(ขอเกริ่นก่อนว่าอาจจะยาวไปสักนิด แต่อยากอ่านให้จนจบค่ะ อบอุ่นใจจริงๆ)
ช่วงเวลาแห่งความสุข...
อย่างที่คุณแม่เคยได้บอกเอาไว้ในโพสที่แล้วว่า แดดดี้และคุณแม่นั้นจะต้องสลับเวลาทำงานกัน เพราะว่าเราเลี้ยงลูกกันเองสองคน ดังนั้นการที่จะได้มานั่งโต๊ะทานข้าวเย็นพร้อมหน้ากันสี่คนนั้น จะมีแค่สองวันต่อหนึ่งสัปดาห์เท่านั้น
จริงๆถ้าบอกว่าไม่มีคนช่วยเลี้ยงเลยก็คงไม่ถูก เพราะในความเป็นจริงแล้วยังโชคดีที่มีคุณแม่สามีที่อาศัยอยู่ใกล้กัน เพราะถ้าต้องการความช่วยเหลือ แกรนมัมกับสามีของเค้า ยินดีที่จะช่วยดูแลหลานๆตลอดทุกครั้ง บางครั้งก็มาเฝ้าให้ที่บ้าน หรือบางครั้งก็รับไปนอนที่บ้านด้วยเลย มีหลายครั้งเหมือนกันที่คุณลูกทั้งสองไปนอนบ้านแกรนมัมเพราะคุณแม่และแดดดี้อยากที่จะมีเดทไนท์กับเค้าบ้าง 😊
คืนวันอังคารและคืนวันเสาร์ จะเป็นวันที่ครอบครัวของเราได้นั่งทานข้าวเย็นพร้อมกันที่โต๊ะอาหาร เมื่อคืนวันอังคารที่ผ่านมาก็เช่นกัน ระหว่างรอคุณแดดดี้ทำอาหารเย็น คุณแม่ก็พับผ้าไปเรื่อยเปื่อย คุณลูกทั้งสองก็นั่งเล่นต่อตัวเลโก้กันอย่างมีความสุข ไม่มีเสียงทะเลาะกันวุ่นวายให้ได้ยินแม้แต่นิดเดียว มีแต่เสียงหัวเราะและคุยกัน (ปกติจะมีทะเลาะกันบ้าง ตีกันบ้างสลับกันไป)
อีกสิบนาทีจะถึงเวลาทานข้าว คุณแดดดี้เรียกให้ไปเก็บของเล่นและล้างมือให้เรียบร้อย คุณลูกคนโตก็เก็บตัวเลโก้และไปล้างมือ ส่วนคุณลูกคนเล็กก็ไปล้างมือเตรียมพร้อมทานอาหารเย็น
ระหว่างที่ทานอาหารกัน เราก็จะคุยกันว่า วันนี้ทำอะไรบ้าง ที่โรงเรียนทานอะไรตอนกลางวัน ตอนพักเบรกเล่นกับใคร คุณลูกทั้งสองก็จะสลับกันเล่า แล้วเราก็คุยกันสัพเพเหระไปเรื่อยเปื่อย
ตามปกติแล้วเราจะทานอาหารเย็นกันประมาณ 20-30 นาที แต่ในช่วงเวลาน้อยนิดนั้น กลับมีความหมายกับครอบครัวของคุณแม่มาก เพราะมันเป็นช่วงเวลาที่เราทั้งสี่คนได้นั่งคุยกัน ทานข้าวพร้อมกัน คุณแม่รู้สึกว่ามันสำคัญมากๆค่ะ
หลังทานอาหารเสร็จ คุณลูกทั้งสองก็ไปอาบน้ำ สระผม และแปรงฟัน เตรียมตัวเข้านอน แต่อย่างที่เคยบอกไว้ ก่อนนอนต้องมีกิจกรรมอะไรสักอย่างก่อน คืนนี้คุณลูกทั้งสองอยากให้ถักเปียให้ 4 เปีย เพราะอยากให้ผมหยิกในวันรุ่งขึ้น คุณแม่ก็เป่าผมให้เปียกหมาดๆและถักเปียให้เธอทั้งสองคน ในระหว่างนั้น คุณแดดดี้ก็อ่านหนังสือให้ฟัง คุณลูกคนโตตั้งใจฟังมากค่ะ ในขณะที่คุณลูกคนเล็กเดินไปเดินมา ไม่ได้ตั้งใจฟังเลยแม้แต่นิดเดียว
ถึงเวลานอน คุณลูกทั้งสองนอนเรียบร้อยบนเตียง คุณแดดดี้กอดและหอมลูกทั้งสองและออกจากห้องไป คุณแม่รอให้ลูกหลับตาแล้วจึงเดินออกจากห้องนอน สักพักหนึ่งได้ยินเสียง
คุณลูกคนโต : โด้น ทัช มี, แอม ทไร ทู สะลี้ป
คุณลูกคนเล็ก : ( ไม่ได้พูดอะไร แต่ยังคงตามมากอดพี่สาวอยู่ )
คุณลูกคนโต : โด้น ทัช มี......
