ความรู้สึกของ คนหนึ่งคน....และคนอีกหลายๆคน COVID-19

อยากเที่ยว อยากกิน อยากมีสุขภาพจิตที่ดี....
ณ ตอนนี้...
ไปไหนก็ไม่กล้าไป จะไปต่างประเทศนี่เลิกคิดเลย
ในประเทศคงได้แค่ฝัน
ขนาดห้างใกล้บ้านยังไม่กล้าไป
จะไปก็แค่ร้านซุปเปอร์ใกล้บ้าน กับ โชว์ห่วยแถวบ้าน รีบไปรีบกลับ
บอกให้ใส่แมสไป จะเอาที่ไหนใส่ หาซื้อยังยากเลย
ถึงจะรู้ที่ซื้อ แต่ก็อย่าหวังว่าจะไปทัน
4 อัน 10 บาท แป๊บเดียวหมด
งานการก็ต้องทำ  ให้ไปต่อแถวยาวเหยียดซื้อแมส ทุกๆ 4 วัน  4 อัน 10 บาท ไม่ไหวมั๊งลุง
ถ้าปล่อยแบบซึมๆ
ไล่จับผู้ป่วย "ตามยะถากรรม" แบบนี้
คงไม่จบง่ายๆ....ไม่รู้ตอนนี้ เพิ่งเริ่ม ตรงกลาง หรือ ใกล้ตอนจบ
ใครพอจะตอบได้....บอกได้เลยว่า เทวดาก็คงตอบไม่ได้
ไม่ว่าตอนไหนก็แล้วแต่....มันก็เจ็บเหมือนเดิม
จบแบบเจ็บๆ
หรือ
จะอยู่แบบเจ็บเรื่อยๆ แต่ไม่จบ

แล้วเราจะเรียกร้องกับใคร จะตะโกนให้ก้องฟ้าที่ไหน แล้วใครจะได้ยิน

ถึงได้ยิน แล้วใครจะเก็บมันมาไว้ในใจ และใส่ใจกับมัน

ก็คงไม่ต่างจากฝันลมๆที่รอเวลาและรอให้เหตุการณ์มันผ่านไปโดยธรรมชาติคงไม่ลงโทษหนักกว่านี้

มันอึดอัด อัดอั้น เหนื่อยหน่าย หวาดกลัว หวาดระแวง ไม่ใช่ไม่ระวัง แต่บางทีมันก็ระวังจนจะเป็นบ้าเป็นบอ

อยากให้ใส่ใจความระวังของเราบ้าง....เราจะวัง แต่เหมือนท่านยิ่งเอามันเข้ามาใกล้เรา

การตายไม่ใช่การล้อเล่นนะฮ่ะ....ไม่ใช่เกมกด ที่จะตายแล้วเกม over แล้ว

กดเริ่มเล่นใหม่นะฮ่ะ.....