ฉันคนที่รอให้คนอื่นมาเตือน

ตั้งแต่ฝึกงานมา วันนี้เรารู้สึกแย่ที่สุด
วันที่เราโดนอาจารย์นิเทศว่า
ครั้งแรก อาจารย์ว่าเราว่าอืด เราก็ขำๆ อาจารย์หยอกๆ

ครั้งที่สองสื่อสารทางไลน์ เราเข้าใจผิด เลยส่งข้อความผิดไป

อาจารย์ก็เตือนให้เราเปิดตา เปิดสมอง

วันนี้เราลืมเอาสมุดเข้ามา เลยรีบลุกไปเอาอย่างเสียมารยาท เพราะกลัวอาจารย์จะว่าทำให้คนอื่นเสียเวลา ไม่เตรียมพร้อม จนลืมไปว่าเราไม่ได้ขออนุญาตลุกออกไปจากการประชุม

กลับเข้ามาเราโดนถามว่าเดี๋ยวนี้ลุกออกจากการประชุมไม่ได้ขออนุญาตกันแล้วหรอคะ

เคยฝึกจิตเวชมาแล้วหนิ คนไข้จิตเวชยังมีมารยาทเลย

“หนูรีบไปเอาค่ะ กลัวอาจารย์จะรอ”

หนูรีบจนลืมมารยาทเลยหรอคะ ??
...... เราได้แต่พยักหน้า ตอบค่ะและยอมรับ

เรารู้ตัวเองว่าทำผิดแล้วเต็มเปา ไม่มีทางปฏิเสธ
เรายกมือไหว้ และพูดขอโทษค่ะอาจารย์

อาจารย์ตอบรับค่ะ

แล้วการประชุมก็เริ่มต่อ

เรารู้สึกอายต่อการเสียมารยาทครั้งนี้ อายต่อการถูกสอนต่อหน้าคนอื่น

ตอนนั้นขอบตามันร้อน อยากจะปล่อยโฮ ออกมา

แต่เราก็เก็บมันไว้จนผ่านมา มาหาที่ระบาย ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมา

แล้วบอกตัวเองไว้ว่าคราวหลังเราต้องคิดและมีสติให้มากกว่านี้

วันนี้เราอยากจะโกรธอาจารย์ แต่ขอบคุณตัวเองที่กล้านอมรับผิด และพูดคำขอโทษออกไปด้วยความสำนึกผิดจริงๆ

แค่อยากระบาย🙂