.........ตามหัวข้อ จากที่เขียนชื่อกระทู้ไว้แบบนี้ก็ดูเหมือนจะรู้ตัวดีเนอะ 😨
เรารู้สึกว่าชีวิตเราไม่ไปไหนเหมือนวนๆกับจุดเดิมแม้เราจะพยายามเปลี่ยนอะไรหลายๆอย่างเช่นความคิด,การกระทำบางอย่างแล้วก็ตาม แต่มันก็เหมือนวนๆเหมือนเดิม
คนรอบตัวก็มีคนบอกว่าเราเริ่มเปลี่ยนไปมากซึ่งเขาก็บอกดีกว่าเดิมรู้จักพูด,รู้จักวางตัวแต่มันไม่ได้ดีที่สุด
.
.
เรากลับมาคิดทบทวนในวัยนี้ตอนนี้และสิ่งที่ผ่านมาในชีวิตเรา เราเรียนรู้มาหลายอย่างปรับปรุงมาหลายอย่างแต่มีสิ่งเดียวที่เราไม่เปลี่ยนคือการคิดไปเอง,การมโน,การเพ้อเจ้อ
ทุกอย่างในความคิดของเราแต่ละช่วงวัยมันแตกต่างไปเรื่อยๆกับสิ่งที่เราพบเจอประจำวัน มันดูไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยที่เราจะมีความคิดหรือจินตนาการ แต่พอเราเริ่มสังเกตุตัวเองดู สิ่งเหล่านี้คือความเคยชินเพราะมันไม่ได้ทำร้ายใครและไม่ผิดเราถึงได้ทำมันมาเรื่อยๆจนเรื้อรัง
จนวันนึงเราไม่อยากจะอยู่กับความเป็นจริงเลย เราไม่เคยมีความสุขกับปัจจุบัน
ไม่ว่าเราจะทำอะไรเราจะนึกถึงความคิดนึกถึงเรื่องที่เราสร้างไว้ในใจเสมอ
เวลาเครียดๆมากๆ รู้สึกโดดเดียวเราแค่หาที่นอนอยู่เงียบๆแล้วสร้างเรื่องในความคิดขึ้นมามันก็ช่วยเยี่ยวยาได้ และมันเป็นงี้มาเรื่อยๆ เป็นเหมือนได้คืบจะเอาศอก
เรามีความฝันและความหวังที่ไม่มีใครเคยเข้าใจ เราพยายามจะบอกคนที่เราไว้ใจที่สุด พยายามอธิบายแต่มันไม่เป็นผล
เราเหนื่อยมาก เราอยากมีเพื่อน อยากมีคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ แต่มันไม่มีเลย
เรารู้ตัวเองดีว่าเราเคยทำตัวไม่ดี ทำอะไรไม่ดีใส่คนอื่นเพราะงั้นเราอยากเริ่มต้นใหม่ เราอยากมีชีวิตใหม่ เราพยายามรักษาความสัมพันธให้เป็นมิตรกับคนทั่วไป ไม่อยากมีปัญหากับใคร พยายามทำตัวดีๆไม่ให้มีคนเกลียด แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ นั้นคือสิ่งที่เรากำลังทำใจพยายามรับกับมัน
เราจะทำยังไงดีเราอยากเริ่มต้นใหม่แต่เราก็ยังติดอยู่ในเรื่องที่สร้างขึ้นมาในความคิด เราเสียเวลากับมันไปมาก เราไม่พอใจกับสิ่งที่มันเป็นเราอยากเห็นโลกกว้างเราอยากเจออะไรใหม่ๆ อยากออกไปจากจุดเดิมๆ แต่ที่บ้านบอกเพ้อฝัน อยู่บ้านทำธุรกิจที่บ้านได้เงินทุกวันไม่เหมือนพวกทำงานเงินเดือน
อีกอย่างมีเรื่องที่น่ากลุ้มใจคือเราจะ20ปีนี้เขาก็บอกว่าจะหาคนมาให้เขาบอกเราโตแล้ว ถ้าเรามีครอบครัวเขาบอกว่าเขาจะสบายใจเพราะมีคนดูแลเรา แต่เราก็เถียงสุดใจว่าเราอยากอยู่คนเดียวเรายังไม่คิดเรื่องแบบนั้นจริงจัง. เราบอกเขาว่าอีกสัก 10 ปีค่อยคิดก็ได้หรือไม่มีก็ได้ เขาบอกกลับว่าผู้หญิงอายุ25ปีก็ถือว่าใช้ไม่ได้แล้ว ขึ้นคลานแล้ว แต่ถ้ายิ่งไม่มีคือคนผิดปกติคนไม่สมบูรณ์ เราโกธรนะและก็เสียมากด้วย เขาเป็นคนเลี้ยงเรามาแต่เขาไม่น่าพูดแบบนี้กับเราแม้เขาจะไม่ได้ฉุดบังคับแต่เขาก็พูดแนวนี้บ่อยๆ แล้วไปพูดกับคนอื่นว่าหาผู้ชายให้หน่อยอะไรทำนองนี้ แม้มันจะกึ่งเล่นกึ่งจริง เราก็ไม่ชอบและก็อายเราอยากเรียนให้จบและออกไปหางานทำที่อื่นไม่อยากอยู่บ้านเลย
เราคิดว่าถ้าเรามีสติอยู่กับตัวเองและไม่คิดไปเรื่อยหรือสร้างเรื่องขึ้นมาให้ตัวเองสับสนในชีวิต ปานนี้เราคงเป็นคนกว่านี้ 😢😢😢
ทุกอย่างมันเลยเถิดเราไม่อยากอยู่กับความจริงเลย
ขอวิธีที่จะเลิกเพ้อเจ้อ,ฝันลมๆแล้งๆ,ไม่อยู่กับความเป็นจริง (เป็นไปได้อยากได้รับคำแนะนำจากคนที่เคยเป็นแต่หายแล้ว)
เรารู้สึกว่าชีวิตเราไม่ไปไหนเหมือนวนๆกับจุดเดิมแม้เราจะพยายามเปลี่ยนอะไรหลายๆอย่างเช่นความคิด,การกระทำบางอย่างแล้วก็ตาม แต่มันก็เหมือนวนๆเหมือนเดิม
คนรอบตัวก็มีคนบอกว่าเราเริ่มเปลี่ยนไปมากซึ่งเขาก็บอกดีกว่าเดิมรู้จักพูด,รู้จักวางตัวแต่มันไม่ได้ดีที่สุด
.
