คือตอนนี้เราอายุ17ค่ะ ตามจริงก็เรียนม.5เราเรียนแบบทวิภาคี(จบม.6เเล้วได้วุฒิ ปวช.ด้วย)
ขอเล่าแบบคร่าวๆ
ครอบครัวเรามี3คนพ่อแม่ลูกทำอาชีพขายปลาสดต้องตื่นตี3กลับบ้าน8โมงแล้วบ่ายก็ไปขายอีกกลับอีกที2-3ทุ่ม ตอนนั้นเราก็ช่วยแค่งานบ้านหาข้าวหาน้ำแล้วก็ครัวปลาส่งปลานิดหน่อย
ทุกอย่างมันเริ่มตอนเราจบม.3 วันเกิดเราแม่ก็เข้ารพ. แม่เส้นเลือดในสมองตีบอัมพาตครึ่งซีกจากวันนั้นเราต้องรับหน้าที่ทุกอย่างของแม่+รีบกลับมาทำงานบ้าน ช่วงนั้นปิดเทอมก็มีเพื่อนคนนึงมาอยู่ด้วยมาช่วยตอนนั้นมีคนคอยอยู่ข้างๆมันดีนะถึงเหนื่อยแต่สู้แน่ๆแต่สักพักเพื่อนก็เริ่มตีห่างอาจเพราะงานหนักเราก็เข้าใจตอนนั้นก็จะไม่ทำก็ไม่ได้ แล้วก็มีน้องข้างบ้านเข้ามาช่วยก็ในวันที่ไม่มีใครแล้วมีคนเข้ามามันก็รักก็ผูกพันแหละ พอเริ่มเปิดเทอมม.4ทุกอย่างหนัก×2เพราะวัน พฤหัส-ศุกร์ เลิกเรียน19:30น. ทุกอย่างรวนมาก แล้วก็มาเริ่มผิดใจกับพ่อ(เพราะพ่อแอบไปสร้างบ้านให้คนอื่น)
เอาจริงๆตอนนี้เราพยายามเซฟแม่มากๆถ้าเราไม่ไปตลาดหรือไม่ทำอะไรสักอย่างแม่จะทำเหมือนเหนื่อยๆท้อๆ ทุกอย่างก็ผ่านไปจนน้องคนที่มาช่วยเริ่มมีแฟน(คือทุกคนที่มาช่วยจะให้วันละ100-200)น้องก็เริ่มหายไปพร้อมกับไปยืมเงินญาติใช้ชื่อเราอีกด้วย ท้อมากแต่ก็ต้องทำทุกอย่างเหมือนเดิมคนเดียวแม่ก็อยากให้ไปขายทุกวันตัวเราก็เอาใจแม่สุดๆ จนเราขึ้นม.5 แม่ดีขึ้นเราทะเลาะกะพ่อหนักแม่เลยไปแทน(แม่ทำแค่ขาย) พอเราไมได้ไปขายของก็ถูกคาดหวังเรื่องการเรียนแต่ไม่เคยมองเห็นเลยว่าขนาดเราไปเรียนแม่ยังโทรตามให้ไปขึ้นปลาเพราะพ่อไม่ไป อีกอย่างคือเพื่อนที่อยุ่กันมาตั้งแต่ม.1ที่สนิทมากๆก็พูดลับหลังจนครูที่วิลัยบอกเราว่าที่เราทำให้เพื่อนเพื่อนใช่เพื่อนจริงหรอ(เราเเก้งานเขียนให้เพื่อน)จากนั้นเราเริ่มเก็บตัวไม่มีเพื่อนไม่เป็นตัวเองมีแต่จะเซฟแม่อย่างเดียว พอม.5เทอม2 เราไม่ไปเรียนเราไม่มีเรี่ยวแรงนอนลุกไม่ขึ้นจนแม่ไปรึกษาหมอที่รพ. หมอก็มาที่บ้านแล้วนัดไปอีกที พร้อมพ่อแม่ แต่พ่อแม่เราไม่ไปเราไปคนเดียวหมอนัดเดือนละ1ครั้งจนแม่ยอมไปพอได้คุยกับหมอแม่กลับบอกว่าเราโทษพ่อแม่แต่คือเราต้องการบอกว่าเราพยายามทำให้แม่สบายใจอยู่ ส่วนพ่อบอกไม่มีหรอกโรคซึมเศร้า ทุกวันนี้ก็ยังถูกคาดหวังด้วยคำพูดประมาณว่าลูกคนอื่นไปเรียนไม่เหมือนเราเรียนไม่เรียนงานไม่ช่วย ตอนนี้วนอยู่กับการตายซ้ำๆต้องทำยังไง (เราคิดว่าจะเริ่มเรียนม.4ใหม่)แต่พ่อแม่ก็เสียดายเวลาและมีคำพูดประมาณว่าเรียนใหม่ก็ไม่จบหรอก คือต้องเอาตัวเองไปวางไว้ไหนดี?
