สวัสดีครับ (บางคำผมอาจจะเขียนผิดต้องขออภัยด้วยนะครับ)
เริ่มเลยแล้วกันนะครับ ผมชื่อว่ากาย ผมเป็นเกย์ครับ
ผมมีเรื่องมาเล่าให้เพื่อนๆฟังเพื่อแลกเปรียนความเห็นครับ ผมเป็นคนที่ข้อนข้างติสหน้านิ่งบ้างก็ว่าผมดุหน้าดุ บ้างก็ว่าผมหยิ่ง อันที่จริงผมไม่มีอะไรหลอกครับ ผมเป็นคนที่ไม่ข้อยพูดหน้านิ่งไม่ข้อยยิ้ม เรื่องของผมมีอยู่ว่า ผมเริ่มรู้ตัวว่าตัวเองชอบผู้ชายตอนอายุ 19 ครับ ก่อนหน้านี้ผมมีแฟนเป็นผู้หญิงเหมื่อเด็กผู้ชายปกติทั่วไป แต่ก็มักจะมีเรื่องให้จุกจิกมีปัญหาเลื่อยๆตามประสาคนเป็นแฟนกัน จนผมเริ่มรู้สึกที่เบื่อ และจุดเริ่มต้นของกานคุยกับผู้ชายก็เริ่ม ผมลองคุยกับคนที่เป็นเกย์มันก็เริ่มรู้สึกดีนะครับ จากนั้นผมก็เริ่มชอบมาตลอด มีแฟนเป็นเกย์ จนมาวันนึงผมเจอกับคนๆนึงครับ พี่เค้าทักมาหาผมทาง MSN เราก็เริ่มคุยกันจนได้เจอกัน ทุกอย่างมันดีไปหมดครับ พี่เค้าชื่อ นิก เราตกลงคบกัน เพราะผมคิดว่ามันคือทางที่ผมเองก็ชอบละมันโอเคร เราคตบกันมาได้ปีนึงครับ ปัญหามันก็เริ่มเข้ามา เรื่องแฟนเก่าเค้าก่อนหน้าที่จะคบผม ผมรู้แต่ว่าเค้ามีปัญหากันแต่ผมก้ไม่ได้ถามหลอกครับ ก็ปล่อยก้เห็นเค้าเครียดๆ คบกันมาได้จะเข้าปีที่สอง เค้าจะต้องไปรับปริญาที่กรุงเทพครับ แต่ผมไม่ได้ไปด้วยเพราะเค้าไม่ให้ไปผมเองก็สงใสว่าทำไม พี่นิกให้เหตผลที่ว่าที่บ้านเค้ามาซึกเค้าไม่ได้อยากให้ที่ร้านรู้ ผมเข้าใจนะครับ เพราะที่บ้านผมเองก็ไม่มีใครรู้เหมือนกัน พี่นิกก็ไปซ้อมรับปรญญาปกติครับ แต่ต้องไปนอนนั้นเป็นอาทิตย์ จนมาวันนึงผมเห็นว่าเค้ามีอะไรที่เปลียนไป ผมก็เลยถามพี่นิกตรงๆว่าพี่มีอะไรจะบอกผมไหมจนเค้ายอมรับว่าเค้ามีคนใหม่ที่ไปซ้อมรับปริญญาก็ไปพักไปอยู่กับคนๆนี้และ ผมจุกครับพูดอะไรไม่ออก หลังจากนั้นเค้าก็ได้ตัดขาดการติดต่อจากผมทุกทางเลยครับ ไม่สามารถติดต่อได้ โทรไม่ติด ไปหาที่ห้องเค้าก็ย้ายห้องหนี้ไปแล้ว ผมเจ้บมากครับ เจ้บที่สุดเสียใจสุดที่เคยเจอ ผมต้องแอบร้องให้คนเดียวเพราะไม่มีใตครรู้ว่าผมเป็นเกย์ จะไปปรึกษาใครก็ไม่ได้เก็บไว้คนเดียวมาตลอดครับ ผมตามพี่นิกอยู่ ประมานหนึ่งปีครับ ทั้งโทรไปก็ไม่เคยติด ใช้เบอร์อืนโทรไปติดนะครับพอเค้ารู้ก็ตัดสายผมทิ้ง ตามจนเป็นปี วันนึ่งเค้าก็ติดต่อเข้ามาคุยปกติครับ ผมดีใจมาก เราก็กลับไปคุยเหมือนเดิมแปลกตรงที่ผมไม่โกรธอะไรเค้าเลย เรากลับมาอยุ่ด้วยกัน