อยากออกจากปัญหา+อยู่ร่วมกับปัญหาได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เราเป็นเด็กกำพร้าค่ะ คุณเเม่เสียเป็นโรคมะเร็ง คุณพ่อไปเเต่งงานมีครอบครัวใหม่ ตอนคุณเเม่ป่วยก็ไม่เคยเจอหน้า เจอหน้าอีกทีตอนงานศพเเละตอนรับเงินประกัน หลังจากนั้นจนถึงตอนนี้ไม่ยังไม่เคยเจอกันค่ะ วันหนึ่งเราต้องการถอนเงินจากบัญชีธนาคารที่เป็นบัญชีเพื่อ ให้เราอายุครบ20ปีจึงจะสามารถเบิกได้ เเต่เราต้องการใช้ก่อนจึงได้โทรไปหลังจากไม่ได้คุยกันนานถึง5ปีว่าจะมาถอนให้ เราก็โอเค พอถึงวันเขาก็ผิดนัด ครั้งเเรก ไม่เป็นไร จดผิดนัดติดกันเป็นรอบที่4 เราก็ไม่เป็นไร คุณไม่มาไม่เป็นไรเเต่ขอเพียงทำหน้าที่พ่อครั้งสุดท้ายนี้ไม่ได้หรอ จนเราโทรไปหาปู่ให้บอกเขามาหาเเต่ก็ไม่มา วันหนึ่งเขาก็โทรมาซึ่งวันนั้นเองเป็นวันที่เราสอบ สำคัญมาก เขามาหาเราถึงร.ร. เขาวางเเผนมาอย่างดีก่อนหน้านั้นเข้าไปในบ้านไปขอบัตรประชาชนของเรามาถ่ายเอกสาร คุณยายเราก็ให้เพราะบริสุทธิ์ใจ คิดว่าเขาเป็นพ่อ มาทำเพื่อลูก (เราอาศัยอยู่กับคุณยาย2คน) มาให้เราเซ็น เราก็โอเค ไปด้วยไม่ได้ ติดสอบ  พอออกจากห้องสอบเขาก็โทรมาบอกว่าจะได้เงินอีก14วัน เราก็ตะหงิดๆใจว่าให้ไปถอนมันไม่ได้เงินเลยหรอ จนรอครบวันที่14 เราโทรไปหาเขา เเต่เค้าตัดสายๆ เรา ก็ก็ได้รู้ว่า ok เพียงเเค่ถอนเงินเเละเอาเงินให้ลูกมันยากขนาดนั้นก็ตัดขาดมันไปเถอะ ถือเสียว่าทำทานให้เขาไป ซึ่งคุณยายมีลูกลูกชาย ก็คือคุณลุงของเราค่ะ ท่านก็ให้เราไปช่วยทำงานกับคุณลุง+ป้า ซึ่งเปิดร้านขายของอยู่ ก่อนหน้านั้นที่เเม่เราเสียได้ คุณยายก็ได้ขายบ้าน รถ เพื่อไปใช้หนี้ซึ่งเหลือส่วนต่าง อยู่หลายเเสน ท่านคิดว่าให้นำไปฝากไว้กับลุง+ป้าเพื่อต่อยอดธุรกิจต่างๆเเละให้เขาเเบ่งให้ใช้เดือนละ8,000บาทเเต่กลับไม่ เเต่เขากลับเอาเงินส่วนนั้นไปใช้ส่วนตัว เวลาที่ไปรับเงินก็ทำเหมือนว่าเรากับคุณยายเหมือนเป็นขอทาน ด่าบ้างว่าใช้เงินเปลือง  ล้างผลาญ  เที่ยวไปบอกคนอื่นว่าเรามาเกาะกิน นินทาว่าร้ายต่างๆนานาต่อหน้าบ้าง ลับหลังบ้าง เเต่เราก็ทำเป็นไม่ได้ยินปล่อยๆมันไป คิดว่าอย่างน้อยเขาก็เป็นญาติเราจนเราอาย ต่อหน้าผู้คนมากมายซึ่งไม่รู้จัก จากเงินที่ให้8000ก้ลดลงเรื่อยๆเหลือบางเดือนให้4000 หรือบางเดือนไม่ให้เลย จนนานเข้า จนเราใช้เงินเก็บของเราจนหมด คุณยายเรากับป้าได้ทะเลาะกันเนื่องจากมีหลายเหตุการณ์ในอดีตจนถึงปัจจุบันกดดันทำให้คุณยายเราต้องพูดเเละเเตกหักกันในที่สุด จากนั้นก็ไม่มีเงินเดือนต่อไปจากที่คุณยายเราเคยไปช่วยคุณยายเราก็ไม่ไปเราก็เห็นว่าดีเเล้ว ยายเหนื่อยมานานมากเเล้ว พักผ่อนอยู่บ้านดีกว่า เราออกไปคนเดียวช่วยคนเดียวเอง เราก็ตกลงกับเขาว่า ไม่ให้เงินทุกเดือนไม่เป็นไร เเต่คุณต้องให้ค่าเเรงที่เราทำงานด้วยมาทำงานตั้งเเต่บ่าย3ถึงเที่ยงคืนเพราะเป็นช่วงปิดเทอม เค้าให้เราเเค่40บาท เเต่คนอื่นให้ตามเเรงงานขั้นต่ำ300บาทปกติ พอเราถามว่าทำไมให้ไม่เท่าคนอื่นเขาก็บอกว่า มาก็มาช้าๆ มาเเล้วก็กินข้าวเลย เอาอะไรมากมาย (เรากินข้าวพร้อมพนักงานคนอื่น+มาเวลา=พนักงานคนอื่น) คิดอะไรไม่ออกเรียกใช้เราคนเดียว พนักงานคนอื่นนั่งอยู่เรียกใช้เขาไม่ได้ ลูกตนเองที่โตกว่าเราเเละอายุมากกว่า ใช้ไม่ได้ ใช้เเต่เราคนเดียว  เเละป้ามักพูดว่า เห็นพนักงานคนอื่นไหม เขาเก็บเงินเยอะเเยะมากมาย ส่งตัวเองเรียน อ่ะมาเกาะเขากินทำไม เวลาให้เงินก็พูดโตขึ้นต้องหาเลี้ยงเขานะซื้อรถซื้อบ้านให้เขานะ ทวงบุญคุณตั้งเเต่ยังไม่ทำงาน เราก็ทำเป็นหูทวนลมไปไม่สนใจ กลับมาถึงบ้านก็เล่าให้คุณยายฟัง คุณยายบอกว่า ชีวิตนี้ต้องอดทนให้มาก ไม่มีอะไรมาได้ง่ายดายมันเป็นเพียงด่านเล็กๆในชีวิตที่ผ่านเข้ามาทดสอบเราว่าจะใช้ชีวิตได้ไหม เราก็เก็บเอามาใส่ใจเเละอดทนทุกวัน เราเพียงคิดว่าการใช้ชีวิตนี้มันลำบากเพียงนี้หรือโตขึ้นต้องลำบากกว่านี้ใช่ไหม หรือว่าชีวิตทุกคนในอายุ 17เท่าเรานั้นเป็นอย่างไรมาเเบ่งปันได้ค่ะ เรามาเล่าเป็นเพียงการระบายอย่างหนึ่ง ขอให้ทุกคนเข้าใจด้วยนะคะ เเละอยากขอคำเเนะนำว่ามีวิธีไหนที่สามารถออกจากปัญหาหรืออยู่ร่วมกับปัญหาให้ได้หน่อยค่ะ