เรารู้จักผู้ชายคนหนึ่งเมื่อสองปีที่แล้วค่ะ เขาเป็นชาวต่างชาติเคยมีภรรยาเป็นคนไทยมีลูกด้วยกันหนึ่งคนอายุ4-5 ขวบ พอเลิกกันเขาเลยย้ายมาสร้างบ้านอยู่ไม่ไกลจากภรรยาเก่าเพื่อที่ลูกจะได้มีทั้งพ่อและแม่ เขากับภรรยาเก่าก็ต่างเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันค่ะ เรารู้จักเขาเพราะบังเอิญเจอกันที่ร้านอาหาร นั่งโต๊ะใกล้ๆกันลูกเขาน่ารักค่ะเราเลยทักทายลูกเขา แล้วลูกเขาก็เลยเดินมาหาเราถือหนังสือนิทานที่กำลังอ่านอยู่มาให้เราช่วยอ่าน เขาก็เลยมาแนะนำตัวทำความรู้จักกับเรา จากนั้นก็มีส่งใลน์คุยกันค่ะ เรื่องลูกและเรื่องทั่วๆไป คุยกันทุกๆเรื่อง เขาจะชอบชวนเราไปที่บ้านเขา ไปดูหนัง ฟังเพลง ทำอะไรร่วมกันสามคน แต่ถ้าลูกเขาไปโรงเรียนหรือไปอยู่กับแม่ เราก็จะไปใหนมาใหนหรือทำอะไรกันแค่สองคน จนเหมือนเรากับเขาก็กลายเป็นแฟนกันไปโดยที่จริงๆเขาก็ไม่เคยขอเราเป็นแฟนหรอกค่ะ แต่พอผ่านไปประมาณสามเดือน วันหนึ่งเขาก็ส่งข้อความมาขอโทษเราทางไลน์ค่ะบอกว่าเขาเจอผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวและมีคุณสมบัติอย่างที่เขาต้องการประมาณว่าน่าจะเหมาะกับเขาและลูกมากกว่าเราประมาณนั้นค่ะ จากนั้นเราก็ไม่ได้ไปเจอเขาอีกเลยคยอมรับค่ะว่าเสียใจมากแต่มันก็ทำอะไรไม่ได้ค่ะเลยต้องปล่อยเขาไป จากนั้นเราก็กลับมาใช้ชีวิตของเราค่ะ แต่เราก็มีส่งข้อความไปหาเขาบ้างนานๆครั้งถามข่าวคราวของเขากับลูก หรือในโอกาสสำคัญเช่นวันเกิดเขาหรือวันเกิดลูกชายเขา เขาก็มีตอบบ้าง หรือส่งข้อความมาหาเองบ้างแต่บางครั้งก็อ่านแล้วไม่ตอบ จนผ่านไปปีกว่าๆเราก็เปิดใจคบกับผู้ชายคนอื่นค่ะ เขาดีกับเราแล้วเราก็มั่นใจว่าเขารักเรามากจนเริ่มที่จะวางแผนที่จะใช้ชีวิตด้วยกัน แต่ก่อนวาเลนไทน์ที่ผ่านมาเป็นวันเกิดของผู้ชายคนนั้นค่ะเราเลยส่งข้อความไปอวยพรวันเกิด ปรากฎว่าเขาโทรกลับมาหาเราค่ะขอให้เราไปเจอที่บ้าน ตอนนั้นเราคิดว่าเราคงลืมเขาได้แล้วและเราก็อยากเจอลูกชายเขาด้วยก็เลยตกลงค่ะ แต่ตอนเราไปถึงลูกชายเขาหลับไปแล้วเลยไม่ได้เจอ จากนั้นเขาก็ชวนเราคุย ส่วนมากเขาเป็นฝ่ายพูดค่ะเราก็ได้แต่ฟัง เขาก็พูดถึงเรื่องเก่าๆของเรา ทุกๆอย่างที่เราเคยทำด้วยกันมา ยอมรับว่าบางเรื่องเราลืมไปแล้วด้วยซ้ำ เขาบอกเราว่าปกติแฟนเขาจะอยู่ที่บ้านหลังนี้กับเขาแต่วันนี้แฟนเขากลับไปนอนที่บ้านพ่อแม่ เขาบอกว่าเขากำลังจะเลิกกับแฟน เขาอยากให้เรากลับไปคบกับเขาเหมือนเดิมเพราะเราเป็นคนเดียวที่เขาสามารถคุยด้วยได้ทุกเรื่อง และเขาไม่เคยลืมเรา ถึงแม้เราบอกว่าเรามีแฟนแล้ว เขาก็บอกว่าเขายอมรับได้ขอแค่อย่ามีความลับระหว่างเรากับเขา..คืนนั้นเราก็กลับบ้านมาแบบงงๆค่ะแต่สิ่งหนึ่งที่รู้คือเราไม่ได้ลืมเขาเลยมันเหมือนความรู้สึกเดิมๆมันย้อนกลับมาหมด...จากนั่นเขาก็ส่งข้อความหวานๆมาหาเราทุกวันค่ะ เราก็อดที่จะคุยกับเขาไม่ได้แต่ก็พยามคุยแบบธรรมดาเหมือนคุยกับเพื่อนนะคะ วันนี้เขาเอาไลน์ใหม่อีกอันมาคุยกับเราค่ะ บอกว่าในช่วงที่เขายังไม่ได้เลิกกับแฟนขอให้ใช้ไลน์นี้คุยแทนไลน์ปกติที่เคยคุยกันไปก่อนได้มั้ย ...เรารู้นะคะว่าอะไรผิดถูกแต่เราก็ห้ามใจตัวเองที่จะไม่ให้คุยกับเขาต่อไม่ได้จริงๆ เราควรทำยังงัยดีคะ
กำลังจะกลายเป็นคนในความลับของคนอื่น รู้ว่าผิดแต่ห้ามใจยากมาก ช่วยเตือนสติเราหน่อยค่ะ