จนวันนึงมีคนมาหาเค้าที่ห้องเราก็คิดแล้วและว่ามันจะมีวันนี้แน่ๆ พี่นิกให้ผมออกไปรับหน้าผู้ชายคนนั้นครับผมก็ทำนะเพราะผมคิดว่าผมจะไม่ยอมเสียพี่นิกไปอีกแน่ๆ ผมก็พยามคุยกับคนๆนั้นจนเค้ายอมไปวครับ แต่กว่าจะกลับผมเองก้เหนื่อยเลยพี่นิกบอกว่าเค้าเลิกไปนานแล้วแต่ตามไม่เลิก แปลกมั้ยครับผมมาอยู่มาคบพี่นิกทั้งๆไม่เคยถามเลยว่าทำไมเค้ากลับมา ด้วยว่าผมอยากอยู่กับเค้ามากผมรักเค้ามากจนลืมสิ่งที่เค้าเคยทำ เราอยู่ด้วยกันมันก็ปกติดีครับ จนมาวันนึงผมไปเห็นเเช็ทไลในโทรศัพย์เค้าโดยบังเอินนะครับ ละสิ่งที่ผมเห็นคือเค้าคุยกับแฟนเก่า คนเก่าที่เคยมีปัยหาด้วยตอนแรกๆเลยที่คบกับผมครับ ไม่ต้องเดาครับว่าคุยอะไรกัน นัดครับไปมีอะไรกัน ทั้งแช็ททั้งโทรคุยกัน ผมถ่ายรูปเป็นหลักฐานครับ แและถามเค้า สิ่งที่ได้คือความเงียบละทำเหมื่อนไม่มีอะไรเกิดขึ้นครับ พี่นิกตีมึนทำเหมื่อไม่มีอะไรเกิดขึ้นผมรู้สึกแค้นนะครับคิดว่าถ้าไม่ได้รักเราจะกลับมาหาเราทำไม แต่ก็อีกและผมปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปครับ (ผมดูโง้เนอะ) มันก็มีอีกหลายๆครั้งที่ผมรู้เรื่องนี้ จนผมแค้นเค้ามากเลยพยายามหาว่าเค้าเป็นใครเพื่อที่จะคุยผมหาอยู่นานครับจนผมก้เจอว่าเค้าเป็นใคร ดวยความที่ผมมีความคิดอยากเอาคืนพี่นิกผมเลยแผงตัวเข้าไปคุยกับแฟนเก่าเค้าครับ เอาเป็นว่าเเฟนเก่าพี่นิกเค้าชื่อ เอ ครับ ผมก็คุยกับพี่เอ ละผมก็เลยนัดเจอเค้าเพื่อหวังที่จะแก้แค้นพี่นิกที่ทำร้ายจิตใจผม เรามีอะไรกัน มีบ่อยเลื่อยๆ ผมคิดว่าพี่เอต้องรู้ว่าผมเป็นใครเป็นแฟนของพี่นิกแต่เค้าก้ไม่ได้ว่าอะไรเราก็ยังคุยกันปกติ แต่ผมก็ทำตามแผนอยากจะทำให้พี่นิกได้เจ็บบ้าง แต่เพื่อนๆรู้มั้ยครับ สุดท้ายเเล้วผมก้แพ้ภัยตัวเอง คนที่รู้สึก กับกลายเป็นตัวผมเองเราผมก็ต้องยอมเจ้บแบบนี้คนเดียว ใครเค้าก็ว่าผมโง้ครับที่ไม่ยอมเดินออกมาเองมันก้ต้องเจ้บแบบนี้ครับ คำว่ารักอะครับมันไม่อยากเสียเค้าไป
จนวันนึงเราย้ายมาอยู่ที่คอนโดที่ใหม่ด้วยกัน ทุกอย่างเหมือนจะดีนะครับ แต่ก้มีเรื่องห้องตรงข้ามมาจนได้ ผมเห็นแล้วครับว่าห้องตรงข้ามเราเป้นผู้ชายอยู่คนเดียว ผมเจอเค้าบ่อยนะครับเค้าก้เป็นคนนิ่งๆเราไม่เคยทักทายกันครับ จนวันนึงเรื่องที่ผมกลัวมันก้เกิดครับ ผมกลับห้องไวกว่าปกติ ไปถึงห้องผมเข้าห้องไม่ได้ครับเลยโทรหาพี่นิก เพราะปกติแล้วเค้าจะถึงห้องก่อนผมผมกลับดึก