ใครเคยมีความคิดไหม ว่าชีวิตนี้ถ้าเรียนไม่จบจะไม่กลับบ้าน

ปกติเป็นคนเรียนดีมาตลอดตั้งแต่ประถมยันจบมัธยม ติดอันดับต้นๆของห้องมาโดยตลอดมีเพื่อนมากมาย เป็นเด็กต่างจังหวัดเข้ามาเรียนมหาลัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ คณะวิศวะ พี่ชายเลยไห้ทุนมาก้อนหนึ่งเพื่อเอาไปลงทุน ผมเลยชวนรุ่นพี่ที่รู้จักกันนานแล้วมาลงทุนด้วย เรียนไปด้วย ทำงานไปด้วย ทำงานอยุ่ปีกว่าๆเห็นว่า งานที่ทำ ทำไห้ผมแทบไม่ต้องขอตังค์จากที่บ้านเลย ถึงได้ไม่มากแต่ก็สามารถเลี้ยงตัวเองได้จ่ายค่าเทอม จ่ายค่าหอค่าน้ำค่าไฟได้ ผมเลยขอแยกออกไปทำด้วยตัวเองคนเดียว ทำอยู่ครึ่งเทอม การเรียนของผมเริ่มดรอปลง จนตอนนี้GPA เหลือแค่แตะ2.00 แถมงานที่ทำรายดายลงไปเกือบครึ่งหนึ่งของแต่ล่ะเดือน จนหลังๆนี้เริ่มต้องขอตังคจากทางบ้านใช้เหมือนเดิมแล้ว แถมการเรียนตอนนี้ก็ดูเหมื่อนจะจบแลไม่จบแล จากที่มีเพื่อนมากมายตอนนี้เหลือตัวคนเดียว ทั้งๆตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอมแล้วแทนที่จะกลับไปหาครอบครัวแต่ดันมีความคิดว่าไม่อยากกลับบ้าน ไม่รุ้ว่าตอนนี้ผมกำลังเครียดกับเรื่องการเรียนหรืองานที่ทำกันแน่เลยมีความคิดแบบนี้เข้ามาในหัว

ปล.ขออภัยผู้อ่านด้วย ผมเขียนเล่าไม่ค่อยเป็น