สวัสดีครับวันนี้ผมมีเรื่องจะมาเล่าและเป็นคำถามไปพร้อมๆกันเลย
เริ่มเลยก็คือตอนนี้ผมเป็นวัยรุ่น อยู่ ม.4 ตอน ม.3 ผมก็เคยมีความรักแต่ก็เลิกรากันไป ก็ขึ้น ม.ปลายมาแบบเหงาๆ เมื่อตอนเทอมแรกผมรู้สึก
เทาๆมาก ไม่มีอะไรตื่นเต้นหวือหวา หรือกระชุ่มกระชวยหัวใจสักเท่าไหร่ งงๆ กับการเรียนมากกว่าแถมบวกกับ ไม่มีใครน่าสนใจเลยในระดับเดียวกัน อายุเท่ากัน ถึงแม้เพื่อนๆรอบข้างมันอาจจะมีเด็กคือพวกน้อง ม.ต้น สวนตัวผมไม่ชอบคนที่เด็กกว่าเพราะ ความคิดผมตอนนี้คือโตแล้ว ผมมีงานทำแล้ว ผมอยากได้แฟนที่อยู่ด้วยกันคอยทำให้ต่างคนมีความสุขซึ่งกันและกันและสามารถช่วยกันทำมาหากินกันได้ น้องๆ ม.ต้นเลยไม่ใช่ Choice เลย
พอ เข้าเทอมที่สองผมก็เหงาๆเหมือนเดิม จนมีวันนึงที่ห้องของผม หมายถึงห้องเรียนเขามีซ้อมโปรเจกเตอร์ ห้องผมเลยต้องไปเรียนข้างล่าง ไปเรียนห้องอื่นแทน ก็เตรียมของอะไรไปพอลงมาข้างล่างผมและเพื่อนก็คุยตลกสนุกกัน แต่ในระหว่างนั้นผมก็แค่ยิ้มๆ จนผมเหลือบไปเห็น สาวคนนึง ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าเธอชื่ออะไรอยู่ชั้นอะไร แต่ไม่น่าจะใช่ ระดับเดียวกับผมแน่ ผมรู้แค่ว่า ตอนนั้นโลกสดใสมาก แบบ มุขที่เพื่อนเล่นแป๊กๆ มันทำให้ผมยิ้มแบบสดชื่นมาก แล้วเธอก็หันมาทางผมพอดี และเธอก็เหมือนจะคุยสนุกกับเพื่อนมาทำให้เธอยิ้มมา เราต่างยิ้มและมองกัน เป็นช่วงเวลาไม่ถึว 6 วิ แต่ถ้าเปรียบเป็นหนังก็ โคตร
Slow Motion และเราก็แยกกัน ผมไม่ได้มองอะไรเลยนอกจากรอยยิ้มอันแสนหวาน ใบน่าอันน่ารัก แต่ผมกลับรู้รายละเอียด เหตุการณ์ได้หมด ว่า ผมและกลุ่มเพื่อน เดินลงตึก ผ่านช่องแคบข้างๆร้าน สหกรณ์ เพื่อไปตึก 4 ส่วนเธอคนนั้นเดินไปทางขวาไปทาง ร้านปริ้นท์ โอโห ต่อกันเลย หลังจากนั้นผมก็มาเรียน แบบมีความสุข แต่ผมยังไม่ได้เล่าให้ใครฟังนะ ผมยังไม่แน่ใจว่าเขามีแฟนหรือยังเลนเงียบๆไว้ก่อน พอผ่านไป 2-3 วัน ผมก็เริ่มเล่าให้เพื่อนสนิทที่นั่งข้างให้ผมฟัง เพราะผมมันเห็นผมเฝ้ามอง ร้านปริ้นท์ ทุกๆเช้า (เพราะข้างๆร้านปริ้นท์ คือร้านค้าซื้อของกินเธอจะมาซื้อของกินแน่นอน) และก็ถูกผมเจอทุกวัน
แต่ผมเฝ้ามองอยู่บนตึกนะ ผมเล่าให้เพื่อนฟังว่า
