คุณเคยรู้สึกเหมือนโดนเพื่อนทิ้งบ้างไหมและยิ่งเป็นเพื่อนสนิทที่อยู่กันมานานคุณจะทำยังไง?..

สวัสดีค่ะทุกคน คือตามหัวข้อเลยค่ะเรารู้สึกเหมือนโดนเพื่อนสนิททิ้ง(บอกนิดหน่อยค่ะว่าเราเป็นคนมีปมเรื่องเพื่อนเลยไม่ค่อยกล้าคบใครค่ะ) เราขอเล่าเรื่องเรากับเพื่อนคนนั้นให้ทุกคนฟังนะคะ  (เราจะแทนเพื่อนคนนั้นว่าEนะคะ)เรากับEรู้จักกันตอนป.2ค่ะแล้วก็อยู่ห้องเรียนด้วยกันตลอดก็เลยสนิทกันมากๆจนรู้ความลับของแต่ละคนหมดเปลือกเลย มันเริ่มเกิดขึ้นตอนประมาณป.5-6คือตอนนั้นเราอยู้ห้องเรียนเดียวกันแต่เพื่อนตอนป.4ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ซึ่งมันรู้สึกเหมือนอยู่นรกมากเลยค่ะช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันกับเพื่อนร่วมชั้นผู้หญิงคนอื่นเนื่องจากปัญหาหลายอย่างเช่นให้เราซื้อของนู้นนี่นั่นให้แพงๆชอบยุให้คนทะเลาะแล้วก้อีกเยอะเลยค่ะที่เราเจอ(ถ้าอยากรู้คอมเม้นบอกนะคะเดี่ยวเราค่อยเล่า)มันทำให้ความสัมพันธ์ของเรากับEสั่นคลอนค่ะตอนนั้นEโดนคนในห้อง(ญ)รุมแกล้งค่ะโดนล้อด้วยคำที่สำหรับเราคิดว่ามันแรงมากเลยน่ะแล้วก็ห้ามไม่ให้ใครเล่นกับEเราก็โดนด้วยเรารู้สึกผิดและรู้สึกไม่ดีมากๆที่ต้องทำแบบนั้นแต่เราก็จำเป็นต้องทำพอช่วงเวลาพักเราก็จะแอบมาคุยมาปลอบEค่ะแต่พอเราโดนบ้างEกลับไม่สนเราค่ะไปเล่นกับเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งที่เหมือนจะเข้ากับEได้เราเฝ้ามองเขาหัวเราะด้วยกันจนแอบน้อยใจนิดๆค่ะว่าแบบอยู่กับเราเค้าคงไม่มีความสุขเท่านั้นหรอก555 พอผ่านช่วงนั้นมาเราก็ขึ้นม.1เรียนที่เดียวอยู่หอเดียวกันและห้องหอเดียวกันค่ะช่วงแรกที่มาใหม่เค้าอยู่กับเราตลอดเลยค่ะตัวติดกันเลยไปไหนไปกันแต่พอเริ่มนานเข้าEเขาก็ไปเจอเพื่อนที่อยู่หอเดียวกันและเหมือนจะเข้าได้ดีกับเขาและคนนั้นก็เหมือนจะมีแก๊งซึ่งช่วงแรกๆเราก็อยู่กับพวกเขานะแต่หลังๆEไม่ค่อยคุยกับเราตอบเราก็ตอบแบบส่งๆหลังจากสอบเสร็จหรือเลิกเรียนEมักจะไปหมกตัวที่ห้องคนนั้นค่ะออกไปด้านนอกก็ไปด้วยกันไม่ชวนเราค่ะ(ช่วงแรกๆชวนอยู่น่ะ)ซึ่งหอเราอยู่ไกลจากร้านค้าแต่อยู่ใกล้ร.