แต่ผมไม่ได้บอกเค้านะครับว่าผมกลับมาถึงคอนโดแล้ว ผมไปยืนรอที่ระเบีงของชั้นที่ผมอยู่สุกดทางครับ แต่มันมองเห็นห้องผมและ สิ่งที่ผมเห็นคืออะไรเหลอครับ พี่นิกออกมาจากห้องตรงข้ามด้วยความรีบร้อนเข้าห้องทั้งที่ไม่ใส่เสื่อ ครับ ห้องของผู้ชายคนนั้นที่ผมเจอทุกวันช็อกสิครับได้แต่ยืนงงถามตัวเองว่า อีกแล้วเหลอว้ะแต่เรื่องโง้ของผมก็ยังไม่หมดผมก็ถามเค้าบอกว่าผมเห็นนะเมื่อกี้ เหมือนเดิมครับเค้านิ่งเฉยทำทุกอย่างปกติ นอนกอดเรา ทำดีกับเรา สุดท้ายผมก้ปล่อยผ่านอีก เก็บความเสียใจไว้คนเดียว (ทนอะไรขนาดนี้ว้ะ)
ตอนนี้ผมกับพี่นิกคบกันมา 11 ปีแล้วครับ มันนานนะครับสำหรับชีวิตคู่เกย์ หลายๆคู่ที่ผมเห็นน้อยมากที่จะอยู่ด้วยกันนาน (อาจจะเป็นผมเองและที่ทนโง้อยู่แบบนี้)
ปี 63 ปัจจุบัน เราก็ใช้ชีวิตกันมาปกติมีแค่เรื่องในใจผมและครับที่เก็บใว้คนเดียวเพราะผมทิ้งเค้าไปไม่ได้ แล้ววันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 ก็มาถึงเค้าไม่กลับบ้านครับบอกแต่ว่าไปเที่ยวกับเพื่อน ด้วยความที่อยุ่ด้วยกันมานานเราก้ไม่ได้อะไรมากมายกับวันนี้หลอกครับ
หลังจากนั้นสองวันครับคงเดาไม่อยากนะครับเรื่องอะไรเข้ามา ผมไปเจอกล่องถุงยางอนามัยในกระเป๋าทำงานของพี่นิกครับ ใช้ไปแล้วชิ้นนึง เห้ออีกแล้วววว
ตอนนี้ผมก้ยังไม่ได้ถามอะไรเค้านะครับ แต่ผมแค่ไม่คุยด้วยแยกห้องนอน ไม่มองหน้าไม่คุยเฉยชาไปเลย เพราะผมคิดว่าเดียวมันก็เป็นแบบเดิม
(โง้ทนอยู่ได้) รักและผูกพันและครับ ใจคิดอยากจะออกไปจากชีวิตเค้าแล้วนะครับ อยากไปเริ่มต้นใหม่ สุดท้ายเอาเข้าจริงก็ทำไม่ได้ครับ เลยใช้พื้นที่ในนี้ระบายให้เพื่อนๆได้ฟัง
****เราจะทำไงละครับ ตัดไม่ได้ซักที เอาไงดีละครับเพื่อนเพื่อนคิดว่ายังไงดีครับ ช่วยบอกคนโง้ๆอย่างผมหน่อย หลายๆคนก็คงบอกว่ามันอยู่ที่เราเลือกเองอยู่ดี ต่อให้ใครบอกอะไร ทำไมคนเราจะรักคนๆนึงได้เมากขนาดนนี้เลยเหลอครับ ทำไมผมถึงโง้แบบนี้ ใจคิดอยากไปเริ่มต้นใหม่นะครับ สุดท้ายทำไม่ได้เคยลองแล้วนับไม่ท่วนผมก็ไปไม่ได้ทั้ง ไปมีคนใหม่ก็แล้ว ก้ยังกลับมาอยู่กับเค้าเเละเจอแต่เรื่องแบบนี้อยู่เลื่อย ความรู้สึกตอนนี้เหลอครัลเฉยๆ หน่วงๆ ไม่รู้จะถามเรื่องถุงยางกับเค้ายังไง เค้าก็ยังคุยยังปกติกับเราอยู่แต่เราเองที่ไม่คุย
เพื่อนๆใครมีประสบการแบบนี้รับมือกันยังไงครับ ผมเกรียดตัวเองจังทำไมเป็นแบบนี้