ผม: กูว่ากูเจอความสุขกูแล้ววะ
เพื่อน:เห้ย ฮันแน่ใครวะ
ผม:ไม่รู้วะ กูเจอตอนเรียน สังคมตอนนั้นที่ห้องเราไม่ว่างอะ
เพื่อน:ตอนไหนวะ
ผม:เออจำไม่ได้หรอก
เพื่อน:เออแล้วเขาชื่อไร
ผม:ไม่รู้วะ
เพื่อน:เอ้า คนไหนวะกูเคยเห็นมั้ยลักษณะเป็นไง
ผม:ก็น่ารักนะ ผมยาวนิดๆ ใส่แว่นทรงกลม ดัดฟัน เดินคู่กับเพื่อนเขา เหมือยกะกูอะ
เพื่อน:ไอ***ละเอียดแท้ ใครว้าา
ในตอนนั้นเราเข้าแถวเคารพธงชาติกันเสร็จแล้ว ผมยังไม่เข้าห้องนั่งเล่นอยู่หน้าระเบียง เพื่อนผมก็อยู่ด้วย
เพื่อน:เห้ยๆ ใช่คนนั้นปะๆ
(แม้ง ห่างกันประมาณ 150 เมตรได้ มันดันมองถูกและใช่เลย)
ผม:เห้ย ไอ ้here ใช่เลยคนนี้แหละ 555+
เพื่อน:บอกแล้วกูอะตาดี
พอหลังจากนนั้น ผมและเพื่อนก็ เริ่มปฏิบัติการ สายสืบ อันนั้นดูดีไป พวกโรคจิตดีกว่า 555 คือ ผมสองคน เฝ้าตามหาและคอยมองอยู่ห่างๆกันนาน นับ เกือบอาทิตย์ยังไม่ได้ข้อมูลอะไรจากตัวเธอคนนั้นเลย ผมเลยเอ้ยไม่ได้ละ ต้องทำไรสักอย่าง ผมเลยตัดสินใจ เอ้เขาอยู่ ม.5 แต่ห้องอะไรวะะ
จะให้ไปค้นหารายชื่อของเว็บ โรงเรียนก็ยากมาก มีตั้งเยอะแยะ ห้อง 1-16 ม5 คงตาลายก่อน ผมกับเพื่อนเลยไปสืบแบบลึกๆมาก
ผมทั้งถามเพื่อนต่างห้องว่ารู้จักพี่คนที่มีลักษณะ คล้ายๆนี้มั้ย มันก็ไม่ชัดเจน ก็ไม่รู้กัน มีครั้งนึง มีแผนว่าจะลองเดินผ่านและ แอบมองชื่อ ที่หน้าอก
ส่วนตัวผมไม่เอาอย่างแน่นอนไม่ใช่ว่าเขิน แต่ มันคือโรคจิตแบบ 100% คือเดินผ่านแล้ว สายตา เรามองไปที่หน้าอกเขา WTF แต่เพื่อนผมมันก็ทำ555
(ไอส้นตึก)
ได้รู้แค่ว่า W 55555+ เธอคนนั้นเขาปักชื่อ ภาษาอังกฤษ W มันยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรที่จะไปค้นในเฟส และหาเอาตามรายชื่อของ วอ แหวน
ผมก็ยังไม่ท้อ ถามคนนู้นคนนี้ไปทั่ว แต่ก็ไม่สำเร็จ แต่เพื่อนผมมันไปรู้มาว่า อยู่ห้อง 10 อ้าววว ดีมากไอเพื่อนน
คราวนี้แหละผมเลย ทำตัวเป็นโรคจิต Level 555+ แผนก็คือ ผมและเพื่อนจะ รอจนทุกห้อง ทั้ง รร นั้น เลิกเรียนคาบสุดท้าย ในวันนั้นก็คือ 4 โมง คนก็แยกย้ายกลับบ้านหรือไม่ก็ไปอยู่ที่อื่นของ รร กันแล้ว ผมกับเพื่อนเลยตื่นเต้นมาก เพราะขึ้นมาบนตึกของ ม อื่น มันไม่คุ้นชิน
