นในทุก ๆ วัน ผมควรทำอย่างไรดีครับ ?
ผมเกลียดพ่อตัวเอง ทั้ง ๆ ที่พ่อรักผมมาก (อุทาหรณ์ชีวิตครอบครัว)
ตั้งแต่กระทู้ดาร์ก ๆ ขออภัยด้วยนะครับ บางทีชีวิตคนเราก็มีช่วงแบบนี้ ซึ่งผมก็เผชิญอยู่ครับ พยายามจะจัดการปัญหาให้ได้ ปัญหาที่ตัวเองไม่ได้ก่อ
แต่ก็รับไปเต็ม ๆ พ่อ-แม่ ทะเลาะกันก็เหมือนสงครามครับ ลูกคือประชาชนบริสุทธิ์ที่ไม่ได้รู้เรื่องราวอะไรเลย แต่ต้องรับกรรมไปเต็ม ๆ
และเจ็บปวดมากครับ
เข้าเรื่องเลยแล้วกันว่าทำไมความรู้สึกเกลียดพ่อตัวเอง มันก่อสุมสะสมในใจผม
จนสุดท้ายผมก็เกลียดพ่อจนได้ เวลาย้อนนึกไปถึง เรื่องร้าย ๆ ที่พ่อทำกับครอบครัวผมก็เกลียดขึ้นมา โกรธมาก และ ไม่ชอบความรู้สึกนี้เลยครับ
กระทู้นี้ผมเขียนตอนที่ผมรู้สึกสมองโล่ง และ โปร่งที่สุดครับ เพื่อไม่ให้มี อคติ มาเจือปนครับ
เริ่มเลยแล้วกัน กระทู้นี้จะค่อนข้างยาวนะครับ
ครอบครัวผมมี 4 คนครับ
พ่อ แม่ พี่สาว ผม
ผมและพี่สาวเกิดที่เชียงใหม่ครับ เป็นคนเชียงใหม่ อยู่เชียงใหม่แต่เกิด แต่อยู่เชียงใหม่ได้แค่ 5 ปีครับ พอ 5 ขวบผมกับแม่ และ พี่สาว
ก็ย้ายมาอยู่กรุงเทพกับพ่อ ตอนนั้น อยู่กัน 5 คน มี แม่ ยาย พี่สาว น้า และ ผมครับ ส่วนพ่อทำงานอยู่ที่ กรุงเทพ กลับเชียงใหม่เดือนละ 2 ครั้งครับ และ
ซื้อของเล่นมาให้ผมและพี่สาวเสมอ ตอนนั้นทำให้ผมรู้สึกว่า พ่อคือคนที่ใจดีที่สุดในบ้านครับ และ แม่คือคนที่ดุที่สุด 5555+
ตอนนั้นผมจำได้ว่า ชีวิตมีความสุขมากครับ ด้วยความเป็นเด็กมากล่ะครับ
เลยไม่ค่อยรู้เรื่องราว จนอยู่ดี ๆ ตอนผม 5 ขวบ ผมก็ย้ายมาอยู่กรุงเทพ กระทันหัน ด้วยเหตุผลบางอย่าง ซึ่งเหตุผลนั้น ผมก็พึ่งรู้
เมื่อ 1 เดือนที่แล้วนี่เองครับ!! เพราะแม่พึ่งมาเล่าให้ฟังแบบเปิดอก บอกความจริงทุกเรื่องแก่ผม
ว่า พ่อผมมีเมียน้อยและแม่จับได้ พ่อคบกับเมียน้อยคนนี้มาโดยตลอด และ ไม่พอ พ่อยังซื้อบริการผู้หญิงอีกมากมาย
แม่โดนสวมเขาอยู่นานหลายปีตลอดเวลาที่อยู่เชียงใหม่ครับ จนสุดท้าย แม่ก็ตัดสินใจ พา ผม พี่สาวและ น้า ลงมาอยู่กรุงเทพ แต่น้าผมตอนนั้น
เข้ามหาวิทยาลัยพอดีครับ เลยออกไปอยู่หอ
ผมย้ายมาอยู่กรุงเทพเมื่อเดือน พฤษภาคม พ.ศ.2552 ครับ ตอนนั้นผมจะขึ้น ชั้น อนุบาล 3 คือก็ยังเด็กน้อยมาก ๆ ล่ะครับ ตอนมาอยู่แรก ๆ ผมก็ไม่ค่อยชินเท่าไหร่ เพราะยังคิดถึงยาย และ น้า แต่ก็มีความสุข สบายดีครับ อยู่พร้อมหน้า พ่อ แม่ ลูก
