ยาวหน่อยนะครับ
ขอปรึกษาปัญหาชีวิตครับ ตอนนี้ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไปอีกแล้ว ไม่มั่นใจอะไรเลยสักอย่าง
เรื่องก็คือ ผมแอบชอบเพื่อนผู้หญิงในกลุ่มคนหนึ่ง รู้จักกันมานาน ตั้งแต่ตอนเรียนมหาลัย สนิทกันพอสมควร
ผมก็ไปชอบเขา เพื่อนๆในกลุ่มรู้กันหมด เจ้าตัวก็รู้สึกได้ เพราะผมเป็นพวกเก็บอาการไม่เก่ง
คือผมเป็นพวกเก็บตัว ไม่ค่อยกล้าแสดงออก ยิ่งกับเรื่องแบบนี้พออยู่ต่อหน้าผมก็จะลนลาน ทำตัวไม่ถูก เขินล่ะว่างั้น
แล้วก็จะทำอะไรแปลกๆออกไป สุดท้ายก็กลับมานั่งตีอกชกหัวตัวเองทุกครั้งหลังตั้งสติได้ทุกที
ผมเคยสารภาพไปครั้งหนึ่ง ถูกปฏิเสธมาตรงๆ บอกว่าเราคิดเป็นแค่เพื่อน ก็ได้แต่ยอมรับ ในใจคิดว่ายังมีเวลา จะพยายามทำให้เขาเปลี่ยนใจ
แต่เหมือนจะทำได้ไม่ดีพอ ตลอดระยะเวลาจนกระทั่งเรียนจบ ความสัมพันธ์ไม่กระเตื้องขึ้นเท่าไหร่
สวนทางกับในความรู้สึกที่ยิ่งรู้จักผมยิ่งชอบมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ผมแสดงออกไม่เก่งเลย ได้แต่พยายามทำคะแนนไปตามสถานการณ์
เคยพยายามตัดใจ เพราะคนในกลุ่มคนอื่นก็แนะว่าอย่าลองของเลย ไม่ไหวหรอก แต่ก็ไปไหนไม่รอด เพราะเป็นเพื่อนอยู่กลุ่มเดียวกัน ไปไหนมาไหนก็เจอกันตลอด และจากการที่ยิ่งรู้จักก็ยิ่งชอบมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งหน้าตา นิสัยใจคอ ความคิด มุมที่เข้มแข็ง มุมที่อ่อนไหว เราก็เห็น มันตรงใจหมดเลย
ทำให้พอพยายามจะไปคุยกับคนอื่น ก็จะต้องเอามาเปรียบเทียบกับคนนี้ สุดท้ายก็บายคนอื่นทุกครั้ง
แล้วตัวเองก็กลับมาตายรัง วนเวียนกับความรู้สึกแบบนี้มาตลอด
เพื่อนสนิทคนอื่นๆที่รู้เรื่องก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า พอเถอะ ตัดใจไปหาคนใหม่ดีกว่า ทำแบบนี้มันเสียเวลาชีวิตนะ ถ้าเขาจะรักเขาก็รักตอบกลับมาตั้งนานแล้ว
แต่บอกตรงๆนะ ผมเสียดาย ผมไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่ตรงใจตัวเองได้ขนาดนี้มาก่อนเลย มันทำให้ผมไม่เคยคิดสักนิดว่ามันเป็นการเผาเวลาชีวิต เพราะมันมีความหมายมากๆสำหรับผม มากจนผมรู้สึกว่ามันคุ้มค่าพอ
นับจากวันที่บอกรักครั้งแรก ผ่านมาเกือบสิบปี ผมก็รวบรวมความกล้าไปบอกรักเขาอีกครั้ง ในใจคิดว่าอยากขอโอกาสให้ได้บอก ให้ได้แสดงความรู้สึกทุกอย่างที่เรามี หวังว่าเขาจะให้โอกาสสักครั้ง
แต่ก็ฝันสลาย เขาบอกว่าเคยเปิดใจให้กับผมแล้ว มากกว่าหนึ่งครั้ง แล้วทุกครั้งก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่ นาทีที่ได้ยินประโยคนี้นี่ช๊อค เพราะผมไม่เคยคิดว่าตัวเองเคยได้รับโอกาส อย่างมากก็รู้สึกแปลกๆว่าทำไมช่วงนี้เข้าหาง่ายกว่าปกติ ไม่เคยเอะใจว่ามันเป็นเพราะเขาเปิดใจให้
แล้วก็ลงดาบสำทับมาอีกระลอก อยากให้พอแค่นี้ อย่าให้เขาต้องลำบากใจอีกครั้งเลย อยากให้เราเป็นเพื่อนกันได้ต่อไป
ตอนนั้นลังเลสองอย่าง ใจนึงอยากขอร้อง ขอโอกาสอีกสักครั้ง อีกใจก็รู้สึกผิด ที่ตัวเองทำโอกาสทองพลาดไปกับมือ ไม่มีหน้าจะไปร้องขอโอกาสใดๆอีก
