ถ้าโควิดจบลงได้แล้ว คนเราจะตระหนักถึงความพอดี ไม่ฟุ้งเฟ้อได้หรือเปล่า ???

ผมอาศัยอยู่ย่านการค้าที่ ตจว. นะครับ พอเจอโควิดก็เห็นบางร้านปิด บางร้านขาย บางร้านที่ปิดคือไม่มีลูกค้ามาระยะหนึ่ง

พอมาเริ่มสังเกตบรรยากาศให้ดีๆ คือร้านที่ยังเปิดอยู่ เป็นพวกไม่ได้แบกค่าเช่า ค่าคนงาน แต่ที่แบกค่าเช่าแต่ยังพอขายอยู่ก็ยังมี

พอเพ่งไปเริ่มได้ข้อสมมติฐานอย่างนึง (อาจจะผิดก็ได้) คือร้านที่ยังพอขายของอยู่ได้ เป็นสินค้าที่ค่อนข้างจำเป็นต่อความอยู่รอด ขณะที่สินค้าสวมใส่แฟชั่น พวกสมัย (ภาษาคนขายเสื้อผ้ารองเท้าจะเรียก สมัย) กลับขายไม่ได้

ตย.เช่น ก่อนโควิด pandemic ร้านสมัยจะมีเสื้อสงกรานต์ แต่พอใกล้สงกรานต์เจอเคอร์ฟิว เจอกักตัวไป งดเล่น สุดท้ายพอสงกรานต์ก็ต้องปิดร้าน (เพราะถึงเปิด ทั้งค่าไฟ ค่าลูกน้อง ก็ไม่คุ้ม)

แต่ร้านขายพวก รองเท้าฟองน้ำ รองเท้าบู๊ต ที่คนต่างจังหวัดยังต้องใช้ในชีวิตอยู่กลับพอขายได้ (ถึงจะไม่มากเท่าแต่ก่อน) แต่ถ้าเทียบกับร้านรองเท้าแฟชั่น ที่ขายอะไรใครไม่ได้เลย

ก็เลยเริ่มมาคิดว่า ถ้าโควิดหายได้สักวันแล้ว เศรษฐกิจคงถดถอย หรือซึมหนักไปสักระยะ สินค้าบางอย่าง คนอยากได้ แต่เงินในกระเป๋าคงต้องกินต้องเก็บ คงจะควักใช้จ่ายยากกว่าเมื่อก่อนไหม

คนจะตระหนักรู้มากขึ้นรึเปล่าในการใช้จ่ายเงิน แต่อาจจะไม่ทุกระดับของสังคม เพราะสังคมระดับเมือง กทม. ก็คงน่าจะเดินพารากอนอยู่นะ แต่ผมว่า ตจว. น่าจะขาดกำลังซื้อไปเยอะ และคงซื้อแต่สิ่งของที่มันจำเป็นจริงๆ