ท้องฟ้าสีครามแจ่มใส นกกาโบยบิน อากาศสดชื่น สายลมรำเพย อารมณ์เบิกบาน โลกยังไม่เป็นวันโลกาวินาศอย่างที่กลัวกัน อุกกาบาตไม่ได้ถล่มโลก คลื่นยักษ์สูงตึกสิบชั้นไม่ได้กวาดเมืองหลวงลงทะเล อย่างคำทำนายของยายน็อตตาหมุด(ผัวเมียหมอเขมร) ซึ่งเป็นเรื่องที่ดีมาก เพราะไม่มีใครอยากต้อนรับอุบัติการณ์ล้างโลก
สองเรา แต่งตัวออกจากห้อง เพื่อไปเที่ยวงานสงกรานต์ เราขอสมมุติชื่อเราสองคนนะว่า อักคี่ กับ มดตี้ ชื่อนางเอกอาจจะออกเสียงยากหน่อยหากใครลิ้นพัลวันกัน แต่เรียกไปเถอะ ถึงคีย์เสียงมันจะเพี้ยนไปบ้าง ก็ไม่น่าเป็นอะไร อย่าง
.. หม๊ดติ่ เหมิ๊ดติ่ หรือ เหมิ๊ดG(LEE) แค่ไม่ใช่ เหมิดขี่ ก็นอนหลับตาตายแล้ว (หากซื่อไปคล้าย และ/หรือ พ้องรูปพ้องเสียง กับชื่อใคร ถือว่าเป็นความบังเอิญเท่านั้น มิได้เจตนาชื่นชมใครเกินกว่าเหตุ นะครับนะ)
ทั้งสองนั่งคุยกันบริเวณเก้าอี้หินอ่อนในเงาต้นสน ข้างตึกใหญ่ มีแปลงกุหลาบงดงาม คดเคี้ยวเลี้ยวเลาะออเซาะริมทางเดินโรยกรวด อบอุ่นและเป็นมิตรต่อฝ่าเท้า เวลาเยื้องกราย
สุดแสนโรแมนติคคักขะหนาด
((((( ย้อนกลับไปเมื่อ สองปี ที่ผ่านมา )))))
ชาวบ้านชาวช่องต่างเทียวถามอักคี่อย่างจู้จี้ จุกจิก เจ๊าะแจ๊ะอยู่นั่นแหละว่า
ความรักของอักคี่ เริ่มต้นยังไง? แถวไหน(วะ)เหรอ?
เริ่มแถวไหนเหรอ
.. ไม่ได้เริ่มแถวหน้าลิฟต์บริษัทใด ไม่ได้เริ่มต้นแถวร้านดอกไม้สังฆภัณฑ์ไหน ไม่ได้เริ่มแถวๆ หน้าถํ้าคุ้มค่าหรือไม่คุ้ม
ค่าถํ้าไหน และไม่ได้เริ่มในสถานบันโรคทางจิตไหนทั้งสิ้น นั่นมันมหัศจรรย์ไป
พอนึกถึงคําว่า‘มหัศจรรย์’ มันทําให้อักคี่นึกถึงที่แถวนั้นขึ้นมาทันที แถวนั้นเป็นแถวๆ หนึ่ง ไม่ใช่สองแถว แถวสอง แถวสาม หรือแถวสี่ที่ไหน แต่เป็นแถวๆ หนึ่งที่สาวโสดอยากเจอหนุ่มโสดแบบมหัศจรรย์กัปตันอเมริกา ประมาณนั้นแหละ แถวๆ นั้นที่พวกเธอมั่นหมายนักหนา มันคือสตูดิโอรายการ
..รู้ไหมใครโสด
.. นั่นเอง ไม่ใช่แถวๆ โน้น แถวๆ นู้น
.. แถวๆ นั้นแต่อย่างใด
อักคี่ยังจําฝังใจไม่เคยลืม คราวที่มดตี้ไปออกรายการเป็นนางฟ้าวันนั้น รายการชวนเคลิบเคลิ้ม ชวนนํ้าหูนํ้าตา นํ้ามูก รวมถึงชวนนํ้าลายไหลนั่นอวสานลงตรงที่
.. เธอเลือกไอ้หนุ่มลํ่าคนหนึ่ง เน้นว่าลํ่าจริงๆ นะ ลํ่าบึ้ก! ซิกแพคบั้ก! ชวนให้นึกถึงยักษ์ปักหลั่นโน่นเลย แต่ตอนท้ายรายการ ไอ้เจ้าแรมโบ้ดันเล่นเอาคนช็อกไปทั้งสตูดิโอว่า อะฮั้น
..ไม่มองหญิง อักคี่ฮาหงายตึ้ม! หลังแนบเสื่อปั่นจักรยานอากาศไปด้วยแปดรอบ มหัศจรรย์จริงๆ เจ้าปู่เจ้าเขาเจ้าข้า
เหตุการณ์ครั้งนั้นมันช่างฝังใจ เอ
.. ไม่ใช่สิ มันช่างสะใจมากกว่า สะใจมาจนกระทั่งเดี๋ยวนี้ก็ยังไม่หาย ตรงที่ ถึงหุ่นเฟอร์เฟคของอักคี่จะไม่ฟิตปั๋ง! โป้ง! ป้าง! ปังเว่อร์อย่างเจ้าแรมโบ้ แต่หน้าท้อง เอว อกพกเต้านมของเขา มันก็ ถึก! ปึ้ก! ป้าบ! ไม่แพ้ บัวขาว บัญชาเมฆ เหมือนกันแหละ เอ
.. หรือมดตี้ยังไม่ได้เห็น เพราะอักคี่ยังไม่เคยแก้ผ้าให้ดูเลยสักครั้ง
สองเราเจอกันครั้งแรก ที่โรงเชือดวัวร้างแห่งหนึ่ง
ใจจริงและจริงจากใจของอักคี่เลย เขาไม่ได้เป็นคนหลงใหลได้ปลื้มกับแบล็คกราวด์พวกนั้นแต่อย่างใด ความร้างนั่น ควรจะโดนล้างด้วยเจลแอลกอฮอล์แบบหน้าร้านเซเว่นซักห้ากาละมังเสียด้วยซํ้า ทว่า
.. ทีมงานรายการ‘ชิม ช็อป ใช้’ดันอยากได้คอนเซ็ปต์อีแบบนั้นชนิดสุดลิ่มทิ่มหน้าต่าง บ้า! บ้าแบบไม่บ้ายะบ้ายังนั่นเลย แค่การตามหาตํานานลูกชิ้นกระเด้งกระดอนยี่ห้อหนึ่ง ทีมงานถ่ายทําถึงกับลงทุนมาถึงโรงเชือดต้นตํารับอย่างตั้งใจสูงส่ง โอว้
.. มายกอด มายโอบ
อักคี่เป็นตากล้อง เพื่อนๆ ร่วมทีมเป็นทั้ง ยายแต่งหน้า ปู่จัดเสื้อผ้า ย่าพิธีกร ลุงผู้กํากับ ป้ายืนดู ส่วนมดตี้พาชิม การถ่ายทําเป็นไปด้วยดี พิธีกรพาเดินชมโรงเชือดก่อน กลิ่นสาบสางค้างคาสารพัด ลอยมาสะกิดจมูกชวนสะอึก ถังนํ้ามันสองร้อยลิตรที่เคยเป็นหม้อต้มลูกชิ้น ก็ยังมีกลิ่นค้างให้นึกถึงตํานาน รอกสายโซ่ยังอยู่ ขวานสับกระดูกก็ยังอยู่ บ้า! บ้ากับคอนเซ็ปต์เสียจริง บรรยากาศแบบนี้มันน่าจะเป็นรายการ‘แสยะ สะหยึ๋ม สยอง’เสียมากกว่า
..อักคี่คิดในใจ
มดตี้ออกอาการชอบนักชอบหนา เลยแอ็คอาร์ตโดดเด่นเต้นระบําเสียหนําใจ จับชายกระโปรงหมุนรอบถังนํ้ามันสามรอบเหมือนนางเอกหนังอินเดียยั่วถังนํ้ามันโรตี พอหมุนไปถึงสายโซ่ ก็ดึงโซ่เล่นเสียงแกรกกราก! โครกคราก! ยัง! ยังไม่หมด บางทียังแอบแบกขวานเขลอะสนิมใส่บ่า ถลาไปแถวนู้น ถลาไปแถวนี้ อักคี่ได้แต่ถลาตาม เนื่องเพราะผู้กํากับสั่งให้เก็บความไร้เดียงสา เก็บความเป็นธรรมชาติของนางเอกให้ทัน ให้หมด
