ขอโทดนะคะ แต่ดิฉันของเขียนความในใจที่รู้สึกแต่กับพูดหรือแสดงออกไม่ได้ออกมาหน่อยยังไงขอความเห็นจากผู้ที่เข้ามาอ่านด้วยนะคะว่าคิดเห็นยังไง
คือมันเป็นเรื่องของครอบครัวคะฉันรู้ว่าไม่ควรนำว่าพูดหรือระบายแต่ฉันไม่มีวิธีรับมือ
คือเรื่องมีอยู่ว่า แม่ของฉันนั้นมีฉันในตอนที่ท่านไม่พร้อมแต่ท่านของแสดงความเป็นแม่ด้วยการที่เก็บฉันไว้แต่ท่านนั้นไม่สามารถเลี้ยงฉันได้ท่านจึงให้ฉันไปอยู่กับคนอื่นแต่จ่ายคือเลี้ยงดูให้กับคนที่เลี้ยงท่านทำแบบนี้มาตลอดปล่อยฉันอยู่กับคนที่รับเลี้ยงอยู่กับครอบครัวนั้นค่อนข้างจะเป็นครอบครัวใหญ่มีกินมีใช้มีน่ามีตาในอำเภอเลยก็ว่าได้เขาก็เลี้ยงฉันมาดีเลยแหละไม่อดยากหรือใช้แรงงานอะไรเหมินในหนังหรอกพวกเขาก็คงจะรักฉันอยู่แหละ ส่วนแม่ฉันนั้นไม่นานก็มีครอบครัวใหม่มีลูกด้วยเท่ากับเขานั้นเป็นน้องของฉันแต่คนละพ่อส่วนพ่อของฉันนั้นแม่ไม่เคยบอกและฉันก็ไม่ได้อยู่รู้ฉันกับน้องต่างกันมากแม่ของฉันมีน้องฉันด้วยความรักเลี้ยงดูอย่างกับคุณชายเรียนโรงเรียงดังเรียนพิเศษแพงๆกินอยู่อย่างดีแต่ฉันที่ไม่มีใครรู้ว่าฉันนั้รเป็นใครแม้แต่ตายายของฉันเองยังไม่รู้ว่าฉันนั้นเป็นใครแม่ฉันไม่กล้าบอกใครว่ามีฉันแถมยังส่งให้ฉันไปอยู่กับคนอื่นอยู่คนละจังหวัดคนละภาคไม่เคยแม้แต่โทรมาหรือคิดจะมาหาแต่แต่บังเอิญเลยเเวะมาหรือไม่ก็ฉันไปหาแต่ก็ต้องนัดเจอที่อื่นลับๆรูปคู่ไม่เคยมีของขวัญวันเกิดหรืออะไรไม่เคยเลยจนอยู่ๆฉันก็ได้มาอยู่กับท่านท่านเป็นคนไปรับฉันเองท่านบอกว่าท่านป่วยตาบอดข้างหนึ่งเลยไปรับฉันมาให้มาคอยช่วยงานที่บ้านดูแลน้องที่อายุ10ขวบบอกตามตรงความรู้สึกนั้นมีเยอะมากทั้งดีใจน้อยใจเสียใจแต่ท่านบอกว่าถ้าไม่มาท่าาจะไม่ส่งเงินมาอีกเเล้วเเหละช่วงนั้นเป็นช่วงที่ฉันพึ่งจะจบ ม.3 กำลังจะได้เรียนต่อที่อื่นมันจะเป็นต้องใช้เงินถ้าท่านไม่ส่งฉันคงไม่ได้เรียนเพราะบ้านที่เลี้ยงฉันอยู่ตอนนี้ก็ดูว่าจะมีปัญญากันฉันอยู่ตลอดและพวกเขาก็ต้องใช้จ่ายและถ้าไม่มีเงินจ่ายพวกเขาคิดหรอว่าพวกเขาจะเลี้ยงต่อฉันเลือกอนาคตฉันจึงตัดสินใจไปคิดว่าจะมาเริ่มต้นใหม่และจะได้อยู่กับครอบครัวเสียทีแต่มันก็กับไม่เป็นแบบนี้คิดเมื่อฉันมาอยู่ที่นั้นสังคมของแม่ฉันค่อนข้างจะเป็นสังคมในเมืองคนรวยมีจะกินทุกคนเพื่อนแม่ทุกคนต่างรู้แค่ว่าแม่ของฉันมีลูกคนเดียวนั้นคือน้องของฉันทุกคนก็ลองคิดดูว่าฉันจะทำยังไงไปไหนมาไหนแม่บอกกับทุกๆคนว่าฉันเป็นคนใช้แม่ให้ฉันเรียนสายอาชีพโรงเรียนรัฐวันๆไปเรียนเเล้วก็กลับไปเฝ้าร้านกับมาก็มาล้างจานที่เขากินเสร็จแล้วก็มานวดขาให้ท่านแม่ไม่ให้ฉันไปเล่นกับเพื่อนไม่ให้เพื่อนมาเล่นกับฉันท่านบอกให้ฉันเป็นเพื่อนเล่นให้น้องฉันทำอะไรไม่พอใจท่านจะไม่ให้ตังฉันไปเรียนใช้งานฉันสารพัดฉันต้องทำอะไรให้คนทั้งบ้านเหมื่อนคนใช้ทั้งๆที่ฉันนั้นเป็นลูกเหมือนกันทุกวันนี้น้องฉันก็ยังไม่รู้ว่าฉันเป็นพี่แท้ๆคิดว่าฉันเป็นคนใช้เหมือนที่แม่บอกแม่ไม่เคยจะอธิบายอะไรเลยไม่เคยจะเปิดตัวเราเลยใจหนึ่งเราก็คิดว่าแม่คงอายเพราะเราอ้วนแล้วก็ดำมากท่านคงอายท่านจะพูดเสมอว่าน้องเป็นลูกชายเขาเป็นลูกรักฉันนิด่าหรือแตะต้องไม่ได้ฉันพยายามเก็บมันไว้ในใจเสมอไม่กล้าบอกใครเก็บมันไว้กลัวว่าแม่จะอายแต่นั้นก็ไม่ได้แย่เสมอไปฉันก็ยังได้เล่นมือถือแต่ต้องมีเวลาเล่นไม่งั้นน้องฉันก็จะปิดไม่ให้เล่น คือฉันอยากรู้ว่าพวกเขาคิดอะไรกันอยู่เมื่อก่อนตอนไม่มีฉันเขาก็ดูเหมือจะต้องเป็นคนทำทุกอย่างกันเองแต่พอมีฉันแม้แต่เอาน้ำใส่ตู้หรือเก็บจานข้าวเขายังทำกันไม่ได้ฉันคือต้องทำให้ทุกอย่างไม่ต่างจากบ้านที่เคยเลี้ยงฉันมาเขาก็เป็นแบบนี้ถึงเลี้ยงฉันให้มีเพื่อนมีน่าตาในสังคมไปไหนคนรู้จักคนคิดว่าเป็นคนในครอบครัวแต่พอกลับบ้านพวกเจาก็ใช้งานฉันเหมือนทาสไม่ต่างกับแม่ฉันฉันอุส่าคิดว่ามาอยู่กับแม่ฉันจะสบายไม่เลยไม่ต่างกันฉันอยากรู้จริงๆพอไม่มีฉันพวกเขาก็ทำเองได้แต่พอมีฉันพวกเขากัยไม่ทำอะไรเลย
ขอโทษนะคะที่มาระบายอะไรแบบนี้ฉันอึกอัดสุดจะทนแล้วจริงๆฉันอยากเป็นอิสระอยากมีเพื่อนเลยเมื่อก่อนฉันเที่ยวเล่นแล้วพอมาไม่ได้เที่ยวเล่นอะไรเลยเข้าใจความรู้สึกใช่ไหมคะว่าจะเป็นยังไงฉันรู้สึกว่าตายทั้งเป็นบ้างครั้งก็อยากจะตายๆไปสะทุกคนอาจจะได้เลิกขี้เกลียดกัน
การทำแบบนี้หมายความว่ายังไง?