ผมรีบเดินหาห้อง 10 อย่างไว จนเจอ แต่เหมือนเพื่อนผมมันจะ Survey ดูก่อนแล้ว ว่าพี่เขาเหมือนจะนั่งแถวๆกลางห้อง โต๊ะสักตัวใน3ตัวนี้
(นี้โคตรโรคจิตเลยเพื่อน)
ผมเลยเริ่มค้นใต้โต๊ะ ทั้ง 3 ตัว 555 เลวมาก จนมีโต๊ะอยู่ตัวหนึ่ง ใน สมุดมันเขียน ชื่อเป็นภาษาไทย ขึ้นต้นด้วย วอแหวน ผมเลยนั่งนึกอืมม ใช่ปะวะ
เลยถ่ายรูปแล้ว รีบออกจากห้องมาแล้วก็บอกกับเพื่อนว่าไม่รู้ใช่ป่าว ก็เลยลองค้นหาดูในเฟส ทั้งภาษาอังกฤษและไทย
ในที่สุด!!!! ผมก็เจอจนได้ วันนั้นคือมีความสุขมากกกกก แต่ผมยังไม่ได้กดเพิ่มเพื่อนไปทันที (แต่เพื่อนผม
here มันกดไปโดยไม่ได้คิดไรเลย)
แต่เขาก็กดรับภายใน 5 นาที ตอนนั้นมองหน้ากันและ OMG รับมั่วชิบHay ผมก็ยังไม่กด Add อยู่ดี จนแยกย้ายกลับบ้านกัน ผมก็กดเพิ่มเพื่อนไป
ในตอนที่ผมกำลังนั่งทำงานหวังแบบ เอ้อ ทำงานตั้ง 4-5 ชม เดะค่อยมาดูมาทักก็ได้ แต่..... ไม่มีสัญญาณตอบรับจาก Friend Request ที่ผมส่งไป
ตอนนั้นผมแบบ ท้อมากแบบ เห้อไรวะ แล้วทำไมรับเพื่อนผมแล้วผมหละ แบบ ผมเป็นคนที่คิดเองเออเองได้สุดยอดที่สุด ตอนนั้นเศร้ามาก
ผ่านไป ตั้ง 1-2 วันกว่าจะตอบรับ Add ผมก็ดีใจแต่แบบ เจื่อนๆ ผมก็องทักไปแซวๆ เพราะผมมีตารางสอนของ ม 5/10 ว่าตอนนี้เขาเรียนอะไรอยู่ หรือตอนดึกๆเขายังไม่นอน ก็แซวไป ยังไม่นอนอีกหรอดึกแล้วนะ เรียนอยู่เล่นโทรศัพท์ได้หรอคับ ก็เงียบ แบบส่งไม่ไปด้วยทั้งๆที่ Status Online อยู่
ผมเลยมีแผนส่วนตัวที่ยังไม่บอกเพื่อนคือจะเอาของขวัยไไปให้ คือกล่องของขวัญและมีตุ๊กตาอยู่ข้างใน แต่ผมพลาดหลายวันมากเพราะ ไม่ว่างสักวัน แต่ก็เอามาทุกวัน และในเย็นวันหนึ่ง เป็นวันที่ ห้อง เขา เลิกช้ามาก 4 โมง ครึ่ง ผมก็นั่งรอไป จนไม่มีใครอยู่ในห้อง ผมก็แอบใส่ไว้ใต้โต๊ะ รอวัน รุ่งขึ้น
ของจะได้รับเอง เช้าวันต่อมาผมก็เล่าให้เพื่อนฟัง เพื่อนก็บอกเห้ย ร้ายกาจ แล้วในเช้าวันนั้นเลย มีกลุ่มเพื่อนของพี่เขามาหน้าห้องผมทั้งหมด และพี่เขาด้วย
น่าจะมาตามดูว่าใครเป็นคนให้ เพราะผมไม่ได้บอกไปว่าอยู่ห้องอะไร บอกแค่อยู่ ม4 เขาน่าจะเดินกันทั่วตึกและไม่พบคำตอบเพราะผมทำเป็น ไม่รู้ไม่เห็น
