ไม่เข้าใจตัวเองเลย

เราไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าเราต้องการอะไร ชอบอะไร อยากมีอาชีพอะไร ตอนเด็กๆเราชอบวาดภาพมากจนคิดว่าเป็นสิ่งที่ชอบที่สุด (เพราะมีคนชมด้วย) แต่พอวัยรุ่นเห็นเพื่อนที่วาดภาพสวยมากๆจนมีแต่คนชม(นี่เข้าข่ายอิจฉาใช่ไหมนะ....)นั่นแหละค่ะ แต่ก็ยังมีเพื่อนให้เราวาดรูปใบงานให้ปรากฎว่าพอวาดให้ก็หัวเรากันคิกคักบอกวาดตลกบ้าง วาดแบบไม่ได้ตั้งใจบ้าง เราก็เลยคิดกว่ามันใช่สิ่งที่เราชอบจริงหรอ "หรือว่าเราแค่ ชอบ เวลามีคนมาชมเรา" ต่อมาคือลองทำคอมดูบ้างเพราะเราเล่นมันตั้งงแต่เด็กๆชอบฝึกพิมพ์แข่งกับตัวเอง ชอบแต่งรูป photoshop ต่อมาก็นั่นแหละค่ะ...เหมือนดูหนังซ้ำ 2 รอบ รู้สึกเริ่มด้อยกว่าคนอื่น ก็เลยเริ่มเล่นเกม แรกๆก็ชอบเล่นนะคะแต่พอเล่นไปสักพักก็เห็นคนมีไอดีสวยกว่าก็เลยเลิกเล่นไป
ปล.(1)เหมือนเป็นคนที่เห็นคนอื่นสูงกว่าไม่ได้แต่เราไม่เคยคิดจะกดคนพวกนั้นให้ต่ำเลยด้วยซ้ำนะคะ
ปล.(2)พ่อแม่ไม่เคยเปรียบเทียบเรากับใครเลย เคยถามว่าอยากให้ลูกเป็นอะไร พ่อแม่บอกแค่ ขอแค่เป็นคนดีก็พอ เรานี่ไปไม่เป็นเลยค่ะ...
ปล.(3)ใครเห็นพันทิปนี้ อย่าด่าเราเลยค่ะ รู้สึกแบบนี้จริงๆ เราควรทำยังไงดี
ปล.(4)เป็นแบบนี้เมื่อ 1-2 ปีที่ผ่านมาเองค่ะ
ปล.(5)เรื่องวาดภาพหรือเรื่องทำคอม เราไม่ได้เลิกทำถาวรนะคะ แค่รู้สึกว่ามันไม่มีความสุขเหมือนแต่ก่อนเลย
ปล.(6)เราทำอย่างอื่นควบคู่ไปด้วยเช่น อ่านนิยาย เขียนนิยาย ทำยูทูป คัดลายมือ ฯลฯ
**ขอบคุณคำตอบล่วงหน้านะคะ**
**แท็กผิดขออภัยด้วยนะคะ**