ทำยังไงพ่อแม่ถึงจะเชื่อใจในตัวเราสักที?

สวัสดีค่ะเพื่อนๆพี่ๆในพันทิปทุกคน นี่คือกระทู้แรกของเราถ้าผิดพลาดยังไงขออภัยด้วยนะคะ

เริ่มแรกเลยนะคะ คือเรามีปัญหากับทางบ้านบ่อยมากค่ะ เวลาที่เราจะไปไหน ท่านจะชอบมองว่าเราไปทำอะไรที่ไม่ดีทั้งๆที่เราทำตัวดีมาตลอด เราทำทุกอย่างให้ท่านงานบ้านสั่งอะไรหรือไม่ได้สั่งเราก็เต็มใจทำ เวลาเราจะทำอะไรเราจะนึกถึงท่านตลอดแต่ท่านไม่เคยรู้ไม่เคยเข้าใจเลยว่าเราเป็นยังไง จะมองเราด้านลบตลอด เราท้อมากๆไม่รู้จะทำยังไง พอเราขอไปไหนเพราะว่าแบบบางทีเราปิดเทอมแล้วเราก็อยากไปหาเพื่อนบ้าง อย่างเช่นเหตุการ์ณเมื่อวานนะคะ ตอนนี้เราอยู่ในช่วงปิดเทอม ซึ่งเราอยู่บ้านอย่างเดียวไม่ได้ไปไหนเลย คอยทำงานล้านเก็บกวาดบ้านให้ จนเมื่อวานเราขอพ่อกับแม่ว่าไปงานวันเกิดเพื่อนนะ ตอนแรกท่านก็ไม่ว่าอะไรจนเมื่อเช้า พ่อมาบอกว่าไม่อยากให้ไปเพราะกลัวเราไปทำสิ่งไม่ดี แล้วอีกอย่างเป็นเด็กจะสังสรรค์อะไรหนักหนาถ้าไปแล้วทำชั่วก็ไม่ต้องกลับบ้าน เอาจริงๆเราไม่เคยสร้างปัญหาปวดหัวให้ท่านเลยตั้งแต่ขึ้นม.2มา เพราะม.1เราดื้อเราเกเรมากเรารู้ตัวเราเห็นพ่อแม่เหนื่อยก็เลยคิดจะกลับตัวให้ พอเราขึ้นม.2เราก็คบเพื่อนกลุ่มใหม่ ตั้งใจเรียนตั้งใจสอบทำให้เกรดเพิ่มกว่าเดิม แต่โชคร้ายตรงที่เกรดเราไม่เป็นไปตามที่แม่หวัง แม่เราหวังให้ทำเกรดให้ได้3.60แต่เราทำไม่ถึง ท่านไม่ฟังเราอธิบายอะไรเลย ท่านด่าท่านตีอย่างเดียว ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้เวลาเราเป็นอะไรเราเก็บไว้คนเดียวตลอด เราไม่รู้จะไประบายกับใครได้แต่เก็บไว้กับตัวเอง เวลาที่เราโดนท่านด่าท่านว่าหรือทะเลาะกับท่านเราจะคิดหาวิธีฆ่าตัวตายตลอด เราอยากตายแค่ไหนเราก็ตายไม่ได้เพราะเราคิดถึงคนข้างหลังว่าถ้าไม่มีเราเขาจะอยู่ยังไง จะอยู่ได้มั้ยจะมีใครทำอะไรช่วยรึป่าว เราถึงได้แต่ทน เราอยากแต่งตัวสวยแค่ไหนแต่ก็ทำได้แค่ดูเพราะถ้าแต่งแบบนั้น พ่อแม่ก็ไม่ชอบก็จะโดนด่าอีก เราก็แค่อยากแต่งตัวเหมือนคนอื่นเขาบ้าง ทุกวันนี้ชีวิตเราไม่ต่างอะไรกับคนรับใช้ ไปไหนไม่ได้ต้องอยู่บ้านต้องทำงานบ้านให้คนในครอบครัว ต้องคอยไปส่งน้องเวลาน้องจะไปไหน ทั้งที่เราก็อยากไปบ้างน้องไปนอนบ้านหรือคอนโดเพื่อนได้ เราจะไปไหนก็ยากพ่อแม่ต้องไปส่งไม่ให้นอนบ้านเพื่อน สงกรานต์ได้แต่มองดูเพื่อนเขาเล่นกันสนุก ส่วนเราเล่นอยู่หน้าบ้าน รถก็แทบจะไม่มีให้สาด เราอยากไปเล่นกับเพื่อนก็หาว่าเราชอบเที่ยว น้องขอไปนอนบ้านเพื่อนเพื่อไปเล่นสงกรานต์ ก็ให้ไปไม่มีข้อกังขาเลยพอเราถามว่าทำไมทีน้องไปได้ ท่านก็จะบอกก็น้องเป็นผู้ชาย ไปมันก็ไม่ได้สร้างปัญหาทำให้วงศ์ตระกูลต้องเสียหายเหมือน พ่อแม่เรามักพูดเสมอว่าภูมิใจเถอะเกิดมามีพ่อแม่อยู่ด้วยกัน อยากได้อะไรก็ซื้อให้แต่เราว่าไม่จริงเราขออะไรไม่เคยได้ต้องเก็บตังไปซื้อถึงจะได้และอีกอย่างเราไม่เคยดีใจหรือมีความสุขที่อยู่กับครอบครัวนี้เราได้แต่อิจฉาครอบครัวเพื่อนครอบครัวคนอื่นว่า ทำไมเขาเข้าใจลูกจัง ปล่อยให้ลูกมีอิสระจัง เราได้แต่หวังว่าวันนึงท่านจะเข้าใจและมองเราใหม่ในทางที่ดีกว่าเดิม ถ้าใครอ่านจบก็ขอบพระคุณนะคะ🙏

ขอโทษด้วยนะคะถ้าเนื้อหายาวไป🙇