แม่โทษเราเสมอ

ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไร ถ้าเราไม่ได้ทำประโยชน์ให้ เราจะไม่เคยเข้าตาเลย ไม่ใช่เด็กเรียกร้องความสนใจ โตมาในระดับที่รักตัวเองพอสมควร เพราะว่ากว่สจะโตมาโดนไม่น้อยเลยค่ะ แม่ทั้งด่า ทั้งสาปแช่ง ขอให้ไม่ตายดี ขอให้โดนรุมตบ แต่ตั้งแต่โตมาไม่เคยมีเรื่อง เรียน3.80 ตลอด แม่ไม่เคยสนับสนุน แม่ไม่เคยให้กำลังใจ เสียใจตลอดช่วงวัยเด็กที่ผ่านมา ตอนนี้ก็ไม่ได้โตค่ะ อายุเพียง17ปี แต่ในความรู้สึก มันเด็กไม่ได้แล้ว เราจะอ่อนหัดกับความรู้สึกและทุกเรื่องที่เผชิญไม่ได้ ทุกครั้งที่เจอเรื่องแย่ ต้องหาเพลงฟัง ต้องเข้าไปอยู่ในโลกตัวเองตลอด ทำให้แม่ทุกอย่างแม่แขนหัก เป็นคนที่พาแม่ไปหาหมอ คนที่ดูแลแม่คนเดียวตลอดหกเดือน พี่ชายที่ไม่ทำอะไรเลย ด่าแม่ฉอดๆแม่กลับให้อภัยด้วยเหตุที่ว่า ตอนเด็กเขาโดนพ่อตีเยอะ วันนี้แม่ทำเกรดเราหาย เราต้องใช้เกรดไปยื่นเรื่องสำคัญ แม่โทษเราว่าทำไมไม่เก็บให้กูผิดทุกเรื่องเลยหรอ ทั้งๆที่เขาเอาไป เขาด่าเราฉอดๆ เป็นแบบนี้เรื่อยมา คนที่อายุ17จริงๆ ควรรับมือมันแบบไหน ที่จะไม่เจ็บปวดดีคะ เรามีวิธีของเรา แต่เราโดดเดี่ยวเกินไป เราคุยกับทุกคนได้ไหม