ชีวิตคู่ ชาย รัก ชาย
เริ่มเลยแล้วกันนะครับ ผมชื่อว่ากาย ผมเป็นเกย์ครับ
ผมมีเรื่องมาเล่าให้เพื่อนๆฟังเพื่อแลกเปรียนความเห็นครับ ผมเป็นคนที่ข้อนข้างติสหน้านิ่งบ้างก็ว่าผมดุหน้าดุ บ้างก็ว่าผมหยิ่ง อันที่จริงผมไม่มีอะไรหลอกครับ ผมเป็นคนที่ไม่ข้อยพูดหน้านิ่งไม่ข้อยยิ้ม เรื่องของผมมีอยู่ว่า ผมเริ่มรู้ตัวว่าตัวเองชอบผู้ชายตอนอายุ 19 ครับ ก่อนหน้านี้ผมมีแฟนเป็นผู้หญิงเหมื่อเด็กผู้ชายปกติทั่วไป แต่ก็มักจะมีเรื่องให้จุกจิกมีปัญหาเลื่อยๆตามประสาคนเป็นแฟนกัน จนผมเริ่มรู้สึกที่เบื่อ และจุดเริ่มต้นของกานคุยกับผู้ชายก็เริ่ม ผมลองคุยกับคนที่เป็นเกย์มันก็เริ่มรู้สึกดีนะครับ จากนั้นผมก็เริ่มชอบมาตลอด มีแฟนเป็นเกย์ จนมาวันนึงผมเจอกับคนๆนึงครับ พี่เค้าทักมาหาผมทาง MSN เราก็เริ่มคุยกันจนได้เจอกัน ทุกอย่างมันดีไปหมดครับ พี่เค้าชื่อ นิก เราตกลงคบกัน เพราะผมคิดว่ามันคือทางที่ผมเองก็ชอบละมันโอเคร เราคตบกันมาได้ปีนึงครับ ปัญหามันก็เริ่มเข้ามา เรื่องแฟนเก่าเค้าก่อนหน้าที่จะคบผม ผมรู้แต่ว่าเค้ามีปัญหากันแต่ผมก้ไม่ได้ถามหลอกครับ ก็ปล่อยก้เห็นเค้าเครียดๆ คบกันมาได้จะเข้าปีที่สอง เค้าจะต้องไปรับปริญาที่กรุงเทพครับ แต่ผมไม่ได้ไปด้วยเพราะเค้าไม่ให้ไปผมเองก็สงใสว่าทำไม พี่นิกให้เหตผลที่ว่าที่บ้านเค้ามาซึกเค้าไม่ได้อยากให้ที่ร้านรู้ ผมเข้าใจนะครับ เพราะที่บ้านผมเองก็ไม่มีใครรู้เหมือนกัน พี่นิกก็ไปซ้อมรับปรญญาปกติครับ แต่ต้องไปนอนนั้นเป็นอาทิตย์ จนมาวันนึงผมเห็นว่าเค้ามีอะไรที่เปลียนไป ผมก็เลยถามพี่นิกตรงๆว่าพี่มีอะไรจะบอกผมไหมจนเค้ายอมรับว่าเค้ามีคนใหม่ที่ไปซ้อมรับปริญญาก็ไปพักไปอยู่กับคนๆนี้และ ผมจุกครับพูดอะไรไม่ออก หลังจากนั้นเค้าก็ได้ตัดขาดการติดต่อจากผมทุกทางเลยครับ ไม่สามารถติดต่อได้ โทรไม่ติด ไปหาที่ห้องเค้าก็ย้ายห้องหนี้ไปแล้ว ผมเจ้บมากครับ เจ้บที่สุดเสียใจสุดที่เคยเจอ ผมต้องแอบร้องให้คนเดียวเพราะไม่มีใตครรู้ว่าผมเป็นเกย์ จะไปปรึกษาใครก็ไม่ได้เก็บไว้คนเดียวมาตลอดครับ ผมตามพี่นิกอยู่ ประมานหนึ่งปีครับ ทั้งโทรไปก็ไม่เคยติด ใช้เบอร์อืนโทรไปติดนะครับพอเค้ารู้ก็ตัดสายผมทิ้ง ตามจนเป็นปี วันนึ่งเค้าก็ติดต่อเข้ามาคุยปกติครับ ผมดีใจมาก เราก็กลับไปคุยเหมือนเดิมแปลกตรงที่ผมไม่โกรธอะไรเค้าเลย เรากลับมาอยุ่ด้วยกัน