..เวรกรรมจริงๆ
ถึงฉากชิม ทีมงานพากันกลับไปถ่ายยังเพิงก๋วยเตี๋ยว มดตี้ยังฟินอยู่กับโรงเชือดไม่หาย เธอยังรําอินเดียถลาไปโต๊ะแถวโน้น โต๊ะแถวนี้ไม่มีหยุด อักคี่เองก็ตามถ่ายไม่ยอมให้คลาดสายตา งานถ่ายทําในวันนั้น จบลงด้วยดี
จากกันแค่เดือนเดียว เราสองก็ได้มาพบกันอีก เมื่อคราวที่มดตี้มาร่วมรายการ..รู้ไหมใครโสด..นั่นเอง
แม้สาวโสดจะเลือกหนุ่มโสดไม่มองหญิง แต่ด้วยวาร์ปจากทางรายการนั่นเอง ที่ทําให้อักคี่ได้ช่องทางเข้าไปเสนอหน้าท้อง เอว อกพกเต้านมหามดตี้ และท้ายที่สุดจนสุดที่ท้าย เรื่องราวนั้นจึงกลายมาเป็นตํานานละครรักมหัศจรรย์อีกเรื่อง ที่ชาวบ้านชาวช่องเจ็ดสีทีวีเพื่อคุณ ไม่มีใครพลาดชม
((((( ย้อนกลับมาปัจจุบัน แถวๆ นี้ ไม่มีแถวไหนรบกวนทั้งสิ้น )))))
“วันนี้วันสงกรานต์ ตะเองจะไปเล่นสงกรานต์ที่ไหน” มดตี้เอ่ยถามขึ้น หลังจากมาพบกันโดยบังเอิญที่โต๊ะหินอ่อนในเงาสน
“ฉันตั้งใจจะไปแถวถนนข้าวเปียก” อักคี่ตอบขณะยกมือเสยผมหลังจากชโลมด้วยนํ้ามันมะพร้าวมาหมาดๆ “เห็นว่ากันว่า
.. ถนนข้าวเปียก มีคนมาเล่นนํ้าสงกรานต์มากมาย ทั้งสาวญวน สาวยี สาวยั่ว สาวลําไย โอย
.. ท่าทางจะสนุก แล้วเธอจะไปเที่ยวไหนล่ะ”
“ฉันจะไปเที่ยวถนนข้าวปุ้น” มดตี้ตอบอย่างมั่นใจ
“ถนนข้าวปุ้นมันอยู่ตรงไหน” อักคี่สงสัย เพราะเกิดมาเหมือนไม่เคยได้ยินชื่อถนนแบบนี้
“มันก็อยู่แถวๆ นั้นละ”
“อ้อ
..” อักคี่ถึงบางอ้อ “แหม นึกออกแล้ว แหม
.. นึกตั้งนาน แหม
..นึกว่าแถวไหนเสียอีก
.. ที่แท้ก็อยู่แถวๆ นั้นนั่นเอง แต่ว่า เอ๊ะ
.... แล้วแถวนั้นที่ว่า มันอยู่แถวไหน”
“มันเป็นความลับ” มดตี้เอามือป้องปากกระซิบราวกับเป็นความลับที่สำคัญถึงวาระสุดท้ายของมนุษย์โลก “รู้แล้วเธออย่าไปบอกใครเชียวนา แถวนั้น มันก็อยู่แถวนั้นล่ะ มันจะอยู่แถวไหนไม่ได้ เพราะแถวไหนก็ไม่ใช่แถวนั้น”
“มิน่าล่ะ
...” อักคี่ตบเข่าฉาด “ว่าทำไมมันแปลกๆ ว่าทำไมตอนแรกก็นึกออก แต่ทำไมต่อมานึกไม่ออก ที่แท้แถวนั้นก็อยู่แถวนั้นนั่นเอง แหม
.. นึกว่าจะอยู่แถวโน้นเสียอีก ดีนะที่ไม่อยู่แถวนี้
...ไม่งั้นคงหากันแย่ ชักอยากจะไปแถวนั้นกับเธอเสียแล้วสิ ถนนข้าวปุ้นที่ว่า ท่าทางจะอร่อยกว่าข้าวเปียกนะ”
“ของมันแน่อยู่แล้วจ๊ะ แถวนี้ใครเขากินข้าวเปียกกันล่ะจ๊ะ ข้าวปุ้นสิดีกว่า มันยังไม่เปียก เอาไปสาดลงนํ้าส้มตํามันถึงจะเปียก พอมันเปียกแล้วค่อยขยุมใส่ปาก เคี้ยว เคี้ยว ๆ ๆ ๆ แล้วก็กลืนให้ดังเอื้อก! ถึงจะได้คุณค่าทางอาหาร เอางี้ไหมล่ะ เดี๋ยวเราไปแถวนั้นด้วยกัน” มดตี้ชวนอย่างมีน้ำใจ
“แถวนั้นเหรอ” อักคี่ถาม
“ก็แถวนั้นล่ะ ไม่ไปแถวนั้นแล้วจะไปแถวไหน” มดตี้ตอบพลาง ยกมือชี้ไปข้างหน้าพลาง “เพิงกว้างๆ หลังคาสูงๆ นั่นไง”
อักคี่มองตามอย่างสงสัย ก่อนหันกลับมามองหน้ามดตี้ แล้วทำหน้าสงสัยเป็นสองเท่า
“แถวนั้นนั่นนะ” อักคี่รู้สึกเหมือนมึนหัวโดยปัจจุบันทันด่วน
“ก็แถวนั้นน่ะซี เธอพาออกไปเต้นรํา ไปดึงโซ่ ไปกลิ้งถังนํ้ามัน เอาขวานเคาะถังเล่นประจํา เธอยังแกล้งแอบอยู่ในถัง กลิ้งไปกลิ้งมากับถังออกบ่อย จําไม่ได้แล้วเหรอ”
“อ้อ
.. จําได้แล้ว แถวนั้นมันอยู่ใกล้ๆ แถวนี้นี่เอง”
ขณะนั้นเอง นางพยาบาลสาวสองคนปรี่มาจากด้านหลัง ตรงมาหาคนไข้ ‘ระดับไม่มีอันตราย’ ทั้งสอง ซึ่งเคยเป็น‘คู่ขวัญวันสงกรานต์’ กันมาก่อน หลายต่อหลายปี
“ได้เวลากลับห้องทานยาแล้วค่ะ” พยาบาลยิ้มและบอกเสียงใส ทั้งสองเป็นพยาบาลประจำ”สถานบันวิเคราะห์โรคทางจิต” อันใหญ่โตและมีชื่อเสียง ซึ่งระยะนี้กำลังทำการทดลองตามข่าวที่น่าเชื่อถืออย่างมากทางแชร์ไลน์ว่า พลาสม่าของของคนไข้ สามารถยับยั้งการกลายพันธุ์ของไวรัสร้าย และอาจนำไปสู่การพัฒนาเป็นเซรุ่มและวัคซีนได้
“ว้า
...อดเลย” มดตี้หน้าเจื่อน ส่วนอักคี่หน้าจืด เพราะอดซ่อนในถังนํ้ามันในเพิงแถวนั้น
“พวกคุณสองคน จะไปไหนกันคะ”
“พวกเราจะไปเที่ยวงานสงกรานต์แถวนั้นกันค่ะ” มดตี้ตอบ
“แถวนั้นไปไม่ได้นะคะ แถวนู้นนน
...ก็ห้ามไป ควายขวิด20 กำลังระบาดหนัก
... พวกเราเตรียมงานสงกรานต์ให้แล้ว แถวนั้นไม่ต้องไป แถวนี้ก็มีสงกรานต์ ไปทานยาฉีดยาแถวนี้กันก่อนนะคะ แล้วแยกกันไปเล่นสงกรานต์ในห้องอาบน้ำเลยนะคะ รับรองมวนคัก ๆ อิหลีเด้อค่ะ”
“เย๊
......” คู่ขวัญวันสงการนต์โอบกอดกันแน่น ร้องพร้อมกันอย่างดีใจ ไม่ต้องไปแถวนั้นให้ลำบากยุ่งยากอีกแล้ว แถวนี้ หรือแถวโน้นก็ได้ไม่เห็นเป็นไร เล่นน้ำกันสองคนคงไม่ถึงลงดำขาดใจตายหรอก ถ้าไม่ได้ไปออกงานเล่นสงกรานต์สักปี
ทุกอย่างกลับเข้าสู่สภาวะปกติ
The End.
ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาเยือน ครับป๋ม^^
เรื่องสั้น : แถวนี้
ท้องฟ้าสีครามแจ่มใส นกกาโบยบิน อากาศสดชื่น สายลมรำเพย อารมณ์เบิกบาน โลกยังไม่เป็นวันโลกาวินาศอย่างที่กลัวกัน อุกกาบาตไม่ได้ถล่มโลก คลื่นยักษ์สูงตึกสิบชั้นไม่ได้กวาดเมืองหลวงลงทะเล อย่างคำทำนายของยายน็อตตาหมุด(ผัวเมียหมอเขมร) ซึ่งเป็นเรื่องที่ดีมาก เพราะไม่มีใครอยากต้อนรับอุบัติการณ์ล้างโลก
สองเรา แต่งตัวออกจากห้อง เพื่อไปเที่ยวงานสงกรานต์ เราขอสมมุติชื่อเราสองคนนะว่า อักคี่ กับ มดตี้ ชื่อนางเอกอาจจะออกเสียงยากหน่อยหากใครลิ้นพัลวันกัน แต่เรียกไปเถอะ ถึงคีย์เสียงมันจะเพี้ยนไปบ้าง ก็ไม่น่าเป็นอะไร อย่าง.. หม๊ดติ่ เหมิ๊ดติ่ หรือ เหมิ๊ดG(LEE) แค่ไม่ใช่ เหมิดขี่ ก็นอนหลับตาตายแล้ว (หากซื่อไปคล้าย และ/หรือ พ้องรูปพ้องเสียง กับชื่อใคร ถือว่าเป็นความบังเอิญเท่านั้น มิได้เจตนาชื่นชมใครเกินกว่าเหตุ นะครับนะ)
ทั้งสองนั่งคุยกันบริเวณเก้าอี้หินอ่อนในเงาต้นสน ข้างตึกใหญ่ มีแปลงกุหลาบงดงาม คดเคี้ยวเลี้ยวเลาะออเซาะริมทางเดินโรยกรวด อบอุ่นและเป็นมิตรต่อฝ่าเท้า เวลาเยื้องกราย
สุดแสนโรแมนติคคักขะหนาด
((((( ย้อนกลับไปเมื่อ สองปี ที่ผ่านมา )))))
ชาวบ้านชาวช่องต่างเทียวถามอักคี่อย่างจู้จี้ จุกจิก เจ๊าะแจ๊ะอยู่นั่นแหละว่า
ความรักของอักคี่ เริ่มต้นยังไง? แถวไหน(วะ)เหรอ?
เริ่มแถวไหนเหรอ.. ไม่ได้เริ่มแถวหน้าลิฟต์บริษัทใด ไม่ได้เริ่มต้นแถวร้านดอกไม้สังฆภัณฑ์ไหน ไม่ได้เริ่มแถวๆ หน้าถํ้าคุ้มค่าหรือไม่คุ้ม
ค่าถํ้าไหน และไม่ได้เริ่มในสถานบันโรคทางจิตไหนทั้งสิ้น นั่นมันมหัศจรรย์ไป
พอนึกถึงคําว่า‘มหัศจรรย์’ มันทําให้อักคี่นึกถึงที่แถวนั้นขึ้นมาทันที แถวนั้นเป็นแถวๆ หนึ่ง ไม่ใช่สองแถว แถวสอง แถวสาม หรือแถวสี่ที่ไหน แต่เป็นแถวๆ หนึ่งที่สาวโสดอยากเจอหนุ่มโสดแบบมหัศจรรย์กัปตันอเมริกา ประมาณนั้นแหละ แถวๆ นั้นที่พวกเธอมั่นหมายนักหนา มันคือสตูดิโอรายการ..รู้ไหมใครโสด.. นั่นเอง ไม่ใช่แถวๆ โน้น แถวๆ นู้น.. แถวๆ นั้นแต่อย่างใด
