คือขอปรึกษาหน่อยน่ะค่ะคือว่าเนื่องจากที่พ่อได้เสียชีวิตไปเเม่ก็มีสามีใหม่ทำให้ฉันนั้นเเบบว่าไม่ทันตั้งตัวเเต่ฉันก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้เเต่ยอมรับความเจ็บปวดเเต่พอเวลาเนิ่นนานไปก็รับได้อยู่เเต่เเม่มักจะเปลี่ยนไปในหลายด้านค่ะอย่างเช่น..พูดทำร้ายจิตใจ..ชอบให้ความหวังในหลายๆด้านทั้งๆที่โกหก...ฉันเหนื่อยกับหลายสิ่งที่ได้รับเเม่มักจะเอาความคิดตัวเองเป็นหลักสำหรับลูกเเม่ไม่เคยผิดเเม่จะหน้าสงสารสำหรับคนรอบข้างทั้งๆที่คนรอบข้างก็ไม่ได้เข้าใจเท่าลูก...ฉันควรทำไงจะหนีหรืออยู่ต่อดีเเม่ฉันโครตเห็นเเก่ตัวเลยเห็นได้ในหลายๆอย่างที่เขาทำชอบทำร้ายจิตใจที่สุด บางทีก็น
คิดน่ะเขารักเราจิงหรือป่าวว....เพราะให้ได้เเต่เงิน...เเต่ความรักความเข้าใจไม่มีเลย...หลายครั้งที่ชอบพูดประชดว่าให้เงินพอเขา( ไม่ได้ต้องการเราต้องการเงิน..)ถาม!หน่อยเงินมันตีค่าได้หรอว่าความรัก...อ้ะ... ตั้งเเต่มีสามีใหม่...ลูกก็คือที่ระบายอารมณ์จะว่ายังไงก็ได้...เเต่กับสามีใหม่นิหยอมทุกอย่างเเม้ว่าเขาจะปฏิเสธอะไรเวลาเเม่สั่งเเม่ฉันก็เงียบยอมๆเเต่ต่างกับพวกฉันที่ต่อให้หวังดีเเค่ไหนก็บอกว่าอย่าสอนๆคือไม่ได้สอนเว้ยคือหวังดี..เพราะเวลาเเม่ฉันเครียดเขาก็มักจะมาลงที่พวกฉันเขาไม่รู้หรอกว่าเขานั้นเเคร์สามีเขามากขนาดไหนยอมๆทุกๆอย่างถึงขั้นยอมลำบากคนเดี่ยวเเม่โกหกฉันว่าพอเเต่งงานเขาจะช่วยเเม่ฉันทุกอย่างงงฉันเองก็เชื่อไปทุกอย่างเพื่อความสุขของเเม่ก็ยอมไปงานเเต่งที่เเสนจะปวดร้าวเเม่ไม่เคยถามถึงความคิดเห็นฉันด้วยซ้ำไปว่าต้องการไหมต้องการเเบบนั้นหรือป่าว..เเม่ทำเเบบว่ายังไงก็ได้ให้ฉันได้มีความสุข...ฉันต้องปรับตัวใช้ชีวิตเเบบส่วนตัวน้อยครั้งจะได้กินข้าวพร้อมกันเพราะส่วนมากเเม่จะยกข้าวสองจานให้สามีใหม่... คิดดูมันหน้าน้อยใจมาก...เเละเเม่เริ่มเป็นคนเย็นชากับลูกเเต่ออนโยนกับสามีใหม่....ฉันดูออก!เจ็บปวดเหลือหลายเเม่มักจะไม่ยอมรับว่าตัวเองผิดตัวเองต้องถูกตลอดสำหรับลูก....พอเเม่ทำเเบบนั้นพอฉันทำบ้างก็ร้องให้..พอร้องให้มันทำให้ฉันเหมือนลูกทรพีเลย...มันไม่ไหวน่ะไม่ไหวเเเล้ว..ฉันคงต้องทนต่อไป..มันมีคำๆหนึ่งที่ยังก้องกังวานในใจว่า...(ยังไงก็ได้ให้ลูกมีความสุข)...คำๆนี้มันไม่ใช้เรื่องจิงเลยเว้ยยยย!เจ็บปวดใจขั้นสุดด....โปรดเข้าใจฉันให้มันมีความยุติธรรมหน่อยเถิดชีวิต