จนวันนึงมีคนมาหาเค้าที่ห้องเราก็คิดแล้วและว่ามันจะมีวันนี้แน่ๆ พี่นิกให้ผมออกไปรับหน้าผู้ชายคนนั้นครับผมก็ทำนะเพราะผมคิดว่าผมจะไม่ยอมเสียพี่นิกไปอีกแน่ๆ ผมก็พยามคุยกับคนๆนั้นจนเค้ายอมไปวครับ แต่กว่าจะกลับผมเองก้เหนื่อยเลยพี่นิกบอกว่าเค้าเลิกไปนานแล้วแต่ตามไม่เลิก แปลกมั้ยครับผมมาอยู่มาคบพี่นิกทั้งๆไม่เคยถามเลยว่าทำไมเค้ากลับมา ด้วยว่าผมอยากอยู่กับเค้ามากผมรักเค้ามากจนลืมสิ่งที่เค้าเคยทำ เราอยู่ด้วยกันมันก็ปกติดีครับ จนมาวันนึงผมไปเห็นเเช็ทไลในโทรศัพย์เค้าโดยบังเอินนะครับ ละสิ่งที่ผมเห็นคือเค้าคุยกับแฟนเก่า คนเก่าที่เคยมีปัยหาด้วยตอนแรกๆเลยที่คบกับผมครับ ไม่ต้องเดาครับว่าคุยอะไรกัน นัดครับไปมีอะไรกัน ทั้งแช็ททั้งโทรคุยกัน ผมถ่ายรูปเป็นหลักฐานครับ แและถามเค้า สิ่งที่ได้คือความเงียบละทำเหมื่อนไม่มีอะไรเกิดขึ้นครับ พี่นิกตีมึนทำเหมื่อไม่มีอะไรเกิดขึ้นผมรู้สึกแค้นนะครับคิดว่าถ้าไม่ได้รักเราจะกลับมาหาเราทำไม แต่ก็อีกและผมปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปครับ (ผมดูโง้เนอะ) มันก็มีอีกหลายๆครั้งที่ผมรู้เรื่องนี้ จนผมแค้นเค้ามากเลยพยายามหาว่าเค้าเป็นใครเพื่อที่จะคุยผมหาอยู่นานครับจนผมก้เจอว่าเค้าเป็นใคร ดวยความที่ผมมีความคิดอยากเอาคืนพี่นิกผมเลยแผงตัวเข้าไปคุยกับแฟนเก่าเค้าครับ เอาเป็นว่าเเฟนเก่าพี่นิกเค้าชื่อ เอ ครับ ผมก็คุยกับพี่เอ ละผมก็เลยนัดเจอเค้าเพื่อหวังที่จะแก้แค้นพี่นิกที่ทำร้ายจิตใจผม เรามีอะไรกัน มีบ่อยเลื่อยๆ ผมคิดว่าพี่เอต้องรู้ว่าผมเป็นใครเป็นแฟนของพี่นิกแต่เค้าก้ไม่ได้ว่าอะไรเราก็ยังคุยกันปกติ แต่ผมก็ทำตามแผนอยากจะทำให้พี่นิกได้เจ็บบ้าง แต่เพื่อนๆรู้มั้ยครับ สุดท้ายเเล้วผมก้แพ้ภัยตัวเอง คนที่รู้สึก กับกลายเป็นตัวผมเองเราผมก็ต้องยอมเจ้บแบบนี้คนเดียว ใครเค้าก็ว่าผมโง้ครับที่ไม่ยอมเดินออกมาเองมันก้ต้องเจ้บแบบนี้ครับ คำว่ารักอะครับมันไม่อยากเสียเค้าไป
จนวันนึงเราย้ายมาอยู่ที่คอนโดที่ใหม่ด้วยกัน ทุกอย่างเหมือนจะดีนะครับ แต่ก้มีเรื่องห้องตรงข้ามมาจนได้ ผมเห็นแล้วครับว่าห้องตรงข้ามเราเป้นผู้ชายอยู่คนเดียว ผมเจอเค้าบ่อยนะครับเค้าก้เป็นคนนิ่งๆเราไม่เคยทักทายกันครับ จนวันนึงเรื่องที่ผมกลัวมันก้เกิดครับ ผมกลับห้องไวกว่าปกติ ไปถึงห้องผมเข้าห้องไม่ได้ครับเลยโทรหาพี่นิก เพราะปกติแล้วเค้าจะถึงห้องก่อนผมผมกลับดึก