เรากับแฟนคบกันมาได้เกือบปีแล้วค่ะ อาจจะไม่นานเท่าไหร่อต่ทุกอย่างมันดีมากแล้วจริงๆ ก่อนหน้านี้ที่คบกันด้วยสถานที่และหน้าที่การเรียนทำให้เรากับแฟนเจอกันค่อนข้างบ่อยค่ะ แต่ตอนนี้กำลังจะแยกกันไปตามทางของแต่ละคน ซึ่งขอย้อนกลับไปตั้งแต่แรกเริ่มเลยนะคะ
เราแอบชอบคนๆนี้มาสามปีค่ะ ชอบแบบไม่หวังอะไรเลยขอแค่ได้ชอบไปเรื่อยๆ แล้ววันนึงก็ได้คบกันจริงๆ เขาดีมากค่ะ ดีแบบแสนจะดี มองภาพอนาคตไว้ ยอมเราทุกอย่าง เป็นคู่ที่แทบจะไม่มีปัญหาอะไรกันเลยเพราะต่างฝ่ายต่างจริงจัง คือความคิดมันเสมอกันค่ะตรงที่ว่าอยากจะทำอะไรในอนาคต อยากมีความสัมพันธ์แบบไหน อยากจะคบกันให้ยืนยาว เขารักเรามาก เราเองก็ไม่ต่าง เขาไม่เคยทำเราเจ็บเลยนะคะ บีบแขนหยอกกันแรงหน่อยเขาก็ปล่อยมือแล้ว คือดีแบบที่เรียกได้ว่าผู้ชายในฝันเลยค่ะ เรื่องทำร้ายร่างกายก็คิดว่าในอนาคตยังไงๆ ก็น่าจะไม่มีเนื่องจากว่าเขามีปมเรื่องแม่อยู่แล้ว เขาเลยจะไม่ทำแบบที่แม่เขาโดนประมาณนั้น
แต่พอช่วงนี้ที่ต้องห่างกัน เขาก็ทำงาน เราก็ทำงานแถมเราเป็นพวกวาดรูปอะไรแบบนี้ด้วย เวลาเลยเริ่มจะไม่ตรงกัน มันเริ่มจะจูนเวลากันไม่ติด มีค้างสายกันบ้างแต่เป็นเราเองที่ไม่อยากค้าง ระหว่างวันก็ไม่ค่อยได้คุยอะไรกันด้วยความที่เขาตื่นเรานอน เขานอนเราตื้นอะค่ะ จะมีช่วงดึกๆ ที่เจอกัน ค้างสายกัน แต่หลังๆเป็นเราเองที่แบบไม่อยากแล้วอะ
รู้สึกว่าอยากจะหยุดความสัมพันธ์นี้ เคยพูดกับเขา แต่เขาบอกว่าไม่ว่างยังไงก็จะรออยู่เหมือนเดิม ซึ่งมันยิ่งทำให้เรารู้สึกผิดเลย รักมันก็รักทั้งใจนั่นแหละค่ะ แต่ตอนนี้อยากพักก่อน อยากเอาตัวเองออกมา ยังไม่อยากจะแบ่งเวลาให้เขา แต่ก็รักเขา
เพิ่งเข้าใจคำว่าห่างกันสักพักมันเป็นยังไง เราอยากบอกเขาแบบนั้น แต่เราบอกไม่ได้ เพราะเราเองก็ไม่รู้ว่าคำว่าสักพักของเรามันจะกินเวลาไปนานแค่ไหน แต่สาบานได้ค่ะว่าไม่มีเรื่องผู้ชายคนอื่นเข้ามา ชีวิตเรามีแค่กิน นอน วาดรูป เล่นเกมแล้วก็ทำงานแค่นั้น ไม่มีปัจจัยอื่นๆแฝง รักก็รักเหมือนเดิม แต่อยากพอแค่นี้
ใครมีทางออกแนะนำมั้ยคะ?
เรายังรักแฟนอยู่ แต่ไม่อยากคบต่อ #รบกวนเข้ามาลองอ่านกันหน่อยนะคะ
เราแอบชอบคนๆนี้มาสามปีค่ะ ชอบแบบไม่หวังอะไรเลยขอแค่ได้ชอบไปเรื่อยๆ แล้ววันนึงก็ได้คบกันจริงๆ เขาดีมากค่ะ ดีแบบแสนจะดี มองภาพอนาคตไว้ ยอมเราทุกอย่าง เป็นคู่ที่แทบจะไม่มีปัญหาอะไรกันเลยเพราะต่างฝ่ายต่างจริงจัง คือความคิดมันเสมอกันค่ะตรงที่ว่าอยากจะทำอะไรในอนาคต อยากมีความสัมพันธ์แบบไหน อยากจะคบกันให้ยืนยาว เขารักเรามาก เราเองก็ไม่ต่าง เขาไม่เคยทำเราเจ็บเลยนะคะ บีบแขนหยอกกันแรงหน่อยเขาก็ปล่อยมือแล้ว คือดีแบบที่เรียกได้ว่าผู้ชายในฝันเลยค่ะ เรื่องทำร้ายร่างกายก็คิดว่าในอนาคตยังไงๆ ก็น่าจะไม่มีเนื่องจากว่าเขามีปมเรื่องแม่อยู่แล้ว เขาเลยจะไม่ทำแบบที่แม่เขาโดนประมาณนั้น
แต่พอช่วงนี้ที่ต้องห่างกัน เขาก็ทำงาน เราก็ทำงานแถมเราเป็นพวกวาดรูปอะไรแบบนี้ด้วย เวลาเลยเริ่มจะไม่ตรงกัน มันเริ่มจะจูนเวลากันไม่ติด มีค้างสายกันบ้างแต่เป็นเราเองที่ไม่อยากค้าง ระหว่างวันก็ไม่ค่อยได้คุยอะไรกันด้วยความที่เขาตื่นเรานอน เขานอนเราตื้นอะค่ะ จะมีช่วงดึกๆ ที่เจอกัน ค้างสายกัน แต่หลังๆเป็นเราเองที่แบบไม่อยากแล้วอะ
รู้สึกว่าอยากจะหยุดความสัมพันธ์นี้ เคยพูดกับเขา แต่เขาบอกว่าไม่ว่างยังไงก็จะรออยู่เหมือนเดิม ซึ่งมันยิ่งทำให้เรารู้สึกผิดเลย รักมันก็รักทั้งใจนั่นแหละค่ะ แต่ตอนนี้อยากพักก่อน อยากเอาตัวเองออกมา ยังไม่อยากจะแบ่งเวลาให้เขา แต่ก็รักเขา
เพิ่งเข้าใจคำว่าห่างกันสักพักมันเป็นยังไง เราอยากบอกเขาแบบนั้น แต่เราบอกไม่ได้ เพราะเราเองก็ไม่รู้ว่าคำว่าสักพักของเรามันจะกินเวลาไปนานแค่ไหน แต่สาบานได้ค่ะว่าไม่มีเรื่องผู้ชายคนอื่นเข้ามา ชีวิตเรามีแค่กิน นอน วาดรูป เล่นเกมแล้วก็ทำงานแค่นั้น ไม่มีปัจจัยอื่นๆแฝง รักก็รักเหมือนเดิม แต่อยากพอแค่นี้
ใครมีทางออกแนะนำมั้ยคะ?