อักคี่ยังจําฝังใจไม่เคยลืม คราวที่มดตี้ไปออกรายการเป็นนางฟ้าวันนั้น รายการชวนเคลิบเคลิ้ม ชวนนํ้าหูนํ้าตา นํ้ามูก รวมถึงชวนนํ้าลายไหลนั่นอวสานลงตรงที่.. เธอเลือกไอ้หนุ่มลํ่าคนหนึ่ง เน้นว่าลํ่าจริงๆ นะ ลํ่าบึ้ก! ซิกแพคบั้ก! ชวนให้นึกถึงยักษ์ปักหลั่นโน่นเลย แต่ตอนท้ายรายการ ไอ้เจ้าแรมโบ้ดันเล่นเอาคนช็อกไปทั้งสตูดิโอว่า อะฮั้น..ไม่มองหญิง อักคี่ฮาหงายตึ้ม! หลังแนบเสื่อปั่นจักรยานอากาศไปด้วยแปดรอบ มหัศจรรย์จริงๆ เจ้าปู่เจ้าเขาเจ้าข้า
เหตุการณ์ครั้งนั้นมันช่างฝังใจ เอ.. ไม่ใช่สิ มันช่างสะใจมากกว่า สะใจมาจนกระทั่งเดี๋ยวนี้ก็ยังไม่หาย ตรงที่ ถึงหุ่นเฟอร์เฟคของอักคี่จะไม่ฟิตปั๋ง! โป้ง! ป้าง! ปังเว่อร์อย่างเจ้าแรมโบ้ แต่หน้าท้อง เอว อกพกเต้านมของเขา มันก็ ถึก! ปึ้ก! ป้าบ! ไม่แพ้ บัวขาว บัญชาเมฆ เหมือนกันแหละ เอ.. หรือมดตี้ยังไม่ได้เห็น เพราะอักคี่ยังไม่เคยแก้ผ้าให้ดูเลยสักครั้ง
สองเราเจอกันครั้งแรก ที่โรงเชือดวัวร้างแห่งหนึ่ง
ใจจริงและจริงจากใจของอักคี่เลย เขาไม่ได้เป็นคนหลงใหลได้ปลื้มกับแบล็คกราวด์พวกนั้นแต่อย่างใด ความร้างนั่น ควรจะโดนล้างด้วยเจลแอลกอฮอล์แบบหน้าร้านเซเว่นซักห้ากาละมังเสียด้วยซํ้า ทว่า.. ทีมงานรายการ‘ชิม ช็อป ใช้’ดันอยากได้คอนเซ็ปต์อีแบบนั้นชนิดสุดลิ่มทิ่มหน้าต่าง บ้า! บ้าแบบไม่บ้ายะบ้ายังนั่นเลย แค่การตามหาตํานานลูกชิ้นกระเด้งกระดอนยี่ห้อหนึ่ง ทีมงานถ่ายทําถึงกับลงทุนมาถึงโรงเชือดต้นตํารับอย่างตั้งใจสูงส่ง โอว้.. มายกอด มายโอบ
อักคี่เป็นตากล้อง เพื่อนๆ ร่วมทีมเป็นทั้ง ยายแต่งหน้า ปู่จัดเสื้อผ้า ย่าพิธีกร ลุงผู้กํากับ ป้ายืนดู ส่วนมดตี้พาชิม การถ่ายทําเป็นไปด้วยดี พิธีกรพาเดินชมโรงเชือดก่อน กลิ่นสาบสางค้างคาสารพัด ลอยมาสะกิดจมูกชวนสะอึก ถังนํ้ามันสองร้อยลิตรที่เคยเป็นหม้อต้มลูกชิ้น ก็ยังมีกลิ่นค้างให้นึกถึงตํานาน รอกสายโซ่ยังอยู่ ขวานสับกระดูกก็ยังอยู่ บ้า! บ้ากับคอนเซ็ปต์เสียจริง บรรยากาศแบบนี้มันน่าจะเป็นรายการ‘แสยะ สะหยึ๋ม สยอง’เสียมากกว่า ..อักคี่คิดในใจ
มดตี้ออกอาการชอบนักชอบหนา เลยแอ็คอาร์ตโดดเด่นเต้นระบําเสียหนําใจ จับชายกระโปรงหมุนรอบถังนํ้ามันสามรอบเหมือนนางเอกหนังอินเดียยั่วถังนํ้ามันโรตี พอหมุนไปถึงสายโซ่ ก็ดึงโซ่เล่นเสียงแกรกกราก! โครกคราก! ยัง! ยังไม่หมด บางทียังแอบแบกขวานเขลอะสนิมใส่บ่า ถลาไปแถวนู้น ถลาไปแถวนี้ อักคี่ได้แต่ถลาตาม เนื่องเพราะผู้กํากับสั่งให้เก็บความไร้เดียงสา เก็บความเป็นธรรมชาติของนางเอกให้ทัน ให้หมด ..เวรกรรมจริงๆ