แต่ผมไม่ได้บอกเค้านะครับว่าผมกลับมาถึงคอนโดแล้ว ผมไปยืนรอที่ระเบีงของชั้นที่ผมอยู่สุกดทางครับ แต่มันมองเห็นห้องผมและ สิ่งที่ผมเห็นคืออะไรเหลอครับ พี่นิกออกมาจากห้องตรงข้ามด้วยความรีบร้อนเข้าห้องทั้งที่ไม่ใส่เสื่อ ครับ ห้องของผู้ชายคนนั้นที่ผมเจอทุกวันช็อกสิครับได้แต่ยืนงงถามตัวเองว่า อีกแล้วเหลอว้ะแต่เรื่องโง้ของผมก็ยังไม่หมดผมก็ถามเค้าบอกว่าผมเห็นนะเมื่อกี้ เหมือนเดิมครับเค้านิ่งเฉยทำทุกอย่างปกติ นอนกอดเรา ทำดีกับเรา สุดท้ายผมก้ปล่อยผ่านอีก เก็บความเสียใจไว้คนเดียว (ทนอะไรขนาดนี้ว้ะ)
ตอนนี้ผมกับพี่นิกคบกันมา 11 ปีแล้วครับ มันนานนะครับสำหรับชีวิตคู่เกย์ หลายๆคู่ที่ผมเห็นน้อยมากที่จะอยู่ด้วยกันนาน (อาจจะเป็นผมเองและที่ทนโง้อยู่แบบนี้)
ปี 63 ปัจจุบัน เราก็ใช้ชีวิตกันมาปกติมีแค่เรื่องในใจผมและครับที่เก็บใว้คนเดียวเพราะผมทิ้งเค้าไปไม่ได้ แล้ววันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 ก็มาถึงเค้าไม่กลับบ้านครับบอกแต่ว่าไปเที่ยวกับเพื่อน ด้วยความที่อยุ่ด้วยกันมานานเราก้ไม่ได้อะไรมากมายกับวันนี้หลอกครับ
หลังจากนั้นสองวันครับคงเดาไม่อยากนะครับเรื่องอะไรเข้ามา ผมไปเจอกล่องถุงยางอนามัยในกระเป๋าทำงานของพี่นิกครับ ใช้ไปแล้วชิ้นนึง เห้ออีกแล้วววว
ตอนนี้ผมก้ยังไม่ได้ถามอะไรเค้านะครับ แต่ผมแค่ไม่คุยด้วยแยกห้องนอน ไม่มองหน้าไม่คุยเฉยชาไปเลย เพราะผมคิดว่าเดียวมันก็เป็นแบบเดิม
(โง้ทนอยู่ได้) รักและผูกพันและครับ ใจคิดอยากจะออกไปจากชีวิตเค้าแล้วนะครับ อยากไปเริ่มต้นใหม่ สุดท้ายเอาเข้าจริงก็ทำไม่ได้ครับ เลยใช้พื้นที่ในนี้ระบายให้เพื่อนๆได้ฟัง
****เราจะทำไงละครับ ตัดไม่ได้ซักที เอาไงดีละครับเพื่อนเพื่อนคิดว่ายังไงดีครับ ช่วยบอกคนโง้ๆอย่างผมหน่อย หลายๆคนก็คงบอกว่ามันอยู่ที่เราเลือกเองอยู่ดี ต่อให้ใครบอกอะไร ทำไมคนเราจะรักคนๆนึงได้เมากขนาดนนี้เลยเหลอครับ ทำไมผมถึงโง้แบบนี้ ใจคิดอยากไปเริ่มต้นใหม่นะครับ สุดท้ายทำไม่ได้เคยลองแล้วนับไม่ท่วนผมก็ไปไม่ได้ทั้ง ไปมีคนใหม่ก็แล้ว ก้ยังกลับมาอยู่กับเค้าเเละเจอแต่เรื่องแบบนี้อยู่เลื่อย ความรู้สึกตอนนี้เหลอครัลเฉยๆ หน่วงๆ ไม่รู้จะถามเรื่องถุงยางกับเค้ายังไง เค้าก็ยังคุยยังปกติกับเราอยู่แต่เราเองที่ไม่คุย
เพื่อนๆใครมีประสบการแบบนี้รับมือกันยังไงครับ ผมเกรียดตัวเองจังทำไมเป็นแบบนี้