คุณลูกคนเล็ก : ไอ จัส ว้อน ทู สนัคเกิ้ล ยู....
คุณแม่เปิดประตูเข้ามา
คุณแม่ : หนูกลับไปนอนเตียงตัวเองสิคะ ถ้าไม่อยากให้น้องโดนตัว
คุณลูกคนโต : ( ไม่พูดอะไร ทำเสียง "ฮึ!" และลุกขึ้นเดินฟุดฟัดกลับไปล้มตัวลงนอนที่เตียงตัวเอง )
คุณแม่เดินไปห่มผ้าห่มให้ และบอกว่าถ้าอยากนอนสบายๆก็นอนเตียงตัวเองนี่แหละค่ะ และหันไปห่มผ้าห่มพร้อมกับเอาตุ๊กตาให้คุณลูกคนเล็กกอดแทน
คุณแม่ : กู้ดไนท์เกิร์ลส ไอ เลิฟ ยู
คุณลูกคนโต : เลิฟ ยู ทู กู้ด ไนท์ ( น้ำเสียงแบบห้วนๆ)
คุณลูกคนเล็ก : กู้ด ไนท์ มัม เลิฟ ยู
.... .... ผ่านไปสักห้าถึงสิบนาที คุณแม่เปิดประตูเข้าไปเช็คดูความเรียบร้อย สิ่งที่เห็นคือ คุณลูกทั้งสองกำลังนอนกอดกันกลมอยู่บนเตียงคุณลูกคนเล็กอย่างน่ารักเชียว
คุณแม่ได้แต่ยิ้มและออกจากห้องไป
แล้วเมื่อกี๊นี้จะทะเลาะกันทำไมน้อ ไม่เข้าใจจริงๆ คุณลูกน้อยทั้งสอง😄
ลงมาข้างล่างเจอคุณแดดดี้ เธอบอกว่า "นี่คือคืนที่มีความสุขมาก ลูกๆเล่นกันดี ไม่มีทะเลาะกัน เราสี่คนพ่อ แม่ ลูก ทานข้าวเย็นพร้อมหน้าพร้อมตากัน อาหารอร่อย ( คุณแม่ไม่ได้ทำ ) ครอบครัวของเราควรจะเป็นอย่างนี้ทุกวันนะ "
คุณแม่คิดในใจ " ถ้าเป็นอย่างนี้ได้จริงๆก็คงดี แต่ในเมื่อมัน "ยัง" เป็นไปไม่ได้ ก็ควรจะทำให้ทุกวันที่ได้อยู่ด้วยกันเป็นวันที่ดีและมีความสุขแบบคืนนี้ตลอดไป "
ขอให้มีความสุขกับทุกๆวันค่ะ
>>ถ้าชอบบทความดีๆอย่างนี้อย่าลืมติดตามเพจคุณแม่ต่างดาวด้วยนะคะ>>
https://www.facebook.com/anotherplanetmom/
#คุณแม่ต่างดาว
#anotherplanetmom
( ปล ขอยืมเบอร์สมาชิกน้องชายมาใช้โพสค่ะ )
คุณแม่มีเรื่องราวอบอุ่นหัวใจมากฝากกันค่ะ (เลี้ยงลูกในอเมริกา)
ช่วงเวลาแห่งความสุข...