เย็นวันนั้นอยู่ดีๆ พี่เขาก็กด ทักมาเป็นรูปเยี่ยม กดไลค์ ตอนนั้น ผมตื่นเต้นยิ่งกว่า อะไรในโลกเป็น Feelling ที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ใจสั่นมาก ผมยังไม่เปิดอ่านแต่ทักเพื่อนไปก่อนว่าพี่เขาทักนู่นนี่นั่น คือตื่นเต้นจัด และผมก็ตอบไปว่า
เธอคนนั้น:👍
ผม:ครับ
ผม:ได้ของขวัญแล้วใช่มั้ย
เธอคนนั้น:น้องเองหรอ
ผม:คับ 😬
เธอคนนั้น:พี่มีคนคุยแล้ว
เธอคนนั้น:ขอบคุณมากนะ
ผม:อ่อ คับ
ผม:ไม่เป็นไรคับ แค่ได้บอกก็ดีแล้ว
ตอนนั้นความรู้สึกเหมือนฟ้าผ่านะ แบบ จากใจเต้นหน้ายิ้ม แบบ ... หรอวะ ห้ะ ไร แต่ไม่ได้พูดออกมานะ ผมนั่งขำด้วยซ้ำ เพราะอารมณ์ตอนนั้นมันยังดีใจค้างอยู่มันเสียใจกระทันหันไม่ได้ แบบเออตลกดีวะ ผมก็เงียบๆ เรื่องเขาไปสักพัก เพราะพิมไปแล้วส่งไม่ไปด้วย ไม่อ่านไม่แยแสผมเลย
เขามีเจ้าของแล้วหนิวะ ไปยุ่งไมวะเรา ปากพูดงั้นนะใจคิดงั้น แต่ผมกด Follow IG พี่เขาทั้งสองเรียบร้อย ไม่รู้เป็นไรเหมือนกัน โรคจิตชอบดูแล้วมานั่งเจ็บ
ผมเปิดดูทุกวันไม่ว่าจะเฟส IG เห็นเขา Sweet กัน ไปเที่ยวด้วยกัน
hurt ดีวะชอบ
จนมีช่วงนึงผมเริ่มจะตัดใจไปแล้วเพราะโคตรเบื่อกับความรักในตอนนั้นแบบ ช่าง
ละกู ตั้งใจทำงงานดีกว่า ตอนนั้นผมทำงานที่ผมทำเสร็จ 3-4งานภายในวันเดียวคือดีด เรื่องอกหักมากไม่เอาไรเลยทำแต่งาน จนมีอยู่วันนึงกดเข้าไปดูเล่นๆ ปกติ IG พี่เขาจะมี Highlight คือรูปคู่แฟนเขาและเขา
แต่... มันหายไป ผมเลยเอ๊ะ เน็ตกากป่าววะ ไปดูในเฟสก็แชร์แต่แคปชั่นเศร้าๆ ตอนนั้นคือเกือบตัดใจแล้วอะไม่ตื่นเต้นเลยสักนิด
แต่พอผ่านมา 3-4 วันไอข้อความที่ผม นั่งคุยคนเดียว ประมาณ 2-3 อาทิตย์ มันส่งไป และเขาอ่าน ตอนนั้นหัวใจผมเริ่มเต้นเร็วขึ้นแบบค่อยๆ และ ก็มี สัญลักษณ์ว่า กำลังจะพิมโต้ตอบกลับมา OMGGGG คือผมก็พิมไปว่าช่วงนี้เห็นดูเศร้าๆ ไม่ต้องคิดมากนะสู้ๆเดะก็ผ่านไปได้
เขาก็ตอบมาว่าขอบคุณนะ พี่ก็เป็นแบบนี้แหละ 555 นับแต่วันนั้นก็คุยกันมานะ พอมีอยู่ช่วงนึงเหมือนผมล้ำเส้นไปมั้ง คือทุกครั้งที่จะมีการสนทนาเกิดขึ้นคือผมจะเป็นฝ่ายทักไปตลอด ผมจะถามไปทุกครั้ง คำถามไรคนเขาถามกันผมถามไปหมด จะอะไรก็ได้ขอแค่ได้คุยกัน ตอนแรกก็คุยกันเยอะดีนะ แต่พอมาหลังๆ การตอบมันเหมือน สงสารเรามากกว่า แบบ ถามตอบ ค่ะ ค้าบ จ้ะ จ้า เยี่ยม ผมก็ เออ ดีกว่าเขาหายไปเลย ดีกว่าเขาบล็อคไปไม่คิดไรหนัก เขาก็คงมีธุระส่วนตัวบ้างผ่านไปสักพักมันก็ใกล้ Valentine ผมก็ความคิดอยู่ก็คือ ตอนแรก แว่นผมหักเลยกะจะซื้อแว่นใหม่เลยส่งไปให้เขาเลือกว่าอันนั้นไหนสวย ก็คือชวนคุยแหละครับ เขาก็บอกอันนี้ สวยดี ถ้าเป็นเขาจะเลือกอันนี้เพราะเบื่อทรงเดิมแล้ว คำตอบพวกนั้นมันทำให้ผมแบบ เห้ยย
Valentine ซื้อไป Surprise จะดีมั้ยว้า มันก็มีราคานิดๆเพราะเป็นแว่น Ophtus ราคาถ้าตัดเลนส์สายตาด้วยก็ 2000+ บาท
(ใครอยากซื้อแล้วได้ส่วนลด บอกเขาไปว่า NUTPINTO ลด 100 บาทนะครับ)
ผมเลยลังเลว่า แว่นดี หรือ ดอกไม้ดี ถ้าซื้อแว่นก็เสียเกือบ 5000 เพราะ ผมก็จะซื้อด้วย นั่งคิดหนักเลยทำงานหนักเลย เก็บตังใหญ่ แต่ติดปัญหาที่ ผม ไม่รู้สายตาเขา เคยถามไปแล้วแต่ ตอบมาไม่ชัดเจนมากเลยไม่รู้ งั้นยังไม่ซื้อ ทั้งของผมและของเขา เลยเลือกเป็นจะให้ดอกไม้แทนละกัน ผมเป็นคนตรงๆ ถึงแม้อยากจะทำ Surprise แต่ก็บอกอยู่ดี ผมถามไปว่า พี่ชอบ surprise มั้ย เขาก็บอกชอบแบบที่ผมทำครั้งที่แล้วนะคือ เอาไปใส่ไว้ใต้โต๊ะ
แต่ความคิดผมคืออยากจะให้ ตอนที่เข้าแถวกัน คนเยอะๆ 4000 กว่าคน เอาให้รู้ไปเลยว่า คนนี้อะผมจองนะ แต่เขาก็บอกว่า อย่าเลย ความหมายคือ
เขินครับ 555 พอมาตอนเช้าผมก็มาพร้อมกับช่อดอกไม้ระดับปานกลาง ถามไปว่าอยู่ที่ไหนหรอ เขาบอกว่าอยู่ตึกกำลังจะไปหาไรกิน ผมก็บอกเคคับ
ผมเดินถึงตึก 4 ที่เขาอยุ่ ตึกนั้นมีห้องน้ำด้านล่าง เขาและเพื่อเข้าห้องน้ำกันอยู่พอดี 5555+ ตอนนั้นเธอคนนั้นตลกมากแบบ น่ารักอะนะ
กำลังจะเดินออกมาแล้วแต่เห็นผมปุ๊ปแบบตกใจและยิ้มหน่อยๆนะและวนกลับไปในห้องน้ำ 5555
ผมก็ยืนรอหน้าห้องน้ำ พอเขาออกมาทำเป็นไม่เห็นนะ แหม่ ผมก็ให้ไป ต่างคนต่างมองหน้ากันและยิ้ม ผมปากแข็งอะพูดไรไม่ได้เลยพูดไปว่า
เออ....ให้ ( แค่เนี้ย 555555 )
และก็แยกย้ายกันแบบงงๆนะ ช่วงเช้านั้นมันก็มีความสุขดี แต่ ทั้งวันนั้น ผมทักเขาไป ไม่ตอบ ไม่อ่าน ออนแต่ส่งไม่ไป แบบ อ่าเรียนอยู่มั้ง
จนเย็นผมก็มานั่งเล่นข้างๆ ศาลาที่เขานั่งเป็นประจำ สรุปเลยคือ มันจะครบ 10k คำแล้ว ไปต่อ Ep 2 ในเม้นนะ .
ผมควรทนต่อไปไหม EP (1/2)