สุดท้าย เรื่องก็จบลงตรงที่ว่า ผมจะถอนตัว (ไม่กล้าขอโอกาสอีกครั้งจริงๆ + ยังช๊อคอยู่) และเราจะเป็นเพื่อนที่ดีกันต่อไป (ตอนนั้นคิดว่าไหวแหละ เดี๋ยวก็เจ็บจนชา และชินไปเอง)
ส่วนตอนนี้ เรื่องก็ผ่านมาปีหนึ่งแล้ว ผมถอนตัวจริงๆนะ ผมเลิกทักไลน์เขา ปิดติดตามบนเฟส(นานๆกดเข้าไปดูเอง) เราแทบไม่ได้คุยกันเลย
แต่มันก็มีบางโอกาส ที่ได้เจอกัน ทุกครั้งที่ได้เห็นหน้าเขา เห็นเขายิ้ม ได้พูดคุยกัน ผมก็ยังมีความสุขทุกครั้ง เหมือนได้น้ำดับกระหาย พอมานั่งคิดๆดู ก็สรุปได้ว่า นี่เอ็งไม่ได้ตัดใจอะไรได้เลยนี่หว่า ถอนออกมาแค่ตัวเฉยๆเลยด้วยซ้ำ ยังเทใจไปให้เขาหมดใจอยู่เลย
แล้วก็มีความคิดบ้าๆว่า อยากกลับไปยืนอยู่ข้างๆเขา มุมที่เขาไม่สนใจนั่นแหละ เป็นเพื่อนก็ได้ ขอแค่ได้ทำดีกับเขา เห็นเขามีความสุข แล้วหวังว่าสักวันหนึ่ง เขาจะเห็นคุณค่า แล้วจะรักเราได้จริงๆ หรือไม่ก็จนกว่าเขาจะเป็นฝั่งเป็นฝาไป ค่อยถอนตัวออกมา
ถ้าไม่งั้นก็ต้องตัดใจให้ได้จริงๆ ถ้ามาทางนี้คิดว่าคงต้องหนีหน้ากันไป ขอไม่เจอเลย หักดิบเอา คงเป็นไปได้มากกว่า
แต่ผมไม่อยากเลือกทางหลังเลย มันเป็นทางที่ผมรู้สึกได้ทันทีว่า ถ้าเลือกทางนี้ ผมจะเสียใจไปตลอดชีวิต
ผมควรทำอย่างไร เพื่อนๆคนไหนมีคำแนะนำ หรือแชร์ประสบการณ์ให้ฟังหน่อยได้มั๊ยครับ ตอนนี้มืดแปดด้านไปหมดเลย
บอกรักเพื่อนแล้วถูกปฏิเสธ ขอให้เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม แต่ก็ยังตัดใจไม่ได้ ไปต่อหรือพอแค่นี้?
ขอปรึกษาปัญหาชีวิตครับ ตอนนี้ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไปอีกแล้ว ไม่มั่นใจอะไรเลยสักอย่าง
เรื่องก็คือ ผมแอบชอบเพื่อนผู้หญิงในกลุ่มคนหนึ่ง รู้จักกันมานาน ตั้งแต่ตอนเรียนมหาลัย สนิทกันพอสมควร
ผมก็ไปชอบเขา เพื่อนๆในกลุ่มรู้กันหมด เจ้าตัวก็รู้สึกได้ เพราะผมเป็นพวกเก็บอาการไม่เก่ง
คือผมเป็นพวกเก็บตัว ไม่ค่อยกล้าแสดงออก ยิ่งกับเรื่องแบบนี้พออยู่ต่อหน้าผมก็จะลนลาน ทำตัวไม่ถูก เขินล่ะว่างั้น
แล้วก็จะทำอะไรแปลกๆออกไป สุดท้ายก็กลับมานั่งตีอกชกหัวตัวเองทุกครั้งหลังตั้งสติได้ทุกที
ผมเคยสารภาพไปครั้งหนึ่ง ถูกปฏิเสธมาตรงๆ บอกว่าเราคิดเป็นแค่เพื่อน ก็ได้แต่ยอมรับ ในใจคิดว่ายังมีเวลา จะพยายามทำให้เขาเปลี่ยนใจ
แต่เหมือนจะทำได้ไม่ดีพอ ตลอดระยะเวลาจนกระทั่งเรียนจบ ความสัมพันธ์ไม่กระเตื้องขึ้นเท่าไหร่
สวนทางกับในความรู้สึกที่ยิ่งรู้จักผมยิ่งชอบมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ผมแสดงออกไม่เก่งเลย ได้แต่พยายามทำคะแนนไปตามสถานการณ์
เคยพยายามตัดใจ เพราะคนในกลุ่มคนอื่นก็แนะว่าอย่าลองของเลย ไม่ไหวหรอก แต่ก็ไปไหนไม่รอด เพราะเป็นเพื่อนอยู่กลุ่มเดียวกัน ไปไหนมาไหนก็เจอกันตลอด และจากการที่ยิ่งรู้จักก็ยิ่งชอบมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งหน้าตา นิสัยใจคอ ความคิด มุมที่เข้มแข็ง มุมที่อ่อนไหว เราก็เห็น มันตรงใจหมดเลย
