สวัสดีครับ ผมขอใช้ชื่อโจร์น
ผมเป็นคนนึงที่เจ้าชู้เอามากๆ ผมมีแฟนสมัยเรียนคนนึง ผมรักเขามาก เราทั้งสองได้มั่นหมายกัน และกำหนดวันแต่งงาน
ผมเรียนจบเข้ามาทำงานอยู่ใน จ.ชลบุรี ส่วนแฟนทำงานอยู่ กทม. พอเข้ามาอยู่โรงงาน พบเจอสังคมใหม่ จนเจอหญิงใหม่
ทั้งๆที่เรารู้ตัวเองว่าจะแต่งงาน ก็ได้แอบคุยเป็นกิ๊กกัน จนได้เสียกันในที่สุด แต่นั่นยังไม่พอผมกับมีกิ๊กเพิ่มอีกคน ก็ได้เสียกันอีก
พอใกล้วันแต่งงานเข้ามาเกือบเดือนนึงได้ ผมก็ได้บอกเลิกกิ๊กทั้งสองคน เพื่อกลับไปแต่งงาน .....
ผ่านมาเดือนกว่าทความรับไม่มีในโลกครับ แฟนผมจับได้ เราทะเลาะกันเป็นเรื่องใหญ่โตจนได้ลาออกจากงาน
เพื่อตัดปัญหา เราสองคนก็ยังประคับประคองกันมาตลอด แต่มันไม่มีความสุขเลยด้วยความผิดที่เราทำ แฟนผมนอน
ร้องไห้ตลอด ฝันร้ายทุกคืน เหมือนเขาเก็บเอาไปคิด ส่วนเราถ้าพูดเรื่องนี้ขึ้นมาก็กลับกรายเป็นการทะเลาะวิวาท แต่ด้วยเหตุที่ใจผมก็รักแฟน
ก็ได้เพียงแต่บอกว่า " ขอโทษ" และรับปากจะไม่ทำอีก ผมกับแฟนทำงานอยู่ที่ จ.ชลบุรี เป็นโรงงานไก่ แต่ก็ได้อยู่ไม่นานสุดท้ายก็ลาออกกันทั้งคู่
จนได้งานที่ระยอง นิคมอุตสาหกรรม แล้วเราก็มีลูกด้วยกัน 1 คน เวลานั้นยอมรับว่าสาหัสมากต้องเก็บเงิน ทำคลอด ค่านมลูก ต่างๆนาๆ เวรกรรมก็ไม่แล้วตามทัน ผมตกงานเนื่องจากมีการประกอบงานผิด บริษัทไล่ออก ไม่มีที่ไปเงินที่เก็บก็ต้องเอามากิน หาสมัครงานก็ไม่มีใครรับ จนหมดหนทางโทรหาหัวหน้าเก่า บังเอิญแผนกเก่าขาดคน จวบเหมาะกับเราตกงานมีลูกน้อยที่กำลังจะเกิด เลยเลือกไม่ได้ ก็เลยต้องกลับมาทำงานที่โรงงานเดิม
เวลาก็ผ่านไปได้ด้วยดีจนแฟนผมคลอด ได้ลูกสาว ออกมาหน้ารักหน้าชังทีเดียว พอครบกำหนดให้นมลูกเสร็จแฟนผมก็ขึ้นมาหางาน และผมก็ได้ฝากงานเข้ามาเพื่อจะได้อยู่ โรงงานเดียวกัน ความบรรลัยก็เกิดขึ้นอีก ไอ้ ผญ. เก่าๆของผมทั้งๆที่ผมบอกว่าเรื้องมันจบไปแล้ว มันมาตามลังควานภรรยาผม เดินชนบ้าง ทำสีหน้าบ้าง กลายเป็นเรื่องที่ผมกับภรรยาทะเลาะกันอีก พอคุยเรื่องนี้ทีไรทะเลาะกันทุกที ผมก็ได้แต่บอกว่าเรื่องมันจบไปแล้ว