สวัสดีครับผมชื่อ เอ อายุ 35 ปี ทำงานบริษัทแห่งหนึ่ง มีภรรยา และลูกชาย 1 คน ผมกับภรรยาอยู่กินฉันท์สามีภรรยาร่วมกันมา 10 ปี โดยที่ภรรยากับผมไม่เคยห่างกันแม้วินาทีเดียวเพราะภรรยาของผมเค้าไม่ทำงาน รับหน้าที่แม่บ้านและดูแลลูกชายวัย 3 ขวบอย่างเดียว โดยผมจะทำหน้าที่ทั้งงานในบ้าน งานนอกบ้านหาข้าวหาอาหารมาดูแลภรรยาและลูกตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วย ภรรยาของผมมาอยู่กับผมตั้งแต่เรียนปริญญาตรีแม่ของผมเป็นคนส่งเสียเค่าเล่าเรียนทั้งหมด ตลอดเวลาผมพยายามบอกให้ภรรยาของผมช่วยกันทำงาน หรือช่วยกันหารายได้เข้าบ้านเพราะลำพังผมเพียงคนเดียวคงเดือนชนเดือน บ้างครั้งต้องไปรบกวนหยิบยืมเงินของแม่ของผม ซึ่งผมมองว่าผมดูไม่โดสักทีถ้ายังทำแบบนี้ หลายครั้งผมพยายามหางานให้ภรรยาผมทำ เธอก็จะบอกว่าเหนื่อย เบื่อ ไกล ไม่ชอบ จนวันนี้ผมต้องออกมาหางานทำต่างจังหวัดครับเพื่อจะได้มีรายได้มากกว่าเดิม โดยที่ผมยังส่งเงินให้ภรรยาของผมเป็นรายได้ทุกๆเดือน จนวันนี้ผมก็ยังบอกภรรยาผมเหมือนอย่างเคยครับให้เธอไปหางานทำจะได้มาช่วยกันในครัวเรือน เธอก็ยังหาเหตุผลต่างๆนานาที่จะไม่ทำงาน ตอนนี้ผมอึดอัดมากและไม่มีความสุขเลยที่ผมต้องทำงานและยังต้องมารับสายภรรยาว่าอย่างให้ผมกลับไปดูแลเธอเหมือนเดิมเพราะเค้าดูแลลูกคนเดียวไม่ไหว...3เดือนที่ผ่านมาภรรยาบอกผมว่าเค้าอยากไปเรียนตัดผมจะได้เปิดร้านผมก็พาภรรยาไปสมัครเรียนหวังเพียงว่าภรรยาผมจะได้หารายได้เข้าบ้าน สรุปสุดท้ายก็ล่มไม่เป็นท่า ตอนนี้ผมสุดทนกับภรรยาแล้วบอกมาตลอดเวลาว่าให้ช่วยกัน พอวันนี้ผมเริ่มเด็กขาดใ้ภรรยาทำงาน ไม่งั้นผมจะเอาลูกมาให้แม่ผมเลี้ยงและเราคงต้องเลิกกัน ภรรยาผมก็หาเรื่องทุกทางจะมาที่ทำงาน หาว่าผมมีคนใหม่ ผมเหนื่อยมาก ๆครับ และผมก็ไม่สามารถระบายกับใครได้ ผมควรทำยังไงต่อไปดีครับ
ควรทำยังไงต่อดีครับเหนื่อยกับภรรยา