อย่างที่คุณแม่เคยได้บอกเอาไว้ในโพสที่แล้วว่า แดดดี้และคุณแม่นั้นจะต้องสลับเวลาทำงานกัน เพราะว่าเราเลี้ยงลูกกันเองสองคน ดังนั้นการที่จะได้มานั่งโต๊ะทานข้าวเย็นพร้อมหน้ากันสี่คนนั้น จะมีแค่สองวันต่อหนึ่งสัปดาห์เท่านั้น
จริงๆถ้าบอกว่าไม่มีคนช่วยเลี้ยงเลยก็คงไม่ถูก เพราะในความเป็นจริงแล้วยังโชคดีที่มีคุณแม่สามีที่อาศัยอยู่ใกล้กัน เพราะถ้าต้องการความช่วยเหลือ แกรนมัมกับสามีของเค้า ยินดีที่จะช่วยดูแลหลานๆตลอดทุกครั้ง บางครั้งก็มาเฝ้าให้ที่บ้าน หรือบางครั้งก็รับไปนอนที่บ้านด้วยเลย มีหลายครั้งเหมือนกันที่คุณลูกทั้งสองไปนอนบ้านแกรนมัมเพราะคุณแม่และแดดดี้อยากที่จะมีเดทไนท์กับเค้าบ้าง 😊
คืนวันอังคารและคืนวันเสาร์ จะเป็นวันที่ครอบครัวของเราได้นั่งทานข้าวเย็นพร้อมกันที่โต๊ะอาหาร เมื่อคืนวันอังคารที่ผ่านมาก็เช่นกัน ระหว่างรอคุณแดดดี้ทำอาหารเย็น คุณแม่ก็พับผ้าไปเรื่อยเปื่อย คุณลูกทั้งสองก็นั่งเล่นต่อตัวเลโก้กันอย่างมีความสุข ไม่มีเสียงทะเลาะกันวุ่นวายให้ได้ยินแม้แต่นิดเดียว มีแต่เสียงหัวเราะและคุยกัน (ปกติจะมีทะเลาะกันบ้าง ตีกันบ้างสลับกันไป)
อีกสิบนาทีจะถึงเวลาทานข้าว คุณแดดดี้เรียกให้ไปเก็บของเล่นและล้างมือให้เรียบร้อย คุณลูกคนโตก็เก็บตัวเลโก้และไปล้างมือ ส่วนคุณลูกคนเล็กก็ไปล้างมือเตรียมพร้อมทานอาหารเย็น
ระหว่างที่ทานอาหารกัน เราก็จะคุยกันว่า วันนี้ทำอะไรบ้าง ที่โรงเรียนทานอะไรตอนกลางวัน ตอนพักเบรกเล่นกับใคร คุณลูกทั้งสองก็จะสลับกันเล่า แล้วเราก็คุยกันสัพเพเหระไปเรื่อยเปื่อย
ตามปกติแล้วเราจะทานอาหารเย็นกันประมาณ 20-30 นาที แต่ในช่วงเวลาน้อยนิดนั้น กลับมีความหมายกับครอบครัวของคุณแม่มาก เพราะมันเป็นช่วงเวลาที่เราทั้งสี่คนได้นั่งคุยกัน ทานข้าวพร้อมกัน คุณแม่รู้สึกว่ามันสำคัญมากๆค่ะ
หลังทานอาหารเสร็จ คุณลูกทั้งสองก็ไปอาบน้ำ สระผม และแปรงฟัน เตรียมตัวเข้านอน แต่อย่างที่เคยบอกไว้ ก่อนนอนต้องมีกิจกรรมอะไรสักอย่างก่อน คืนนี้คุณลูกทั้งสองอยากให้ถักเปียให้ 4 เปีย เพราะอยากให้ผมหยิกในวันรุ่งขึ้น คุณแม่ก็เป่าผมให้เปียกหมาดๆและถักเปียให้เธอทั้งสองคน ในระหว่างนั้น คุณแดดดี้ก็อ่านหนังสือให้ฟัง คุณลูกคนโตตั้งใจฟังมากค่ะ ในขณะที่คุณลูกคนเล็กเดินไปเดินมา ไม่ได้ตั้งใจฟังเลยแม้แต่นิดเดียว
ถึงเวลานอน คุณลูกทั้งสองนอนเรียบร้อยบนเตียง คุณแดดดี้กอดและหอมลูกทั้งสองและออกจากห้องไป คุณแม่รอให้ลูกหลับตาแล้วจึงเดินออกจากห้องนอน สักพักหนึ่งได้ยินเสียง
คุณลูกคนโต : โด้น ทัช มี, แอม ทไร ทู สะลี้ป
คุณลูกคนเล็ก : ( ไม่ได้พูดอะไร แต่ยังคงตามมากอดพี่สาวอยู่ )
คุณลูกคนโต : โด้น ทัช มี......