รจะเดินไปที่ร้านค้า เดินไปซื้อข้าวตอนเย็นก็ต้องจำใจเดินไปคนเดียว(แอบกลัวค่ะเพราะแถวนั้นวัยรุ่นคนบ้ามีค่ะ)ไม่ค่อยกลับมานอนห้องแถมปกติช่วงสอบเราชอบไปอ่านหนังสือบนดาดฟ้าแน่นอนค่ะว่าต้องไปคนเดียว(ไม่มีใครไปกับเราหรอกค่ะเขาอยู่กันเป็นกลุ่ม555)กะว่าจะชวนคนอื่นนั้นแหละแต่เราไม่กล้าพอค่ะแถมคิดว่าตัวคนเดียวอะดีกว่าเยอะเลย555 แล้วพวกนั้นมักจะขึ้นมาบนดาดฟ้าเหมือนกันขนมาก็จับกลุ่มนั่งคุยหัวเราะกันสนุกสนานเราอยู่ข้างๆค่ะแต่ส่วนใหญ่ไม่ค่อยเข้าไปแทรกด้วยเท่าไหร่'-' เราแอบมองพวกเขาแทบตลอดเวลาพวกเขายิ้มพวกเขาหัวเราะไม่สนเรานักหรอกส่วนใหญ่เรากัจะมองEหัวเราะกับพวกเขา แบบที่เราคิดว่าเราคงทำให้เขายิ้มหัวเราะแบบนั้นไ่ม่ได้ น่าเศร้านะคะ555 ครั้งหนึ่งเราเคยชวนเพื่อนคนหนึ่งขึ้นมาอ่านบนดาดฟ้ากับเราพวกเขาก็ขึ้นมาอ่านเหมือนกันแต่เพื่อนเราคนนั้น(ไม่ค่อยสนิท)ก็ไม่ไปเข้ากลุ่มนั่งอ่านใกล้ๆ เราเดินไปคุยโทรศัพท์อีกฝั่งดาดฟ้าซึ่งมืดมากเราเดินคุยแบบนั้นนานอยู่ค่ะที่จริงเราไม่ได้คุยหรอกแต่แอบไปร้องไห้ค่ะแล้วตรงดาดฟ้าจะมีก็อกน้ำอยู่เราเดินไปล้างหน้าแล้วเดินกลับมานั่งอ่านเหมือนเดิมหลังจากพวกเขาลงไปเอาของสักพัก(ไปเป็นกลุ่ม)เพื่อนเราคนนั้นบอกว่ามีคนในกลุ่มนั้นคนหนึ่งเขาบอกว่า"กูว่าบางทีกูก็กลัว(ชื่อเรา)ว่ะ ชอบอยู่ตัวคนเดียว..."เราฟังจบเรากลั้นน้ำตาแทบไม่ไหวเราถามเขาในใจนะว่า"จะไม่ให้เราอยู่ตัวคนเดียวได้ไงก็ในเมื่ออยู่กับคนอื่นๆหรืออยู่กับพวกแกก็ไม่สนเรานิ อยู่ตัวคนเดียวสบายใจกว่าเยอะไง!"ในห้องหอเราอยู่กันสามคน(รวมถึงเรา)เพื่อนอีกคนหนึ่งบางทีก็หายหน้าหายตาไปเลยเราอยู่ห้องคนเดียวบางครั้งเราพยายามทำตัวให้ตลกทำตัวเซ่อซ่าแล้วมีเพื่อนในชั้นเรียนมาแอบกระซิบกับเราว่า"เพื่อนที่อยู่หอกับแกอ่ะบอกกับพวกเราว่าแกน่ะ ปัญญาอ่อน บ้า!" เราฟังแล้วใจหายแวบเลยค่ะพยายามทำให้เขาหัวเราะแต่โดนอย่างนี้มันก็น่ะ555

---

แต่เราว่าเล่าแค่นี้คงพอเพราะว่ามันอาจยาวคือเรื่องแบบนี้มีเยอะมากแต่เราคิดว่าเล่าเท่านี้พอมั้ง เราอยากถามทุกคนค่ะ ว่าเราควรทำอย่างไรต่อไปดี?..เราท้อมาก