สวัสดีค่ะ
เรามีเรื่องที่ไม่เข้าใจกับความคิดของผู้ใหญ่ในหลายๆเรื่อง เช่น
มีวันนึงเราไปกินข้าวที่ห้างกับแม่ก็ซื้อข้าวมานั่งกินกันปกติแล้วแม่เราพูดขึ้นว่าขอดูสร้อยพระที่ใส่อยู่หน่อย
เราก็ตอบว่าไม่ (ปกติเราพูดกับแม่แบบค่อยข้างสนิทเหมือนเพื่อน) แม่ก็บอกว่าเอามาดู มีเหตุผลหน่าที่ขอดู
เราเลยามว่าอะไร แม่ไม่ยอมบอก เราก็ยังไม่ได้ให้ดู ซักพักแม่ก็ลุกขึ้นมาหาเราแล้วก็ลวงเอาสร้อยพระที่คอเรา
แต่มันโดนหูเราที่เจาะมาแล้วมันอักเสบ เราเลยบอกว่าเจ็บๆๆๆ แม่ก็ไม่ฟังจนคิดว่าน่าจะดูเสร็จแล้วก็กลับไม่นั่งที่ตัวเอง เราโมโหมาก
มันเจ็บหนิหูเราไม่หายสักทีก่อนหน้านี้แม่ก็เคยมาแกล้งเราโดยการมาหยิกหูแล้วมันโดนหูที่เราเจ็บ ตั้งแต่ตอนนั้นจนตอนนี้หูเราก็ยังไม่หาย
เราเป็นคนความอดทนต่ำอะไรเจ็บหน่อยเราก้จะโมโห(ถ้าเราจอยเราก้ไม่โกรธ) พอแม่กลับไปนั่งที่เราก็จับหูตัวเองดูว่าเลือดออกมั้ยอะไรมั้ย
แล้วเราก็ปล่อยโทรศัพท์ในมือลงบนโต๊ะ(ไม่ได้ขว้างนะคะแค่ปล่อยเสียงดังประมาณนึง)เสร็จแล้วเราก็น้ำตาซึมทั้งเจ็บทั้งโมโห เงียบแล้วก้มกินข้าวต่อสักพักก็ไม่มีอารมณ์กินแล้วเราเลยลุกขึ้นเดินออกไปรอแม่เพราะจะต้องไปซื้อของต่อสักพักแม่ก็เดินตามมาแล้วก็พูดว่านั้นแหละอยากเล่นเองขอดูดีๆไม่ยอม
เราก็เดินๆตามไปพยายามควบคุมอารมณ์ให้เย็นลง เราก็คิดว่าเหตุการณ์เมื่อกี้หรือเราผิดหรอ คือเราคิดว่าจริงๆเราก็จะให้ดูอยู่แล้วแต่แม่ลุกขึ้นมาก่อน
ความคิดของเราคือจริงๆมันเป็นของๆเรานะเราก็มีสิทธิ์จะให้ดูหรือไม่ให้ดูก็ได้ เราเลยลองพูดกับแม่ว่าเมื่อกี้น่ะใครผิดสร้อยก็สร้อยเรานะเราต้องมีสิทธิ์สิว่าจะให้ดูรึป่าว แม่เราก็พูดว่ามีสิทธิ์อะไรดูด้วยว่าพูดกับใคร นี่แม่นะแกน่ะเป็นลูกจะมีสิทธิ์อะไร เราเริ่มงงและโมโหกับตรรกะมากเลยพูดไปว่าอ้าวแม่ก็คนหนูก็คนเหมือนกันทำไมหนูถึงไม่มีสิทธิ์ แล้วก็เงียบกันไป มีคนที่ซื้อของแถวนั้นเค้าก็มองนะคะแม่เลยหันไปพูดกับเค้าว่าเนี่ยเถียงเก่งเนาะ กำเริบก้าวร้าว เค้าก็ตอบกลับมาว่าใช่เราเลยแบบทำไมผู้ใหญ่คิดเหมือนกันหมดเลย (พอเราเริ่มโตเราก็มีความคิดแปลกๆความคิดของตัวเองซึ่งบางเรื่องก็อาจจะผิดจริง ที่เราเริ่มมีความคิดของตัวเองเพราะเราดูฝรั่งแล้วเห็นว่าทำไมเค้าดีจังมีความคิดเป็นของตัวเอง มีความมั่นใจ สบายๆ เหมือนกับว่าบ้านเค้าให้เด็กแสดงความคิดของตัวเอง ทุกคนมีสิทธิ์เท่าเทียมกันพ่อแม่ยอมรับฟังลูก เราชอบแบบนี้มาก)พอกลับมาถึงบ้านแม่บอกกับเราว่ากลับไปคิดเอาเองนะ แล้วแม่ก็บอกว่าแกน่ะจะมีสิทธิ์อะไรแกไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้นแหละไม่ต้องอยากมาทวงหาสิทธิ์อะไรหรอก เงียบไปซักพักก็พูดอีกว่าเนี่ยสิทธิ์ที่แกทวงได้คืองานบ้านต่างๆนาๆเรื่องแบบเนี่ยแกมีสิทธิ์นะไม่เห็นทวง
เราก็เสียใจนะคะเราเป็นลูกแล้วเราไม่มีสิทธิ์หรอ เราเป็นอะไรอะเราก็คน
จริงๆเรื่องของเรากับแม่มีเยอะอยู่นะคะ แม่ชอบบอกว่าเรากำเริบ ก้าวร้าว บอกว่าเราไม่เคารพ อกตัญญู
หลายๆเรื่องเราก็ผิดค่ะ แต่ส่วนใหญ่เรื่องที่เราแสดงความคิดเห็นของเราเองเราจะผิดหมดเลย
ทำไมเราไม่มีสิทธิ์...