ถึงฉากชิม ทีมงานพากันกลับไปถ่ายยังเพิงก๋วยเตี๋ยว มดตี้ยังฟินอยู่กับโรงเชือดไม่หาย เธอยังรําอินเดียถลาไปโต๊ะแถวโน้น โต๊ะแถวนี้ไม่มีหยุด อักคี่เองก็ตามถ่ายไม่ยอมให้คลาดสายตา งานถ่ายทําในวันนั้น จบลงด้วยดี
จากกันแค่เดือนเดียว เราสองก็ได้มาพบกันอีก เมื่อคราวที่มดตี้มาร่วมรายการ..รู้ไหมใครโสด..นั่นเอง
แม้สาวโสดจะเลือกหนุ่มโสดไม่มองหญิง แต่ด้วยวาร์ปจากทางรายการนั่นเอง ที่ทําให้อักคี่ได้ช่องทางเข้าไปเสนอหน้าท้อง เอว อกพกเต้านมหามดตี้ และท้ายที่สุดจนสุดที่ท้าย เรื่องราวนั้นจึงกลายมาเป็นตํานานละครรักมหัศจรรย์อีกเรื่อง ที่ชาวบ้านชาวช่องเจ็ดสีทีวีเพื่อคุณ ไม่มีใครพลาดชม
((((( ย้อนกลับมาปัจจุบัน แถวๆ นี้ ไม่มีแถวไหนรบกวนทั้งสิ้น )))))
“วันนี้วันสงกรานต์ ตะเองจะไปเล่นสงกรานต์ที่ไหน” มดตี้เอ่ยถามขึ้น หลังจากมาพบกันโดยบังเอิญที่โต๊ะหินอ่อนในเงาสน
“ฉันตั้งใจจะไปแถวถนนข้าวเปียก” อักคี่ตอบขณะยกมือเสยผมหลังจากชโลมด้วยนํ้ามันมะพร้าวมาหมาดๆ “เห็นว่ากันว่า.. ถนนข้าวเปียก มีคนมาเล่นนํ้าสงกรานต์มากมาย ทั้งสาวญวน สาวยี สาวยั่ว สาวลําไย โอย.. ท่าทางจะสนุก แล้วเธอจะไปเที่ยวไหนล่ะ”
“ฉันจะไปเที่ยวถนนข้าวปุ้น” มดตี้ตอบอย่างมั่นใจ
“ถนนข้าวปุ้นมันอยู่ตรงไหน” อักคี่สงสัย เพราะเกิดมาเหมือนไม่เคยได้ยินชื่อถนนแบบนี้
“มันก็อยู่แถวๆ นั้นละ”
“อ้อ..” อักคี่ถึงบางอ้อ “แหม นึกออกแล้ว แหม.. นึกตั้งนาน แหม..นึกว่าแถวไหนเสียอีก.. ที่แท้ก็อยู่แถวๆ นั้นนั่นเอง แต่ว่า เอ๊ะ.... แล้วแถวนั้นที่ว่า มันอยู่แถวไหน”
“มันเป็นความลับ” มดตี้เอามือป้องปากกระซิบราวกับเป็นความลับที่สำคัญถึงวาระสุดท้ายของมนุษย์โลก “รู้แล้วเธออย่าไปบอกใครเชียวนา แถวนั้น มันก็อยู่แถวนั้นล่ะ มันจะอยู่แถวไหนไม่ได้ เพราะแถวไหนก็ไม่ใช่แถวนั้น”
“มิน่าล่ะ...” อักคี่ตบเข่าฉาด “ว่าทำไมมันแปลกๆ ว่าทำไมตอนแรกก็นึกออก แต่ทำไมต่อมานึกไม่ออก ที่แท้แถวนั้นก็อยู่แถวนั้นนั่นเอง แหม.. นึกว่าจะอยู่แถวโน้นเสียอีก ดีนะที่ไม่อยู่แถวนี้ ...ไม่งั้นคงหากันแย่ ชักอยากจะไปแถวนั้นกับเธอเสียแล้วสิ ถนนข้าวปุ้นที่ว่า ท่าทางจะอร่อยกว่าข้าวเปียกนะ”