ทำให้พอพยายามจะไปคุยกับคนอื่น ก็จะต้องเอามาเปรียบเทียบกับคนนี้ สุดท้ายก็บายคนอื่นทุกครั้ง
แล้วตัวเองก็กลับมาตายรัง วนเวียนกับความรู้สึกแบบนี้มาตลอด
เพื่อนสนิทคนอื่นๆที่รู้เรื่องก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า พอเถอะ ตัดใจไปหาคนใหม่ดีกว่า ทำแบบนี้มันเสียเวลาชีวิตนะ ถ้าเขาจะรักเขาก็รักตอบกลับมาตั้งนานแล้ว
แต่บอกตรงๆนะ ผมเสียดาย ผมไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่ตรงใจตัวเองได้ขนาดนี้มาก่อนเลย มันทำให้ผมไม่เคยคิดสักนิดว่ามันเป็นการเผาเวลาชีวิต เพราะมันมีความหมายมากๆสำหรับผม มากจนผมรู้สึกว่ามันคุ้มค่าพอ
นับจากวันที่บอกรักครั้งแรก ผ่านมาเกือบสิบปี ผมก็รวบรวมความกล้าไปบอกรักเขาอีกครั้ง ในใจคิดว่าอยากขอโอกาสให้ได้บอก ให้ได้แสดงความรู้สึกทุกอย่างที่เรามี หวังว่าเขาจะให้โอกาสสักครั้ง
แต่ก็ฝันสลาย เขาบอกว่าเคยเปิดใจให้กับผมแล้ว มากกว่าหนึ่งครั้ง แล้วทุกครั้งก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่ นาทีที่ได้ยินประโยคนี้นี่ช๊อค เพราะผมไม่เคยคิดว่าตัวเองเคยได้รับโอกาส อย่างมากก็รู้สึกแปลกๆว่าทำไมช่วงนี้เข้าหาง่ายกว่าปกติ ไม่เคยเอะใจว่ามันเป็นเพราะเขาเปิดใจให้
แล้วก็ลงดาบสำทับมาอีกระลอก อยากให้พอแค่นี้ อย่าให้เขาต้องลำบากใจอีกครั้งเลย อยากให้เราเป็นเพื่อนกันได้ต่อไป
ตอนนั้นลังเลสองอย่าง ใจนึงอยากขอร้อง ขอโอกาสอีกสักครั้ง อีกใจก็รู้สึกผิด ที่ตัวเองทำโอกาสทองพลาดไปกับมือ ไม่มีหน้าจะไปร้องขอโอกาสใดๆอีก
สุดท้าย เรื่องก็จบลงตรงที่ว่า ผมจะถอนตัว (ไม่กล้าขอโอกาสอีกครั้งจริงๆ + ยังช๊อคอยู่) และเราจะเป็นเพื่อนที่ดีกันต่อไป (ตอนนั้นคิดว่าไหวแหละ เดี๋ยวก็เจ็บจนชา และชินไปเอง)
ส่วนตอนนี้ เรื่องก็ผ่านมาปีหนึ่งแล้ว ผมถอนตัวจริงๆนะ ผมเลิกทักไลน์เขา ปิดติดตามบนเฟส(นานๆกดเข้าไปดูเอง) เราแทบไม่ได้คุยกันเลย
แต่มันก็มีบางโอกาส ที่ได้เจอกัน ทุกครั้งที่ได้เห็นหน้าเขา เห็นเขายิ้ม ได้พูดคุยกัน ผมก็ยังมีความสุขทุกครั้ง เหมือนได้น้ำดับกระหาย พอมานั่งคิดๆดู ก็สรุปได้ว่า นี่เอ็งไม่ได้ตัดใจอะไรได้เลยนี่หว่า ถอนออกมาแค่ตัวเฉยๆเลยด้วยซ้ำ ยังเทใจไปให้เขาหมดใจอยู่เลย
แล้วก็มีความคิดบ้าๆว่า อยากกลับไปยืนอยู่ข้างๆเขา มุมที่เขาไม่สนใจนั่นแหละ เป็นเพื่อนก็ได้ ขอแค่ได้ทำดีกับเขา เห็นเขามีความสุข แล้วหวังว่าสักวันหนึ่ง เขาจะเห็นคุณค่า แล้วจะรักเราได้จริงๆ หรือไม่ก็จนกว่าเขาจะเป็นฝั่งเป็นฝาไป ค่อยถอนตัวออกมา
ถ้าไม่งั้นก็ต้องตัดใจให้ได้จริงๆ ถ้ามาทางนี้คิดว่าคงต้องหนีหน้ากันไป ขอไม่เจอเลย หักดิบเอา คงเป็นไปได้มากกว่า
แต่ผมไม่อยากเลือกทางหลังเลย มันเป็นทางที่ผมรู้สึกได้ทันทีว่า ถ้าเลือกทางนี้ ผมจะเสียใจไปตลอดชีวิต
ผมควรทำอย่างไร เพื่อนๆคนไหนมีคำแนะนำ หรือแชร์ประสบการณ์ให้ฟังหน่อยได้มั๊ยครับ ตอนนี้มืดแปดด้านไปหมดเลย