ความฝันไกลบ้าน ออกมาแชร์เรื่องราวกันหน่อย?!

เราอายุ18 เราเป็นเด็กต่างจังหวัด แล้วบ้านเราก็อยู่ชนบท เราตัดสินใจย้ายมาเรียนในเมืองคนเดียวตอนม.4เทอม2 ตอนแรกเราคิดว่าทุกอย่างคงเพอร์เฟ็ค ทุกสิ่งทุกอย่างคงจะออกมาดี แต่ไม่เลย...มันเหมือนโลกจะพังสลายT-T เคยเป็นเด็กที่ติดครอบครัว เคยใช้เงินพ่อแม่แบบสบายใจ เคยได้กินอาหารฝีมือแม่ทุกวัน แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เทอมนึงกลับบ้านไม่เกิน5ครั้ง ครั้งนึงไปอยู่บ้านก็แค่วันเดียวก็ต้องกลับ เงินที่ใช้ก็ได้แค่อาทิตย์ล่ะพัน เราต้องพยายามกินแบบอดๆอยากๆ บางครั้งเห็นเพื่อนกินอะไรแล้วเราก็อยากกินบ้าง แต่ดูเงินในกระเป๋าก็อย่ากินดีกว่า บางครั้งก็ต้องยืมเพื่อน  ใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังมันโคตรเหงาเลย บ่อยครั้งที่นอนร้องไห้คนเดียว อยากกลับไปหาพ่อกับแม่ใจแทบขาดแต่ทำไม่ได้ ไหนจะเสาร์-อาทิตย์เรียนพิเศษอีก เราก็เลยไม่มีเวลาได้กลับบ้านเลย  เราเรียนพิเศษหลายวิชาเราก็เลยต้องเก็บตังค์จ่ายค่าเรียนพิเศษ เพราะเราไม่อยากไปรบกวนเงินพ่อแม่ ล่ะช่วงนี้การเงินที่บ้านก็ไม่ค่อยดี เพราะพ่อกำลังจะเข้ารับการผ่าตัด เราจึงอยากลดค่าใช้จ่ายที่บ้านให้มากที่สุด แม่โทรมาทุกครั้งแม่ก็จะถามว่ามีตังค์ใช้มั้ย เราก็ตอบไปว่ามีตลอด ทั้งๆที่ในกระเป๋าเหลือไม่ถึงร้อย แม่บอกว่าถ้าเงินหมดวันไหนก็โทรไปบอกอย่าทนอดๆอยากๆ เราไม่กล้าบอกแม่ว่าที่เราใช้ชีวิตอยู่ทุกวันเราไม่มีความสุขเลย แต่เรากลัวว่าคนที่บ้านจะทุกข์กับเรื่องเราขึ้นไปอีกเพราะเราเป็นคนตัดสินใจที่จะมาเรียนที่นี่เอง แต่เราก็ต้องอดทนแหละ ทำไงได้....เราก็ต้องเดินตามความฝันที่เราวาดไว้แล้วทำให้พ่อแม่ภูมิใจ เราเป็นความหวังที่ยิ่งใหญ่ของบ้าน เพราะพี่ชายของเราเขาเรียนไม่จบ ความหวังทุกสิ่งทุกอย่างของบ้านก็เลยต้องมาตกอยู่ที่เรา บางครั้งก็ท้อ บางครั้งก็เหนื่อยจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ หลายครั้งที่คิดจะฆ่าตัวตาย แต่พอนึกถึงหน้าคนในครอบครัวก็ไม่กล้าทำทุกที เราหวังว่าเราจะผ่านเรื่องนี้ไปได้ มันเหลือเพียงแค่ปีเดียวแล้ว เรายังจะต้องไปสู้ต่อในชีวิตมหาลัย คิดแล้วก็เหนื่อยกว่าเดิม เพราะเรารู้ว่าชีวิตเด็กมหาลัยจะต้องเหนื่อยกว่าเด็กมัธยมอยู่แล้ว แต่ก็น่ะ...เราไม่อาจฝืนโชคชะตาได้ อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด ทำวันของเราให้ดีที่สุด^-^