“ของมันแน่อยู่แล้วจ๊ะ แถวนี้ใครเขากินข้าวเปียกกันล่ะจ๊ะ ข้าวปุ้นสิดีกว่า มันยังไม่เปียก เอาไปสาดลงนํ้าส้มตํามันถึงจะเปียก พอมันเปียกแล้วค่อยขยุมใส่ปาก เคี้ยว เคี้ยว ๆ ๆ ๆ แล้วก็กลืนให้ดังเอื้อก! ถึงจะได้คุณค่าทางอาหาร เอางี้ไหมล่ะ เดี๋ยวเราไปแถวนั้นด้วยกัน” มดตี้ชวนอย่างมีน้ำใจ
“แถวนั้นเหรอ” อักคี่ถาม
“ก็แถวนั้นล่ะ ไม่ไปแถวนั้นแล้วจะไปแถวไหน” มดตี้ตอบพลาง ยกมือชี้ไปข้างหน้าพลาง “เพิงกว้างๆ หลังคาสูงๆ นั่นไง”
อักคี่มองตามอย่างสงสัย ก่อนหันกลับมามองหน้ามดตี้ แล้วทำหน้าสงสัยเป็นสองเท่า
“แถวนั้นนั่นนะ” อักคี่รู้สึกเหมือนมึนหัวโดยปัจจุบันทันด่วน
“ก็แถวนั้นน่ะซี เธอพาออกไปเต้นรํา ไปดึงโซ่ ไปกลิ้งถังนํ้ามัน เอาขวานเคาะถังเล่นประจํา เธอยังแกล้งแอบอยู่ในถัง กลิ้งไปกลิ้งมากับถังออกบ่อย จําไม่ได้แล้วเหรอ”
“อ้อ.. จําได้แล้ว แถวนั้นมันอยู่ใกล้ๆ แถวนี้นี่เอง”
ขณะนั้นเอง นางพยาบาลสาวสองคนปรี่มาจากด้านหลัง ตรงมาหาคนไข้ ‘ระดับไม่มีอันตราย’ ทั้งสอง ซึ่งเคยเป็น‘คู่ขวัญวันสงกรานต์’ กันมาก่อน หลายต่อหลายปี
“ได้เวลากลับห้องทานยาแล้วค่ะ” พยาบาลยิ้มและบอกเสียงใส ทั้งสองเป็นพยาบาลประจำ”สถานบันวิเคราะห์โรคทางจิต” อันใหญ่โตและมีชื่อเสียง ซึ่งระยะนี้กำลังทำการทดลองตามข่าวที่น่าเชื่อถืออย่างมากทางแชร์ไลน์ว่า พลาสม่าของของคนไข้ สามารถยับยั้งการกลายพันธุ์ของไวรัสร้าย และอาจนำไปสู่การพัฒนาเป็นเซรุ่มและวัคซีนได้
“ว้า...อดเลย” มดตี้หน้าเจื่อน ส่วนอักคี่หน้าจืด เพราะอดซ่อนในถังนํ้ามันในเพิงแถวนั้น
“พวกคุณสองคน จะไปไหนกันคะ”
“พวกเราจะไปเที่ยวงานสงกรานต์แถวนั้นกันค่ะ” มดตี้ตอบ
“แถวนั้นไปไม่ได้นะคะ แถวนู้นนน...ก็ห้ามไป ควายขวิด20 กำลังระบาดหนัก... พวกเราเตรียมงานสงกรานต์ให้แล้ว แถวนั้นไม่ต้องไป แถวนี้ก็มีสงกรานต์ ไปทานยาฉีดยาแถวนี้กันก่อนนะคะ แล้วแยกกันไปเล่นสงกรานต์ในห้องอาบน้ำเลยนะคะ รับรองมวนคัก ๆ อิหลีเด้อค่ะ”
“เย๊......” คู่ขวัญวันสงการนต์โอบกอดกันแน่น ร้องพร้อมกันอย่างดีใจ ไม่ต้องไปแถวนั้นให้ลำบากยุ่งยากอีกแล้ว แถวนี้ หรือแถวโน้นก็ได้ไม่เห็นเป็นไร เล่นน้ำกันสองคนคงไม่ถึงลงดำขาดใจตายหรอก ถ้าไม่ได้ไปออกงานเล่นสงกรานต์สักปี
ทุกอย่างกลับเข้าสู่สภาวะปกติ
The End.
ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาเยือน ครับป๋ม^^