เรี่ยมเร้เรไร

ตกอยู่ใน ห้วงภวังค์ แห่งความรัก ยามหลับตา ยังสบพักตร์ มิแหนงหน่าย มองท้องฟ้า พิศดารา ที่พร่างพราย ยังไม่วาย จินตนา เห็นหน้าเธอ เฝ้าละเมอ มีแต่เธอ ในดวงจิต ได้จุมพิศ นับพันครั้ง ด้วยพลั้งเผลอ ในโลกนี้

คมมีด กรีดโดนผิว เจ็บแปลบแสบแสน เหลือริ้วรอยไว้แทนความรู้สึก ไม่ฝังแน่นเนิ่นนาน ทรมานลึก เพราะความรู้สึก ว่าเธอไม่ต้องการ นัยน์ตาเธอมองผ่าน วันวานก่อน ไม่เหมือนตอนแรกรักสมัครสมาน สายตาที่ว่างเปล่าทำฉ

ในราตรี ที่เปราะบาง ช่างวังเวง มีแค่เพียง เสียงเพลง บรรเลงกล่อม คิดถึงคน ที่ทะเลาะ เพราะไม่ยอม จนวันนี้ ตรมตรอม ยอมแพ้เธอ ใจดวงหม่น สนทนา กับความเหงา เพื่อนคนเก่า ที่แวะมา หาเสมอ คืนที่ฟ้า ว่างเปล่า