คุณลูกคนเล็ก : ไอ จัส ว้อน ทู สนัคเกิ้ล ยู....
คุณแม่เปิดประตูเข้ามา
คุณแม่ : หนูกลับไปนอนเตียงตัวเองสิคะ ถ้าไม่อยากให้น้องโดนตัว
คุณลูกคนโต : ( ไม่พูดอะไร ทำเสียง "ฮึ!" และลุกขึ้นเดินฟุดฟัดกลับไปล้มตัวลงนอนที่เตียงตัวเอง )
คุณแม่เดินไปห่มผ้าห่มให้ และบอกว่าถ้าอยากนอนสบายๆก็นอนเตียงตัวเองนี่แหละค่ะ และหันไปห่มผ้าห่มพร้อมกับเอาตุ๊กตาให้คุณลูกคนเล็กกอดแทน
คุณแม่ : กู้ดไนท์เกิร์ลส ไอ เลิฟ ยู
คุณลูกคนโต : เลิฟ ยู ทู กู้ด ไนท์ ( น้ำเสียงแบบห้วนๆ)
คุณลูกคนเล็ก : กู้ด ไนท์ มัม เลิฟ ยู
.... .... ผ่านไปสักห้าถึงสิบนาที คุณแม่เปิดประตูเข้าไปเช็คดูความเรียบร้อย สิ่งที่เห็นคือ คุณลูกทั้งสองกำลังนอนกอดกันกลมอยู่บนเตียงคุณลูกคนเล็กอย่างน่ารักเชียว
คุณแม่ได้แต่ยิ้มและออกจากห้องไป
แล้วเมื่อกี๊นี้จะทะเลาะกันทำไมน้อ ไม่เข้าใจจริงๆ คุณลูกน้อยทั้งสอง😄
ลงมาข้างล่างเจอคุณแดดดี้ เธอบอกว่า "นี่คือคืนที่มีความสุขมาก ลูกๆเล่นกันดี ไม่มีทะเลาะกัน เราสี่คนพ่อ แม่ ลูก ทานข้าวเย็นพร้อมหน้าพร้อมตากัน อาหารอร่อย ( คุณแม่ไม่ได้ทำ ) ครอบครัวของเราควรจะเป็นอย่างนี้ทุกวันนะ "
คุณแม่คิดในใจ " ถ้าเป็นอย่างนี้ได้จริงๆก็คงดี แต่ในเมื่อมัน "ยัง" เป็นไปไม่ได้ ก็ควรจะทำให้ทุกวันที่ได้อยู่ด้วยกันเป็นวันที่ดีและมีความสุขแบบคืนนี้ตลอดไป "
ขอให้มีความสุขกับทุกๆวันค่ะ
>>ถ้าชอบบทความดีๆอย่างนี้อย่าลืมติดตามเพจคุณแม่ต่างดาวด้วยนะคะ>>
https://www.facebook.com/anotherplanetmom/
#คุณแม่ต่างดาว
#anotherplanetmom
( ปล ขอยืมเบอร์สมาชิกน้องชายมาใช้โพสค่ะ )