ํซึมเศร้าจนเรียนไม่จบ
ขอเล่าแบบคร่าวๆ
ครอบครัวเรามี3คนพ่อแม่ลูกทำอาชีพขายปลาสดต้องตื่นตี3กลับบ้าน8โมงแล้วบ่ายก็ไปขายอีกกลับอีกที2-3ทุ่ม ตอนนั้นเราก็ช่วยแค่งานบ้านหาข้าวหาน้ำแล้วก็ครัวปลาส่งปลานิดหน่อย
ทุกอย่างมันเริ่มตอนเราจบม.3 วันเกิดเราแม่ก็เข้ารพ. แม่เส้นเลือดในสมองตีบอัมพาตครึ่งซีกจากวันนั้นเราต้องรับหน้าที่ทุกอย่างของแม่+รีบกลับมาทำงานบ้าน ช่วงนั้นปิดเทอมก็มีเพื่อนคนนึงมาอยู่ด้วยมาช่วยตอนนั้นมีคนคอยอยู่ข้างๆมันดีนะถึงเหนื่อยแต่สู้แน่ๆแต่สักพักเพื่อนก็เริ่มตีห่างอาจเพราะงานหนักเราก็เข้าใจตอนนั้นก็จะไม่ทำก็ไม่ได้ แล้วก็มีน้องข้างบ้านเข้ามาช่วยก็ในวันที่ไม่มีใครแล้วมีคนเข้ามามันก็รักก็ผูกพันแหละ พอเริ่มเปิดเทอมม.4ทุกอย่างหนัก×2เพราะวัน พฤหัส-ศุกร์ เลิกเรียน19:30น. ทุกอย่างรวนมาก แล้วก็มาเริ่มผิดใจกับพ่อ(เพราะพ่อแอบไปสร้างบ้านให้คนอื่น)
เอาจริงๆตอนนี้เราพยายามเซฟแม่มากๆถ้าเราไม่ไปตลาดหรือไม่ทำอะไรสักอย่างแม่จะทำเหมือนเหนื่อยๆท้อๆ ทุกอย่างก็ผ่านไปจนน้องคนที่มาช่วยเริ่มมีแฟน(คือทุกคนที่มาช่วยจะให้วันละ100-200)น้องก็เริ่มหายไปพร้อมกับไปยืมเงินญาติใช้ชื่อเราอีกด้วย ท้อมากแต่ก็ต้องทำทุกอย่างเหมือนเดิมคนเดียวแม่ก็อยากให้ไปขายทุกวันตัวเราก็เอาใจแม่สุดๆ จนเราขึ้นม.5 แม่ดีขึ้นเราทะเลาะกะพ่อหนักแม่เลยไปแทน(แม่ทำแค่ขาย) พอเราไมได้ไปขายของก็ถูกคาดหวังเรื่องการเรียนแต่ไม่เคยมองเห็นเลยว่าขนาดเราไปเรียนแม่ยังโทรตามให้ไปขึ้นปลาเพราะพ่อไม่ไป อีกอย่างคือเพื่อนที่อยุ่กันมาตั้งแต่ม.1ที่สนิทมากๆก็พูดลับหลังจนครูที่วิลัยบอกเราว่าที่เราทำให้เพื่อนเพื่อนใช่เพื่อนจริงหรอ(เราเเก้งานเขียนให้เพื่อน)จากนั้นเราเริ่มเก็บตัวไม่มีเพื่อนไม่เป็นตัวเองมีแต่จะเซฟแม่อย่างเดียว พอม.5เทอม2 เราไม่ไปเรียนเราไม่มีเรี่ยวแรงนอนลุกไม่ขึ้นจนแม่ไปรึกษาหมอที่รพ. หมอก็มาที่บ้านแล้วนัดไปอีกที พร้อมพ่อแม่ แต่พ่อแม่เราไม่ไปเราไปคนเดียวหมอนัดเดือนละ1ครั้งจนแม่ยอมไปพอได้คุยกับหมอแม่กลับบอกว่าเราโทษพ่อแม่แต่คือเราต้องการบอกว่าเราพยายามทำให้แม่สบายใจอยู่ ส่วนพ่อบอกไม่มีหรอกโรคซึมเศร้า ทุกวันนี้ก็ยังถูกคาดหวังด้วยคำพูดประมาณว่าลูกคนอื่นไปเรียนไม่เหมือนเราเรียนไม่เรียนงานไม่ช่วย ตอนนี้วนอยู่กับการตายซ้ำๆต้องทำยังไง (เราคิดว่าจะเริ่มเรียนม.4ใหม่)แต่พ่อแม่ก็เสียดายเวลาและมีคำพูดประมาณว่าเรียนใหม่ก็ไม่จบหรอก คือต้องเอาตัวเองไปวางไว้ไหนดี?