ก่อนจะสายไป รักเขามากแล้วหรือยัง

ผมเป็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ตอนผมเป็นเด็ก ครอบครัวของผมก็ไม่สมบูรณ์แบบมากหนักพ่อผมติดเหล้ามากเวลาเมาก็ชอบโวยวายอารมณ์ร้อนทำร้ายร่างกายเเม่ จนวันหนึ่งเเม่โดนพ่อทำร้ายร่างกายจนทนไม่ได้หนี้ไปอยู่บ้านตา ทำให้ผมก็ต้องไปหาแม่ในวันเสา์-อาทิตย์และกลับมาบ้านพ่อเพื่อที่มาเรียนปกติ ตอนเด็กผมเป็นคนที่นิสัยเสียมากอยากได้โน่นอยากได้นี้พอไม่ได้ดั่งใจก็จะด่าแม่(ด่าแบบไอ้...ต่างๆ) จนกระทั่งผมอยู่ประมาน ม.1 เเม่ผมถูกจับคดียาเสพติดทำให้ติดคุกเป็นเวลา2ปี6เดือน ตอนที่เเม่ติดคุกผมไปเยี่ยมเเม่ได้เเค่เดือนละ1-2ครั้ง ทุกครั้งที่ไปคุยกันได้แค่ประมาน10นาที ผมคิดถึงแม่มาก ผมเลยคิดว่าจะตั้งใจเรียนละถ้าเเม่ออกมาแม่จะได้ภูมิใจ เวลาผ่านไป2ปีผมจบ ม.3 พอดีละได้สอบติดโรงเรียนมอปลาย ในใจนึกไว้ว่าถ้าเเม่ออกมาแม่จะต้องดีใจมาก แต่แล้ววันหนึ่งผมได้เห็นพี่ที่บ้านโพสเฟสบุ๊คประมานว่ามีคนตายผมก็ไม่ได้สนใจอะไร สักพักมีคนมารับผมที่บ้านแล้วบอกว่าแม่เสียแล้ว เสียที่โรงพยาบาลแม่เป็นติดเชื้อในกระเเสเลือดละเจ้าหน้าที่เรือนจำก็นำมาส่งโรงพยาลบาล วันที่ผมเห็นศพเเม่ผมเสียใจมากทั้งที่อีกไม่กี่เดือนก็ได้ได้เจอหน้าเเม่แล้วหลังจากไม่ได้สำผัสตัวกันมา2ปี แต่เเม่ก็มาเสียไปก่อนทำให้ทุกวันนี้ความรู้สึกที่ผมจำได้ว่าเคยสำผัสหรือกอดแม่ไม่มีในความทรงจำผมเลย แม้กระทั้งรูปถ่ายคู่กับแม่ผมยังไม่มีซักรูป ตั้งเเต่เกิดมาจำความได้แทบไม่เคยบอกรักหรือทำให้แม่ภูมิใจเลย มีแต่เอาแต่ใจตัวเองทำให้ผมรู้สึกผิดในตัวเองมาก ทุกวันนี้เวลาผมนึกถึงเเม่ก็มีเเต่ภาพของแม่ที่อยู่ในเรือนจำละคุยกับผ่านโทรศัพท์เท่านั้นผมจึงอยากจะมาบอกให้ทุกคนที่ได้อ่านเเล้วยังมีโอกาสให้รักพ่อกับแม่มากๆให้ดูแลเขาดีๆเพราะอะไรก็เกิดขึ้นได้ละไวมาก จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจละโทษตัวเองแบบผมทุกวันนี้ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านความรู้สึกของผมนะครับเอาจริงๆผมก็แค่อยากมาระบายเพราะคิดถึงเเม่มากๆเท่านั้นเอง