.
เรากลับมาคิดทบทวนในวัยนี้ตอนนี้และสิ่งที่ผ่านมาในชีวิตเรา เราเรียนรู้มาหลายอย่างปรับปรุงมาหลายอย่างแต่มีสิ่งเดียวที่เราไม่เปลี่ยนคือการคิดไปเอง,การมโน,การเพ้อเจ้อ
ทุกอย่างในความคิดของเราแต่ละช่วงวัยมันแตกต่างไปเรื่อยๆกับสิ่งที่เราพบเจอประจำวัน มันดูไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยที่เราจะมีความคิดหรือจินตนาการ แต่พอเราเริ่มสังเกตุตัวเองดู สิ่งเหล่านี้คือความเคยชินเพราะมันไม่ได้ทำร้ายใครและไม่ผิดเราถึงได้ทำมันมาเรื่อยๆจนเรื้อรัง
จนวันนึงเราไม่อยากจะอยู่กับความเป็นจริงเลย เราไม่เคยมีความสุขกับปัจจุบัน
ไม่ว่าเราจะทำอะไรเราจะนึกถึงความคิดนึกถึงเรื่องที่เราสร้างไว้ในใจเสมอ
เวลาเครียดๆมากๆ รู้สึกโดดเดียวเราแค่หาที่นอนอยู่เงียบๆแล้วสร้างเรื่องในความคิดขึ้นมามันก็ช่วยเยี่ยวยาได้ และมันเป็นงี้มาเรื่อยๆ เป็นเหมือนได้คืบจะเอาศอก
เรามีความฝันและความหวังที่ไม่มีใครเคยเข้าใจ เราพยายามจะบอกคนที่เราไว้ใจที่สุด พยายามอธิบายแต่มันไม่เป็นผล
เราเหนื่อยมาก เราอยากมีเพื่อน อยากมีคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ แต่มันไม่มีเลย
เรารู้ตัวเองดีว่าเราเคยทำตัวไม่ดี ทำอะไรไม่ดีใส่คนอื่นเพราะงั้นเราอยากเริ่มต้นใหม่ เราอยากมีชีวิตใหม่ เราพยายามรักษาความสัมพันธให้เป็นมิตรกับคนทั่วไป ไม่อยากมีปัญหากับใคร พยายามทำตัวดีๆไม่ให้มีคนเกลียด แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ นั้นคือสิ่งที่เรากำลังทำใจพยายามรับกับมัน
เราจะทำยังไงดีเราอยากเริ่มต้นใหม่แต่เราก็ยังติดอยู่ในเรื่องที่สร้างขึ้นมาในความคิด เราเสียเวลากับมันไปมาก เราไม่พอใจกับสิ่งที่มันเป็นเราอยากเห็นโลกกว้างเราอยากเจออะไรใหม่ๆ อยากออกไปจากจุดเดิมๆ แต่ที่บ้านบอกเพ้อฝัน อยู่บ้านทำธุรกิจที่บ้านได้เงินทุกวันไม่เหมือนพวกทำงานเงินเดือน
อีกอย่างมีเรื่องที่น่ากลุ้มใจคือเราจะ20ปีนี้เขาก็บอกว่าจะหาคนมาให้เขาบอกเราโตแล้ว ถ้าเรามีครอบครัวเขาบอกว่าเขาจะสบายใจเพราะมีคนดูแลเรา แต่เราก็เถียงสุดใจว่าเราอยากอยู่คนเดียวเรายังไม่คิดเรื่องแบบนั้นจริงจัง. เราบอกเขาว่าอีกสัก 10 ปีค่อยคิดก็ได้หรือไม่มีก็ได้ เขาบอกกลับว่าผู้หญิงอายุ25ปีก็ถือว่าใช้ไม่ได้แล้ว ขึ้นคลานแล้ว แต่ถ้ายิ่งไม่มีคือคนผิดปกติคนไม่สมบูรณ์ เราโกธรนะและก็เสียมากด้วย เขาเป็นคนเลี้ยงเรามาแต่เขาไม่น่าพูดแบบนี้กับเราแม้เขาจะไม่ได้ฉุดบังคับแต่เขาก็พูดแนวนี้บ่อยๆ แล้วไปพูดกับคนอื่นว่าหาผู้ชายให้หน่อยอะไรทำนองนี้ แม้มันจะกึ่งเล่นกึ่งจริง เราก็ไม่ชอบและก็อายเราอยากเรียนให้จบและออกไปหางานทำที่อื่นไม่อยากอยู่บ้านเลย
เราคิดว่าถ้าเรามีสติอยู่กับตัวเองและไม่คิดไปเรื่อยหรือสร้างเรื่องขึ้นมาให้ตัวเองสับสนในชีวิต ปานนี้เราคงเป็นคนกว่านี้ 😢😢😢
ทุกอย่างมันเลยเถิดเราไม่อยากอยู่กับความจริงเลย