มาเรียนที่อเมริกาหลายปีแล้วค่ะ ได้ทุนจากทางยูและเป็นที่รู้จักในสายวิชาชีพจากผลงานวิชาการ เรียกได้ว่าเคยชินและสะดวกสบายกับการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ คิดอยากจะทำงานต่อไปที่นี่สักระยะ

แต่ทุกครั้งที่พูดเรื่องทำงานต่อที่อเมริกา จะทะเลาะกับคุณแม่ตลอด เพราะคุณแม่อยากให้กลับมาดูแล และอยู่เป็นเพื่อน(ลูกคนเดียว) ทั้งๆที่เราก็อธิบายไปแล้วว่า เราอยู่ที่นี่มานาน พยายามมามาก เราสร้างทุกอย่างที่นี่ และอยากจะใช้ชีวิตที่นี่ คุณแม่ก็จะน้อยใจ รันทดใจ รู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้ง ทั้งๆที่

1. บอกว่าสามารถมาเยี่ยมที่ไทยได้ปีละ 2 ครั้ง คุณแม่จะบอกว่าไม่เหมือนอยู่ไทย

2. จะให้บินมาหาที่อเมริกาก็ไม่ยอม บอกไกล ทั้งๆที่คุณแม่คุณพ่อบินเที่ยวยุโรปทุกปี แต่บอกว่าไม่อยากมาอเมริกา เหนื่อย แก่แล้ว (60 ปี) โรคเยอะ

3. ให้นั่งบิซซิเนสคลาสมา ไม่เหนื่อย คุณแม่ก็ไม่เอา กลัวป่วยที่อเมริกา แล้วเข้าไปถึงหมออย่างรวดเร็วแบบที่ไทย (ซึ่งข้อนี้จริง)

นอกจากนี้จะพูดกดดันตลอดว่าอกตัญญูไม่เลี้ยงดู ทอดทิ้งพ่อแม่ ทั้งๆที่เราพยายามกลับบ้านทุกปี คุณพ่อคุณแม่มีเงินมากกว่าสี่สิบล้าน ไม่มีหนี้สิน เรียกได้ว่าพอใช้จนสิ้นอายุไข สามารถจ้างคนมาดูแลได้ แต่ก็ยังยืนยันเรียกให้เรากลับบ้าน บอกว่าถ้าไม่กลับ แล้วพ่อแม่ตาย ไม่ได้อยู่ด้วย จะเสียใจไปตลอดชีวิต

คือการอยู่อเมริกาสำหรับเราคือเหมือนอยู่ต่างจังหวัด ที่ก็ไปมาหาสู่กับครอบครัวเดิมได้ ปีละ 1-2 ครั้ง แต่สำหรับแม่เรา เหมือนไกลมาก ตัดขาดถาวร หนักๆเข้า มีการบอกไปแล้ว
ไปให้พ้น ไม่ต้องกลับมาเผา.. คือเราแค่อยากทำงาน อยากเป็นอาจารย์ ทำวิจัยที่อเมริกา แล้วก็เยี่ยมบ้านได้ช่วง Summer กับ Christmas ทั้งๆที่คนอื่นกลับบ้านปีละ 1 ครั้งด้วยซ้ำ

ไม่เข้าใจว่าอกตัญญูตรงไหน ในการที่อยากจะใช้ชีวิตของตัวเอง?

เพื่อนๆมีความคิดเห็นยังไงกับสถานการณ์นี้ค่ะ มีวิธีประนีประนอมยังไง?