มันไม่เคยมีความสุขเลยความสุขไม่เหมาะามกับฉันเลยยยหรอให้มีบ้างก็.ได้
👩🤮😫😓😥😥😥🧕🧕
คนรอบข้างก็คิดว่าฉันเป็นคนไม่ดีทำให้เเม่ร้องให้
โดนคนในครอบครัวทำร้ายใจ
คิดน่ะเขารักเราจิงหรือป่าวว....เพราะให้ได้เเต่เงิน...เเต่ความรักความเข้าใจไม่มีเลย...หลายครั้งที่ชอบพูดประชดว่าให้เงินพอเขา( ไม่ได้ต้องการเราต้องการเงิน..)ถาม!หน่อยเงินมันตีค่าได้หรอว่าความรัก...อ้ะ... ตั้งเเต่มีสามีใหม่...ลูกก็คือที่ระบายอารมณ์จะว่ายังไงก็ได้...เเต่กับสามีใหม่นิหยอมทุกอย่างเเม้ว่าเขาจะปฏิเสธอะไรเวลาเเม่สั่งเเม่ฉันก็เงียบยอมๆเเต่ต่างกับพวกฉันที่ต่อให้หวังดีเเค่ไหนก็บอกว่าอย่าสอนๆคือไม่ได้สอนเว้ยคือหวังดี..เพราะเวลาเเม่ฉันเครียดเขาก็มักจะมาลงที่พวกฉันเขาไม่รู้หรอกว่าเขานั้นเเคร์สามีเขามากขนาดไหนยอมๆทุกๆอย่างถึงขั้นยอมลำบากคนเดี่ยวเเม่โกหกฉันว่าพอเเต่งงานเขาจะช่วยเเม่ฉันทุกอย่างงงฉันเองก็เชื่อไปทุกอย่างเพื่อความสุขของเเม่ก็ยอมไปงานเเต่งที่เเสนจะปวดร้าวเเม่ไม่เคยถามถึงความคิดเห็นฉันด้วยซ้ำไปว่าต้องการไหมต้องการเเบบนั้นหรือป่าว..เเม่ทำเเบบว่ายังไงก็ได้ให้ฉันได้มีความสุข...ฉันต้องปรับตัวใช้ชีวิตเเบบส่วนตัวน้อยครั้งจะได้กินข้าวพร้อมกันเพราะส่วนมากเเม่จะยกข้าวสองจานให้สามีใหม่... คิดดูมันหน้าน้อยใจมาก...เเละเเม่เริ่มเป็นคนเย็นชากับลูกเเต่ออนโยนกับสามีใหม่....ฉันดูออก!เจ็บปวดเหลือหลายเเม่มักจะไม่ยอมรับว่าตัวเองผิดตัวเองต้องถูกตลอดสำหรับลูก....พอเเม่ทำเเบบนั้นพอฉันทำบ้างก็ร้องให้..พอร้องให้มันทำให้ฉันเหมือนลูกทรพีเลย...มันไม่ไหวน่ะไม่ไหวเเเล้ว..ฉันคงต้องทนต่อไป..มันมีคำๆหนึ่งที่ยังก้องกังวานในใจว่า...(ยังไงก็ได้ให้ลูกมีความสุข)...คำๆนี้มันไม่ใช้เรื่องจิงเลยเว้ยยยย!เจ็บปวดใจขั้นสุดด....โปรดเข้าใจฉันให้มันมีความยุติธรรมหน่อยเถิดชีวิต
มันไม่เคยมีความสุขเลยความสุขไม่เหมาะามกับฉันเลยยยหรอให้มีบ้างก็.ได้
👩🤮😫😓😥😥😥🧕🧕
คนรอบข้างก็คิดว่าฉันเป็นคนไม่ดีทำให้เเม่ร้องให้