คือมันเป็นเรื่องของครอบครัวคะฉันรู้ว่าไม่ควรนำว่าพูดหรือระบายแต่ฉันไม่มีวิธีรับมือ
คือเรื่องมีอยู่ว่า แม่ของฉันนั้นมีฉันในตอนที่ท่านไม่พร้อมแต่ท่านของแสดงความเป็นแม่ด้วยการที่เก็บฉันไว้แต่ท่านนั้นไม่สามารถเลี้ยงฉันได้ท่านจึงให้ฉันไปอยู่กับคนอื่นแต่จ่ายคือเลี้ยงดูให้กับคนที่เลี้ยงท่านทำแบบนี้มาตลอดปล่อยฉันอยู่กับคนที่รับเลี้ยงอยู่กับครอบครัวนั้นค่อนข้างจะเป็นครอบครัวใหญ่มีกินมีใช้มีน่ามีตาในอำเภอเลยก็ว่าได้เขาก็เลี้ยงฉันมาดีเลยแหละไม่อดยากหรือใช้แรงงานอะไรเหมินในหนังหรอกพวกเขาก็คงจะรักฉันอยู่แหละ ส่วนแม่ฉันนั้นไม่นานก็มีครอบครัวใหม่มีลูกด้วยเท่ากับเขานั้นเป็นน้องของฉันแต่คนละพ่อส่วนพ่อของฉันนั้นแม่ไม่เคยบอกและฉันก็ไม่ได้อยู่รู้ฉันกับน้องต่างกันมากแม่ของฉันมีน้องฉันด้วยความรักเลี้ยงดูอย่างกับคุณชายเรียนโรงเรียงดังเรียนพิเศษแพงๆกินอยู่อย่างดีแต่ฉันที่ไม่มีใครรู้ว่าฉันนั้รเป็นใครแม้แต่ตายายของฉันเองยังไม่รู้ว่าฉันนั้นเป็นใครแม่ฉันไม่กล้าบอกใครว่ามีฉันแถมยังส่งให้ฉันไปอยู่กับคนอื่นอยู่คนละจังหวัดคนละภาคไม่เคยแม้แต่โทรมาหรือคิดจะมาหาแต่แต่บังเอิญเลยเเวะมาหรือไม่ก็ฉันไปหาแต่ก็ต้องนัดเจอที่อื่นลับๆรูปคู่ไม่เคยมีของขวัญวันเกิดหรืออะไรไม่เคยเลยจนอยู่ๆฉันก็ได้มาอยู่กับท่านท่านเป็นคนไปรับฉันเองท่านบอกว่าท่านป่วยตาบอดข้างหนึ่งเลยไปรับฉันมาให้มาคอยช่วยงานที่บ้านดูแลน้องที่อายุ10ขวบบอกตามตรงความรู้สึกนั้นมีเยอะมากทั้งดีใจน้อยใจเสียใจแต่ท่านบอกว่าถ้าไม่มาท่าาจะไม่ส่งเงินมาอีกเเล้วเเหละช่วงนั้นเป็นช่วงที่ฉันพึ่งจะจบ ม.3 กำลังจะได้เรียนต่อที่อื่นมันจะเป็นต้องใช้เงินถ้าท่านไม่ส่งฉันคงไม่ได้เรียนเพราะบ้านที่เลี้ยงฉันอยู่ตอนนี้ก็ดูว่าจะมีปัญญากันฉันอยู่ตลอดและพวกเขาก็ต้องใช้จ่ายและถ้าไม่มีเงินจ่ายพวกเขาคิดหรอว่าพวกเขาจะเลี้ยงต่อฉันเลือกอนาคตฉันจึงตัดสินใจไปคิดว่าจะมาเริ่มต้นใหม่และจะได้อยู่กับครอบครัวเสียทีแต่มันก็กับไม่เป็นแบบนี้คิดเมื่อฉันมาอยู่ที่นั้นสังคมของแม่ฉันค่อนข้างจะเป็นสังคมในเมืองคนรวยมีจะกินทุกคนเพื่อนแม่ทุกคนต่างรู้แค่ว่าแม่ของฉันมีลูกคนเดียวนั้นคือน้องของฉันทุกคนก็ลองคิดดูว่าฉันจะทำยังไงไปไหนมาไหนแม่บอกกับทุกๆคนว่าฉันเป็นคนใช้แม่ให้ฉันเรียนสายอาชีพโรงเรียนรัฐวันๆไปเรียนเเล้วก็กลับไปเฝ้าร้านกับมาก็มาล้างจานที่เขากินเสร็จแล้วก็มานวดขาให้ท่านแม่ไม่ให้ฉันไปเล่นกับเพื่อนไม่ให้เพื่อนมาเล่นกับฉันท่านบอกให้ฉันเป็นเพื่อนเล่นให้น้องฉันทำอะไรไม่พอใจท่านจะไม่ให้ตังฉันไปเรียนใช้งานฉันสารพัดฉันต้องทำอะไรให้คนทั้งบ้านเหมื่อนคนใช้ทั้งๆที่ฉันนั้นเป็นลูกเหมือนกันทุกวันนี้น้องฉันก็ยังไม่รู้ว่าฉันเป็นพี่แท้ๆคิดว่าฉันเป็นคนใช้เหมือนที่แม่บอกแม่ไม่เคยจะอธิบายอะไรเลยไม่เคยจะเปิดตัวเราเลยใจหนึ่งเราก็คิดว่าแม่คงอายเพราะเราอ้วนแล้วก็ดำมากท่านคงอายท่านจะพูดเสมอว่าน้องเป็นลูกชายเขาเป็นลูกรักฉันนิด่าหรือแตะต้องไม่ได้ฉันพยายามเก็บมันไว้ในใจเสมอไม่กล้าบอกใครเก็บมันไว้กลัวว่าแม่จะอายแต่นั้นก็ไม่ได้แย่เสมอไปฉันก็ยังได้เล่นมือถือแต่ต้องมีเวลาเล่นไม่งั้นน้องฉันก็จะปิดไม่ให้เล่น คือฉันอยากรู้ว่าพวกเขาคิดอะไรกันอยู่เมื่อก่อนตอนไม่มีฉันเขาก็ดูเหมือจะต้องเป็นคนทำทุกอย่างกันเองแต่พอมีฉันแม้แต่เอาน้ำใส่ตู้หรือเก็บจานข้าวเขายังทำกันไม่ได้ฉันคือต้องทำให้ทุกอย่างไม่ต่างจากบ้านที่เคยเลี้ยงฉันมาเขาก็เป็นแบบนี้ถึงเลี้ยงฉันให้มีเพื่อนมีน่าตาในสังคมไปไหนคนรู้จักคนคิดว่าเป็นคนในครอบครัวแต่พอกลับบ้านพวกเจาก็ใช้งานฉันเหมือนทาสไม่ต่างกับแม่ฉันฉันอุส่าคิดว่ามาอยู่กับแม่ฉันจะสบายไม่เลยไม่ต่างกันฉันอยากรู้จริงๆพอไม่มีฉันพวกเขาก็ทำเองได้แต่พอมีฉันพวกเขากัยไม่ทำอะไรเลย
ขอโทษนะคะที่มาระบายอะไรแบบนี้ฉันอึกอัดสุดจะทนแล้วจริงๆฉันอยากเป็นอิสระอยากมีเพื่อนเลยเมื่อก่อนฉันเที่ยวเล่นแล้วพอมาไม่ได้เที่ยวเล่นอะไรเลยเข้าใจความรู้สึกใช่ไหมคะว่าจะเป็นยังไงฉันรู้สึกว่าตายทั้งเป็นบ้างครั้งก็อยากจะตายๆไปสะทุกคนอาจจะได้เลิกขี้เกลียดกัน