ขอโทษ ทุกวันนี้ก็ทำแต่งาน ส่งเงินให่ลูก จ่ายค่าบ้าน ค่ารถ คือเราสร้างมาด้วยกันแฟนผมก็ไม่สนใจโกรธ เป็นฝืนเป็นไฟ บอกว่าคุณนำเขาเข้ามามันเรื่องของคุณ คุณไปนอนกับเขา ทำไมคุณเลิกกันแล้ว ทำไมมันต้องมารังควานกัน คุณต้องไปจัดการเรื่องนี้ของคุณเอง คุณทำมันขึ้นมา
สุดท้ายผมก็ไปเครียกับ ผญ คนนั้น ผมบอกไปว่าถ้ายังไม่หยุดวุ่นวายกับครอบครัวกู กูจะเอาเรื่องที่กับกูมีอะไรกันไปบอกผัว แต่ถ้ายังไม่หยุดอีก กูจะไปบอกพ่อแม่ ให้รู้ว่าเป็นคนอย่างไร ? ผญคนนั้นก็ได้แต่เอ๋อไปเลย ผมพูดต่อหน้าเพื่อนเขาไปด้วย
ที่ผมกล้าพูดแบบนี้เพราะผมไม่มีอะไรจะเสียแล้วเกียญของผมมันหายไปกับการนอกใจแฟนตั้งแต่แรก และครอบครัวผมและแฟนก็รู้ว่าผมมีคนอื่นตั้งแต่ตอนที่แฟนจับได้ครั้งแรก ผมได้แต่ขอโทษแฟน ผมไม่อยากเสียแฟนผมไป ผมรักลูกผมรักภรรยาของผม
ผมอาจจะเป็นคนที่เห็นแก่ตัวแต่ผมทุกวันนี้และตอนนี้ ตั้งใจทำงาน หาเงินให้ครอบครัว ประคับประคองไปให้สุด ไปไหนมาไหนไปกับภรรยาเสมอ
ไม่ได้ออกนอกลู่นอกทาง หาเงินมาได้เท่าไรหักค่าบ้าน ค่ารถ ส่งเข้าบัญชีภรรยาและลูกหมด ในทุกๆเดือน แต่ก็ต้องทนกับการที่โดนภรรยาแซะตลอด
จนผมจะเป็นโรคประสาท ก๋เข้าใจแหละครับ ความผิดเรา ยังดีที่ภรรยายังไม่ทิ้งผมไป เพราะใจผมก็รักภรรยามาก
ความผิดที่ผมทำเพราะเพียงแค่รักสนุก มันเป็นตราบาปติดตัวไปจนตาย และมันเป็นสิ่งที่ทำให้ภรรยาผมทุกข์ใจมาตลอด
*สุดท้ายนี้ผมขอถามที ถ้า ผญ เก่ามันยังไม่เลิกก่อกวน ผมควรจะทำอย่างไร ?
คนเจ้าชู้ ที่ผันตัวมารักครอบครัว
ผมเป็นคนนึงที่เจ้าชู้เอามากๆ ผมมีแฟนสมัยเรียนคนนึง ผมรักเขามาก เราทั้งสองได้มั่นหมายกัน และกำหนดวันแต่งงาน
ผมเรียนจบเข้ามาทำงานอยู่ใน จ.ชลบุรี ส่วนแฟนทำงานอยู่ กทม. พอเข้ามาอยู่โรงงาน พบเจอสังคมใหม่ จนเจอหญิงใหม่
ทั้งๆที่เรารู้ตัวเองว่าจะแต่งงาน ก็ได้แอบคุยเป็นกิ๊กกัน จนได้เสียกันในที่สุด แต่นั่นยังไม่พอผมกับมีกิ๊กเพิ่มอีกคน ก็ได้เสียกันอีก
พอใกล้วันแต่งงานเข้ามาเกือบเดือนนึงได้ ผมก็ได้บอกเลิกกิ๊กทั้งสองคน เพื่อกลับไปแต่งงาน .....
