สวัสดีค่ะ เราคิดว่าปัญหานี้เป็นสิ่งที่ในครอบครัวเราไม่มีใครสนใจค่ะ เราเป็นคนเดียวที่ผิดหวังและเจ็บอยู่ซ้ำ ๆ โดยที่คนอื่นไม่คิดจะเหลียวมองและถามไถ่ความรู้สึกของเราเลยแม้แต่นิดเดียว รังแต่จะบอกว่าเราผิด เราเสียใจมากค่ะ ตอนเด็กเคยคิดจะฆ่าตัวตาย แต่ก็ไม่กล้าทำ หลังจากที่ขึ้นม.ต้นย้ายไปอยู่หอใน มันเหมือนจะดีขึ้นค่ะ แต่ปิดเทอมที่ผ่านมานี้ ทำให้เรารู้ว่ามันไม่มีอะไรดีขึ้นเลยจริง ๆ ค่ะ
1.น้องชายเราทำทุกอย่างให้เราเป็นคนผิดค่ะ ไม่ว่าจะเรื่องเล็กน้อยแค่ไหนก็ตาม มันก็จะมีแค่เราเองที่โดนด่า ครั้งล่าสุดคือแม่อยากให้น้องมาอยู่ในห้องเรา ปล.เราหวงห้องเรามากค่ะ ซึ่งตอนนั้นสถานการณ์ข้างนอกก็ไม่มีอะไร ไม่จำเป็นจะต้องมาอยู่ในห้องเราค่ะ เราจึงตอบปฏิเสธไป สุดท้ายประโยคที่แม่ด่าเรามามันทำให้เราร้องไห้เลยค่ะ "คนอะไรจิตใจคับแคบ" "ปล่อยมันไปแบบนั้นแหละ เดี๋ยวมันก็บาปเองที่ไม่ช่วยพ่อแม่" เราแค่สงสัยค่ะว่าทำไมแค่เรื่องไม่ให้น้องเข้ามาในห้องถึงต้องด่ากันขนาดนี้เลยเหรอ
2.เราบอกตรง ๆ น้องชายเป็นสาเหตุที่ทำให้ทุกอย่างในชีวิตเราย่ำแย่ลงค่ะ เราพยายามไม่สนใจแล้ว แต่พ่อแม่ชอบมาบอกว่าดูแลน้องด้วยนะ เอาแต่อยู่ในห้องอีกแล้วใช่ไหม เราแค่กลัวใจตัวเองค่ะ เราเข้าใจความรู้สึกของการอยากฆ่าคนก็เมื่อหลายปีที่แล้ว เราว่าหากเราทนไม่ไหวและโกรธมาก ๆ ถ้าเราออกจากห้องไป สุดท้ายสิ่งที่เราทำมันก็ผิดอยู่ดี
อยากถามว่าควรจัดการกับสิ่งเหล่านี้ยังไงดีคะ
ปล.พ่อเป็นพ่อเลี้ยงนะคะ ไม่ใช่พ่อแท้ ๆ น้องชายคนละพ่อกันค่ะ
ในอนาคตหลังจบ ม.6 ตั้งใจจะไม่กลับบ้านแล้วค่ะ เรียนมหาลัยแล้วไปตามความฝันตัวเองเลย ไม่อยากจมอยู่กับอะไรแบบนี้แล้วค่ะ แน่นอนว่าเราทดแทนบุญคุณค่ะ(ปลดหนี้ ส่งเงินให้ใช้) แต่จะให้อยู่ร่วมบ้านกับครอบครัวไปตลอดชีวิตเราก็ลำบากใจจริง ๆ ค่ะ
มีปัญหากับครอบครัวทำยังไงดีคะ
1.น้องชายเราทำทุกอย่างให้เราเป็นคนผิดค่ะ ไม่ว่าจะเรื่องเล็กน้อยแค่ไหนก็ตาม มันก็จะมีแค่เราเองที่โดนด่า ครั้งล่าสุดคือแม่อยากให้น้องมาอยู่ในห้องเรา ปล.เราหวงห้องเรามากค่ะ ซึ่งตอนนั้นสถานการณ์ข้างนอกก็ไม่มีอะไร ไม่จำเป็นจะต้องมาอยู่ในห้องเราค่ะ เราจึงตอบปฏิเสธไป สุดท้ายประโยคที่แม่ด่าเรามามันทำให้เราร้องไห้เลยค่ะ "คนอะไรจิตใจคับแคบ" "ปล่อยมันไปแบบนั้นแหละ เดี๋ยวมันก็บาปเองที่ไม่ช่วยพ่อแม่" เราแค่สงสัยค่ะว่าทำไมแค่เรื่องไม่ให้น้องเข้ามาในห้องถึงต้องด่ากันขนาดนี้เลยเหรอ
2.เราบอกตรง ๆ น้องชายเป็นสาเหตุที่ทำให้ทุกอย่างในชีวิตเราย่ำแย่ลงค่ะ เราพยายามไม่สนใจแล้ว แต่พ่อแม่ชอบมาบอกว่าดูแลน้องด้วยนะ เอาแต่อยู่ในห้องอีกแล้วใช่ไหม เราแค่กลัวใจตัวเองค่ะ เราเข้าใจความรู้สึกของการอยากฆ่าคนก็เมื่อหลายปีที่แล้ว เราว่าหากเราทนไม่ไหวและโกรธมาก ๆ ถ้าเราออกจากห้องไป สุดท้ายสิ่งที่เราทำมันก็ผิดอยู่ดี
อยากถามว่าควรจัดการกับสิ่งเหล่านี้ยังไงดีคะ
ปล.พ่อเป็นพ่อเลี้ยงนะคะ ไม่ใช่พ่อแท้ ๆ น้องชายคนละพ่อกันค่ะ
ในอนาคตหลังจบ ม.6 ตั้งใจจะไม่กลับบ้านแล้วค่ะ เรียนมหาลัยแล้วไปตามความฝันตัวเองเลย ไม่อยากจมอยู่กับอะไรแบบนี้แล้วค่ะ แน่นอนว่าเราทดแทนบุญคุณค่ะ(ปลดหนี้ ส่งเงินให้ใช้) แต่จะให้อยู่ร่วมบ้านกับครอบครัวไปตลอดชีวิตเราก็ลำบากใจจริง ๆ ค่ะ