ทำงานที่อเมริกา vs ที่ไทย

ในฐานะคนเป็นแม่ มีลูกอยู่เมืองนอก ตนเองก็เคยอยู่เมืองนอก

1. แม่มีลูกคนเดียว ถ้าไม่ได้อยู่ด้วยกัน ก็เหมือนไม่มีลูก เงินก็มีแล้ว ควรและอยากมีครอบครัวที่อบอุ่น อยากอยู่ด้วยความสุขมีทั้งลูกและสามี บั้นปลายต้องการแค่นี้ คนแก่เจ็บป่วยบ่อยที่ไทยเข้าถึงหมอได้ทันที

2. ลูกอยู่เมืองนอกได้อย่างสะดวกสบาย ไม่คิดถึงพ่อแม่ ไม่ติดอาหารไทย ไม่มีปัญหาเรื่องการอยู่อาศัย เลยไม่อยากกลับมาเมืองไทย

3 ลูกยังไม่ได้แต่งงานมีครอบครัวของตนเอง จึงเหมือนเป็นกรรมสิทธิ์ของพ่อแม่ และเกิดการทวงสิทธิ์อันชอบธรรมนั้นขึ้นมา ลูกควรจะคิดอย่างไร เพราะพ่อแม่คือบุพการีที่เลี้ยงดูมา มิใช่คนอื่น

4 การมาเยี่ยมปีละสองครั้ง คำพูดบ่งบอกความรู้สึกได้ ถ้ามาอยู่ครึ่งปี ความรู้สึกก็ได้มาก เหมือนบอกลาไป1 ปีก็ใจหาย ทั้งๆที่อยู่เมืองไทยก็อาจไม่ได้เจอกันใน1ปี อยู่ที่ความรู้สึกแท้ๆ มาเยี่ยมกับมาอยู่มันให้ความรู้สึกไม่เท่ากัน

5 ความสัมพันธ์เป็นเรื่องที่อ่อนโยน อ่อนไหว คนที่กอดกันบ่อยๆจะรู้ซึ้งกว่าคนไม่เคยกอดใคร ปฏิกิริยาต่อคนในครอบครัวแต่ละแห่งไม่เหมือนกัน ความปรารถต่อคน ต่อสิ่งของมันแทนกันไม่ได้

  ถ้าจนพ่อแม่คงอดทนเพื่อเอาเงินที่ลูกส่งมาให้กินใช้ แต่นี่ไม่ได้จน แล้วจะต้องอดทนอะไรอีก เป็นลูกก็จะกลับมาอยู่กับพ่อแม่ สมมติว่าหลังจากพ่อแม่จากไปลูกก็ยังมีเวลาเพื่อตนเองอย่างสบายด้วยฐานะที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ แล้วทำไมตอนนี้ไม่กลับ?

ปัจจุบันลูกสาวแต่งงานกับต่างชาติแล้ว ยังกลับมาอยู่เมืองไทย มีลูก มีงานที่ดีทำ ไม่ใช่หางานไม่ได้ในเมืองไทย ทั้งๆที่มีแฟลตต้องปล่อยให้คนเช่า เพราะเราเป็นครอบครัว อบอุ่นดีกว่าอยู่เมืองนอก เป็นลูกหนึ่งในสามด้วยซ้ำไป มีเงินแล้วใช้ชีวิตอย่างสบายในเมืองไทย บินไปโน่นนี่เมื่ออยากไป ความสุขของแต่ละคนไม่เหมือนกัน แต่ก็ต้องลำดับความสำคัญของคนให้ถูกด้วยนะคะ

ความรู้สึกบางอย่างก็เอากลับคืนมาไม่ได้ มีแต่เสียดายว่าทำไมตอนนั้นไม่รู้จักคิด..