ผ่านมาเดือนกว่าทความรับไม่มีในโลกครับ แฟนผมจับได้ เราทะเลาะกันเป็นเรื่องใหญ่โตจนได้ลาออกจากงาน
เพื่อตัดปัญหา เราสองคนก็ยังประคับประคองกันมาตลอด แต่มันไม่มีความสุขเลยด้วยความผิดที่เราทำ แฟนผมนอน
ร้องไห้ตลอด ฝันร้ายทุกคืน เหมือนเขาเก็บเอาไปคิด ส่วนเราถ้าพูดเรื่องนี้ขึ้นมาก็กลับกรายเป็นการทะเลาะวิวาท แต่ด้วยเหตุที่ใจผมก็รักแฟน
ก็ได้เพียงแต่บอกว่า " ขอโทษ" และรับปากจะไม่ทำอีก ผมกับแฟนทำงานอยู่ที่ จ.ชลบุรี เป็นโรงงานไก่ แต่ก็ได้อยู่ไม่นานสุดท้ายก็ลาออกกันทั้งคู่
จนได้งานที่ระยอง นิคมอุตสาหกรรม แล้วเราก็มีลูกด้วยกัน 1 คน เวลานั้นยอมรับว่าสาหัสมากต้องเก็บเงิน ทำคลอด ค่านมลูก ต่างๆนาๆ เวรกรรมก็ไม่แล้วตามทัน ผมตกงานเนื่องจากมีการประกอบงานผิด บริษัทไล่ออก ไม่มีที่ไปเงินที่เก็บก็ต้องเอามากิน หาสมัครงานก็ไม่มีใครรับ จนหมดหนทางโทรหาหัวหน้าเก่า บังเอิญแผนกเก่าขาดคน จวบเหมาะกับเราตกงานมีลูกน้อยที่กำลังจะเกิด เลยเลือกไม่ได้ ก็เลยต้องกลับมาทำงานที่โรงงานเดิม
เวลาก็ผ่านไปได้ด้วยดีจนแฟนผมคลอด ได้ลูกสาว ออกมาหน้ารักหน้าชังทีเดียว พอครบกำหนดให้นมลูกเสร็จแฟนผมก็ขึ้นมาหางาน และผมก็ได้ฝากงานเข้ามาเพื่อจะได้อยู่ โรงงานเดียวกัน ความบรรลัยก็เกิดขึ้นอีก ไอ้ ผญ. เก่าๆของผมทั้งๆที่ผมบอกว่าเรื้องมันจบไปแล้ว มันมาตามลังควานภรรยาผม เดินชนบ้าง ทำสีหน้าบ้าง กลายเป็นเรื่องที่ผมกับภรรยาทะเลาะกันอีก พอคุยเรื่องนี้ทีไรทะเลาะกันทุกที ผมก็ได้แต่บอกว่าเรื่องมันจบไปแล้ว ขอโทษ ทุกวันนี้ก็ทำแต่งาน ส่งเงินให่ลูก จ่ายค่าบ้าน ค่ารถ คือเราสร้างมาด้วยกันแฟนผมก็ไม่สนใจโกรธ เป็นฝืนเป็นไฟ บอกว่าคุณนำเขาเข้ามามันเรื่องของคุณ คุณไปนอนกับเขา ทำไมคุณเลิกกันแล้ว ทำไมมันต้องมารังควานกัน คุณต้องไปจัดการเรื่องนี้ของคุณเอง คุณทำมันขึ้นมา
สุดท้ายผมก็ไปเครียกับ ผญ คนนั้น ผมบอกไปว่าถ้ายังไม่หยุดวุ่นวายกับครอบครัวกู กูจะเอาเรื่องที่กับกูมีอะไรกันไปบอกผัว แต่ถ้ายังไม่หยุดอีก กูจะไปบอกพ่อแม่ ให้รู้ว่าเป็นคนอย่างไร ? ผญคนนั้นก็ได้แต่เอ๋อไปเลย ผมพูดต่อหน้าเพื่อนเขาไปด้วย
ที่ผมกล้าพูดแบบนี้เพราะผมไม่มีอะไรจะเสียแล้วเกียญของผมมันหายไปกับการนอกใจแฟนตั้งแต่แรก และครอบครัวผมและแฟนก็รู้ว่าผมมีคนอื่นตั้งแต่ตอนที่แฟนจับได้ครั้งแรก ผมได้แต่ขอโทษแฟน ผมไม่อยากเสียแฟนผมไป ผมรักลูกผมรักภรรยาของผม
ผมอาจจะเป็นคนที่เห็นแก่ตัวแต่ผมทุกวันนี้และตอนนี้ ตั้งใจทำงาน หาเงินให้ครอบครัว ประคับประคองไปให้สุด ไปไหนมาไหนไปกับภรรยาเสมอ
ไม่ได้ออกนอกลู่นอกทาง หาเงินมาได้เท่าไรหักค่าบ้าน ค่ารถ ส่งเข้าบัญชีภรรยาและลูกหมด ในทุกๆเดือน แต่ก็ต้องทนกับการที่โดนภรรยาแซะตลอด
จนผมจะเป็นโรคประสาท ก๋เข้าใจแหละครับ ความผิดเรา ยังดีที่ภรรยายังไม่ทิ้งผมไป เพราะใจผมก็รักภรรยามาก
ความผิดที่ผมทำเพราะเพียงแค่รักสนุก มันเป็นตราบาปติดตัวไปจนตาย และมันเป็นสิ่งที่ทำให้ภรรยาผมทุกข์ใจมาตลอด
*สุดท้ายนี้ผมขอถามที ถ้า ผญ เก่ามันยังไม่เลิกก่อกวน ผมควรจะทำอย่างไร ?