ผมเเค่สงสัยว่า ผมเป็นคนเริ่มความรักจาก100 ผมทำให้ได้ทุกอย่างผมให้เวลาทุกอย่างกับเธอคนนั้น เเต่เธอเริ่มจาก0 เธอใช้ชีวิตของปกติเหมือนเธอไม่เคยรู้จักกับผม
ฝ่ายผมทักเเชทหา ฝ่ายเธอออนเฟสจะตอบบ้างไม่ตอบบ้าง หายไป ติดซีรีย์เป็นทิ้งให้ผมนั่งรอเธอ เพราะปรับความเข้าใจกันเธอก็บอกให้ผมลดจาก100ให้เหลือ0 เเล้วเริ่มไปพร้อมกัน เธอให้ผมปรับผมก็ยอมเเล้วทำไมเธอไม่คิดจะปรับเข้าหาตัวผมบ้าง
ก็รู้ว่าควรให้เวลาส่วนตัว เเต่ไม่ทักไม่ตอบไม่คุย ไอคนที่พยายาม ไอคนที่รอ กะรออยู่เหมือนควาย สงสัยทำไมตัวกูต้องเป็นฝ่ายตามตลอด มันคือความรักจริงหรอ หรือเราเเค่คบกันโดยใช้คำว่าเเฟนมาเชื่อมกัน เเทนที่จะใช้ความผูกพันธ์ของกันเเละกัน
อยากเลิกมากเลยอะบางที สงสารตัวเอง ต้องนั่งรอเป็นฝ่ายเเบบนี้ตลอด เเต่ไอเราก็รัก ก็คิดถึง
ควรทำไงดีว่ะ ไอรู้อยู่เเกใจว่าควรเลิก เพื่อนๆบอกให้เลิก ถ้ามีเเล้วเหมือนไม่มีจะมีไปทำไม รู้ว่าควรเลิก เเต่ไม่อยากเลิก มันควรทำยังไงดีให้ความรักผมมันสมบูรณ์
ความรักที่เริ่มจาก100 เเละการเริ่มจาก0
ฝ่ายผมทักเเชทหา ฝ่ายเธอออนเฟสจะตอบบ้างไม่ตอบบ้าง หายไป ติดซีรีย์เป็นทิ้งให้ผมนั่งรอเธอ เพราะปรับความเข้าใจกันเธอก็บอกให้ผมลดจาก100ให้เหลือ0 เเล้วเริ่มไปพร้อมกัน เธอให้ผมปรับผมก็ยอมเเล้วทำไมเธอไม่คิดจะปรับเข้าหาตัวผมบ้าง
ก็รู้ว่าควรให้เวลาส่วนตัว เเต่ไม่ทักไม่ตอบไม่คุย ไอคนที่พยายาม ไอคนที่รอ กะรออยู่เหมือนควาย สงสัยทำไมตัวกูต้องเป็นฝ่ายตามตลอด มันคือความรักจริงหรอ หรือเราเเค่คบกันโดยใช้คำว่าเเฟนมาเชื่อมกัน เเทนที่จะใช้ความผูกพันธ์ของกันเเละกัน
อยากเลิกมากเลยอะบางที สงสารตัวเอง ต้องนั่งรอเป็นฝ่ายเเบบนี้ตลอด เเต่ไอเราก็รัก ก็คิดถึง
ควรทำไงดีว่ะ ไอรู้อยู่เเกใจว่าควรเลิก เพื่อนๆบอกให้เลิก ถ้ามีเเล้วเหมือนไม่มีจะมีไปทำไม รู้ว่าควรเลิก เเต่ไม่อยากเลิก มันควรทำยังไงดีให้ความรักผมมันสมบูรณ์