เจอลูกค้าชอบรื้อชอบลองแต่ไม่ได้ตั้งใจจะซื้อ เรามีสิทธิโกรธไหมคะ

เกริ่นก่อนนะคะว่ายาวมากเราเป็นคนพูดแต่ใจความสั้นๆไม่ค่อยได้ค่ะถ้าไม่ชอบอ่านยาวๆข้ามเลยนะคะ ตามหัวข้อเลยค่ะ เราเจอลูกค้าที่ชอบรื้อชอบลองแบบเกินไปมากจริงๆ ลูกค้าแต่ละคนที่เข้ามาเราจะดูออกว่าคนไหนแค่มาดู คนไหนจะซื้อ หรือบางคนแรกๆแค่ดูแต่พอเจอตัวถูกใจก็จะซื้อคือเรามองออก เพราะเจอลูกค้าหลากหลายแบบบ่อยๆแต่เราก็โอเคยิ้มรับเสมอและเข้าใจว่าก่อนจะซื้อเราก็ต้องดูต้องลองรึป่าว เราไม่รู้นะคะว่าคนอื่นคิดยังไง คนอื่นอาจจะคิดต่างออกไปแต่เราเป็นคนที่ชอบดูเหมือนกันแต่เราจะรู้ในใจตัวเองอยู่แล้วว่าจะซื้อหรือไม่ซื้อเราชอบจริงๆรึเปล่า ถ้าไม่ได้ชอบจนจะซื้อเราจะไม่ลองเลยเพราะเราเกรงใจคนขายก่อนเข้าร้านเราจะพูดเลยว่าขอดูหน่อยนะคะพี่ ดูเสร็จเราก็ขอบคุณทำให้เค้ารู้เลยว่าเราเกรงใจ บางทีเขากินข้าวแบบนี้เราเห็นเราจะไม่เข้าไปเลยเพราะยังไงเขาก็ต้องรีบมาดูเราถึงเราจะซื้อหรือไม่ซื้อ ที่เรากล่าวมาข้างต้นคือสิ่งที่เราทำจริงๆในชีวิต พอเรามาเจอลูกค้ากับตัวเองลูกค้าที่ปกติทั่วไปอาจจะรื้อบ้างนิดหน่อยเครื่องสำอางเลอะวางระเกะระกะอันนี้เรายิ้มรับเสมอ จนมาเจอลูกค้าที่รื้อแบบครึ่งร้าน ลองแบบไม่เกรงใจเลยจำได้ว่าวันนั้น50กว่าตัว สุดท้ายเสื้อผ้าที่ลองไม่เอาเลยสักตัว เรารู้สึกโกรธมากแต่ทำไรไม่ได้เราอยากรู้ว่าเราผิดไหมถ้าเราจะรู้สึกโกรธเราพยายามไม่รู้สึกแล้วนะคะแต่เราควบคุมตัวเองไม่ได้เราจะจัดการอารมณ์ยังไงดีคะ บางคนอ่านมาถึงตรงนี้คงคิดว่าให้ไปลาออก แต่เราว่าการลาออกมันไม่ใช่ทางออกที่ดี คือย้ายไปทำที่อื่นก็คงต้องเจอปัญหาอยู่ดี เรามีสิทธิ์โกรธไหมคะ และเราจะจัดการอารมณ์ตัวเองยังไงดีคะ รบกวนด้วยค่ะ