เรามีเรื่องที่ไม่เข้าใจกับความคิดของผู้ใหญ่ในหลายๆเรื่อง เช่น
มีวันนึงเราไปกินข้าวที่ห้างกับแม่ก็ซื้อข้าวมานั่งกินกันปกติแล้วแม่เราพูดขึ้นว่าขอดูสร้อยพระที่ใส่อยู่หน่อย
เราก็ตอบว่าไม่ (ปกติเราพูดกับแม่แบบค่อยข้างสนิทเหมือนเพื่อน) แม่ก็บอกว่าเอามาดู มีเหตุผลหน่าที่ขอดู
เราเลยามว่าอะไร แม่ไม่ยอมบอก เราก็ยังไม่ได้ให้ดู ซักพักแม่ก็ลุกขึ้นมาหาเราแล้วก็ลวงเอาสร้อยพระที่คอเรา
แต่มันโดนหูเราที่เจาะมาแล้วมันอักเสบ เราเลยบอกว่าเจ็บๆๆๆ แม่ก็ไม่ฟังจนคิดว่าน่าจะดูเสร็จแล้วก็กลับไม่นั่งที่ตัวเอง เราโมโหมาก
มันเจ็บหนิหูเราไม่หายสักทีก่อนหน้านี้แม่ก็เคยมาแกล้งเราโดยการมาหยิกหูแล้วมันโดนหูที่เราเจ็บ ตั้งแต่ตอนนั้นจนตอนนี้หูเราก็ยังไม่หาย
เราเป็นคนความอดทนต่ำอะไรเจ็บหน่อยเราก้จะโมโห(ถ้าเราจอยเราก้ไม่โกรธ) พอแม่กลับไปนั่งที่เราก็จับหูตัวเองดูว่าเลือดออกมั้ยอะไรมั้ย
แล้วเราก็ปล่อยโทรศัพท์ในมือลงบนโต๊ะ(ไม่ได้ขว้างนะคะแค่ปล่อยเสียงดังประมาณนึง)เสร็จแล้วเราก็น้ำตาซึมทั้งเจ็บทั้งโมโห เงียบแล้วก้มกินข้าวต่อสักพักก็ไม่มีอารมณ์กินแล้วเราเลยลุกขึ้นเดินออกไปรอแม่เพราะจะต้องไปซื้อของต่อสักพักแม่ก็เดินตามมาแล้วก็พูดว่านั้นแหละอยากเล่นเองขอดูดีๆไม่ยอม
เราก็เดินๆตามไปพยายามควบคุมอารมณ์ให้เย็นลง เราก็คิดว่าเหตุการณ์เมื่อกี้หรือเราผิดหรอ คือเราคิดว่าจริงๆเราก็จะให้ดูอยู่แล้วแต่แม่ลุกขึ้นมาก่อน
ความคิดของเราคือจริงๆมันเป็นของๆเรานะเราก็มีสิทธิ์จะให้ดูหรือไม่ให้ดูก็ได้ เราเลยลองพูดกับแม่ว่าเมื่อกี้น่ะใครผิดสร้อยก็สร้อยเรานะเราต้องมีสิทธิ์สิว่าจะให้ดูรึป่าว แม่เราก็พูดว่ามีสิทธิ์อะไรดูด้วยว่าพูดกับใคร นี่แม่นะแกน่ะเป็นลูกจะมีสิทธิ์อะไร เราเริ่มงงและโมโหกับตรรกะมากเลยพูดไปว่าอ้าวแม่ก็คนหนูก็คนเหมือนกันทำไมหนูถึงไม่มีสิทธิ์ แล้วก็เงียบกันไป มีคนที่ซื้อของแถวนั้นเค้าก็มองนะคะแม่เลยหันไปพูดกับเค้าว่าเนี่ยเถียงเก่งเนาะ กำเริบก้าวร้าว เค้าก็ตอบกลับมาว่าใช่เราเลยแบบทำไมผู้ใหญ่คิดเหมือนกันหมดเลย (พอเราเริ่มโตเราก็มีความคิดแปลกๆความคิดของตัวเองซึ่งบางเรื่องก็อาจจะผิดจริง ที่เราเริ่มมีความคิดของตัวเองเพราะเราดูฝรั่งแล้วเห็นว่าทำไมเค้าดีจังมีความคิดเป็นของตัวเอง มีความมั่นใจ สบายๆ เหมือนกับว่าบ้านเค้าให้เด็กแสดงความคิดของตัวเอง ทุกคนมีสิทธิ์เท่าเทียมกันพ่อแม่ยอมรับฟังลูก เราชอบแบบนี้มาก)พอกลับมาถึงบ้านแม่บอกกับเราว่ากลับไปคิดเอาเองนะ แล้วแม่ก็บอกว่าแกน่ะจะมีสิทธิ์อะไรแกไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้นแหละไม่ต้องอยากมาทวงหาสิทธิ์อะไรหรอก เงียบไปซักพักก็พูดอีกว่าเนี่ยสิทธิ์ที่แกทวงได้คืองานบ้านต่างๆนาๆเรื่องแบบเนี่ยแกมีสิทธิ์นะไม่เห็นทวง
เราก็เสียใจนะคะเราเป็นลูกแล้วเราไม่มีสิทธิ์หรอ เราเป็นอะไรอะเราก็คน
จริงๆเรื่องของเรากับแม่มีเยอะอยู่นะคะ แม่ชอบบอกว่าเรากำเริบ ก้าวร้าว บอกว่าเราไม่เคารพ อกตัญญู
หลายๆเรื่องเราก็ผิดค่ะ แต่ส่วนใหญ่เรื่องที่เราแสดงความคิดเห็นของเราเองเราจะผิดหมดเลย