กาลเวลาผ่านไปถึง ปี 2554 ตอนนั้นผมอายุ 8 ขวบ ช่วงกลางปี ช่วงนั้น พ่อ-แม่ผมทะเลาะกันแทบทุกวัน คือ ใน 7 วันทะเลาะกัน 4-5 วันได้
ตอนนั้นผมไม่ได้ทราบว่าเรื่องอะไร แต่ผมรู้สึกแย่มาก พ่อลงไม้ลงมือกับแม่ด้วย ไม่ได้ถึงกับ ตบ ตี ต่อย นะครับ แต่ส่วนใหญ่จะผลัก แบบ ผลักแรง ๆ กับ
ง้างหมัดจะต่อยแม่ผมครับ เสียงดังมากตอนทะเลาะกัน มีครั้งนึงแม่โดนผลักเกือบตกบันได้ครับ แต่พลาดไปโดน ขอบบันได ตัวช้ำเลยครับ และ
อีกครั้งคือ ผมเข้าไปขวางไม่ให้ แม่ โดนพ่อทำร้าย แต่พ่อกลับบอกผมว่า
“หรืออยากจะโดนด้วย” มาทราบอีกทีคือ พ่อ มีเมียน้อยอีกแล้วครับ และ แม่จับได้
ก็เป็นแบบนี้ได้ 1 ปี หลังจากนั้น ผมก็มีความสุข สงบ ได้ยาวเลยครับ เพราะตอนนั้นเหมือนแม่จะปลงได้แล้ว และ แม่ก็ไม่ยุ่งเกี่ยวกับพ่ออีกเลย ตอนนอน
ก็เอาหมอนข้างกั้นตลอด และ คุยกับพ่อน้อยมาก จะคุยต่อเมื่อจำเป็น พ่อจะไปไหนทำอะไร ก็ปล่อยไม่ถาม ไม่อะไรทั้งนั้นครับ กาลเวลาผ่านไป...
จนถึงปี 2562 หรือ เมื่อไม่กี่เดือนก่อนเท่านั้นเองครับ ที่การทะเลาะมันกลับมาอีกครั้ง...ครั้งนี้ ไม่ธรรมดา เพราะ ตอนนี้ผมมีอายุ 16 ปี เรียนชั้นมัธยมปลาย
สติสัมปัชชัญญะ ผมครบถ้วนผมแยกแยะได้ว่าอันไหน ผิด-ถูก และ ผมมีความรู้สึกนึกคิดได้กว่าตอนผมอายุ 8 ขวบมากโข ใช่ครับ แม่จับได้ว่า พ่อผมส่งเสียเมียน้อยซึ่งเป็นเด็กมหาลัย แล้วที่สำคัญ อายุเท่ากับพี่สาวของผมด้วย!!! แถมมีการซื้อบริการผู้หญิงนับ 10 ราย
แม่โกรธมาก จนถึงตอนนี้ก็ทะเลาะกันอยู่
การทะเลาะ เกิดขึ้นบ่อยมากจนทุกวันนี้
แม่จะขุดเรื่องดังกล่าวขึ้นมาพูดตลอด แม่จะแรงพ่อเสมอเหมือนโรคจิตในบางครั้ง คือ ระแวงพ่อทุกการกระทำแม้แต่การเข้าห้องน้ำ ตอนทะเลาะ
พ่อผมก็อารมณ์ร้อนง่าย จนเกือบจะทำร้ายร่างกายแม่ผม แต่ดี ที่ผมขวางไว้ตลอด พ่อเลยไม่ได้ทำ
ตอนทะเลาะกันผมจะนั่งร้องไห้ และ รู้สึกเศร้ามากครับ จนตอนนี้ ผมพาลเกลียดพ่อไปเลย ว่า ทำไมพ่อถึงต้องทำกับครอบครัวขนาดนี้ ทำไมปากบอก
รักครอบครัวอย่างดี ทำให้ผมเชื่อใจมาโดยตลอด กลับ ทรยศหักหลังแม่ผมได้ลง...พ่อรักผมมากนะครับ ดูแลผมดีทุกอย่าง แต่ผมดันเกลียดเขาซะได้
แถมมันทวีคูณขึ้นในทุก ๆ วัน ผมควรทำอย่างไรดีครับ ?