เมื่อวานตอนเย็นเราโทรหาพี่ที่เราแอบชอบไปถามว่าเป็นไงบ้าง เพราะแกป่วยมาหลายวันแล้ว และตอนเช้าเราไปหาเพราะพี่แกบอกว่าอยากกินผลไม้ (กินอาหารไม่ได้ อ้วกออกหมด) พอตอนเที่ยงเรามีธุระเลยไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนแก เพราะว่าพี่เขามีน้องที่ออฟฟิตอยู่ที่บ้านด้วยตอนนั้นเราก็เลยหายห่วง แต่พอตอนเย็นเราโทรไปหาแกเสียงแกไม่สู้ดี เราเลยรีบขับรถไปหาแก สรุปพี่แกอยู่คนเดียวเราเลยรีบพาพี่แกไปโรงพยาบาล แกต้องอยู่ admid ตอนนั้นเลยเพราะไข้ขึ้นสูงมากๆ เราก็เลยตกลงกับน้องว่าเราจะเฝ้าให้ตอนกลางคืน เพราะวันนี้เรามีงานด่วนเลยให้น้องอยู่ตอนกลางวัน (พี่ที่ป่วยบ้านอยู่ต่างจังหวัด และแกไม่ยอมบอกครอบครัว) ตกกลางคืนเราเลยเฝ้าไข้ คอยป้อนน้ำ แกะยาให้กิน เช็ดตัวให้ทั้งคืนตอนไข้ขึ้น เราทั้งกลัว ทั้งเป็นห่วง กลัวแกจะเป็นอะไรไป เพราะแกเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาวทั้งคืน ปวดเมื่อยตามข้อตามตัว พอถึงตอนเช้าแกคงเกรงใจเราด้วยที่ต้องเฝ้าไข้ และเราต้องไปทำงานอีก แกเลยโทรไปบอกที่บ้าน พอถึงช่วงผลัดเวรเฝ้าไข้กับน้องอีกคน เราก็ไปทำธุระของเราต่อ เราก็เลยบอกว่าเดี๋ยวตอนเย็นจะมาหา เพราะคิดว่าครอบครัวพี่แกคงมาถึงแล้วในเวลานั้น
แต่พอครอบครัวพี่แกมาถึง เขาต้องการย้ายให้พี่แกไปรักษาที่โรงพยาบาลที่บ้านเขา เรารู้ว่าถ้าให้ครอบครัวพี่แกมาเฝ้าที่นี่คงลำบาก แต่ตอนที่เรารู้ว่าจะย้ายโรงพยาบาลเรารู้สึกแปลกๆ อยากร้องไห้ แต่ก็ต้องเข้าใจครอบครัวเขา คงเป็นเพราะตอนนั้นเรายังไม่เสร็จธุระ เพราะเราตั้งใจว่าถ้าแกจะย้ายโรงพยาบาล เราก็อยากไปส่งพี่แก และอยากจะบอกความรู้สึกในใจเป็นคำพูดให้แกฟังก่อนจะกลับไปรักษาตัวที่บ้าน เพราะเราเป็นคนไม่ชอบบอกความรู้สึกเป็นคำพูด แต่จะแสดงให้เห็นถึงการกระทำมากกว่า แต่ครั้งนี้เราหน่วงกับความรู้สึกมาก กลัวไปหมด เราก็ได้แต่ภาวนาให้พี่แกหายกลับมาต่อปากต่อคำกับเรา มาแกล้งมาแหย่เราเหมือนเดิม
เราไม่รู้นะว่าที่เราดูแลแกในครั้งนี้ จะทำให้แกรู้สึกกับเรายังไงบ้าง ครอบครัวแกจะคิดกับเรายังไง เพราะสถานะที่ระบุได้ตอนนี้คือน้องในออฟฟิตเท่านั้น แต่ครั้งนี้แกคงจะรับรู้อย่างชัดเจนว่าเราชอบพี่แกจริงๆ ส่วนเรานั้นไม่ว่าจะครั้งไหนๆ เราก็อ่านใจแกไม่เคยออกเลย ว่าแกรู้ว่าเราชอบแกนานแล้วแต่แกทำเฉยเพราะแกไม่ได้ชอบเราแบบที่เราชอบ หรือว่ายังไง
ตอนนี้เรายังสับสนกับตัวเองมากว่าเราแค่ชอบ หรือรักพี่เขาไปแล้วกันแน่ แม้มันอาจจะไม่สมหวังก็เถอะ
ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไรกันแน่นะ
แต่พอครอบครัวพี่แกมาถึง เขาต้องการย้ายให้พี่แกไปรักษาที่โรงพยาบาลที่บ้านเขา เรารู้ว่าถ้าให้ครอบครัวพี่แกมาเฝ้าที่นี่คงลำบาก แต่ตอนที่เรารู้ว่าจะย้ายโรงพยาบาลเรารู้สึกแปลกๆ อยากร้องไห้ แต่ก็ต้องเข้าใจครอบครัวเขา คงเป็นเพราะตอนนั้นเรายังไม่เสร็จธุระ เพราะเราตั้งใจว่าถ้าแกจะย้ายโรงพยาบาล เราก็อยากไปส่งพี่แก และอยากจะบอกความรู้สึกในใจเป็นคำพูดให้แกฟังก่อนจะกลับไปรักษาตัวที่บ้าน เพราะเราเป็นคนไม่ชอบบอกความรู้สึกเป็นคำพูด แต่จะแสดงให้เห็นถึงการกระทำมากกว่า แต่ครั้งนี้เราหน่วงกับความรู้สึกมาก กลัวไปหมด เราก็ได้แต่ภาวนาให้พี่แกหายกลับมาต่อปากต่อคำกับเรา มาแกล้งมาแหย่เราเหมือนเดิม
เราไม่รู้นะว่าที่เราดูแลแกในครั้งนี้ จะทำให้แกรู้สึกกับเรายังไงบ้าง ครอบครัวแกจะคิดกับเรายังไง เพราะสถานะที่ระบุได้ตอนนี้คือน้องในออฟฟิตเท่านั้น แต่ครั้งนี้แกคงจะรับรู้อย่างชัดเจนว่าเราชอบพี่แกจริงๆ ส่วนเรานั้นไม่ว่าจะครั้งไหนๆ เราก็อ่านใจแกไม่เคยออกเลย ว่าแกรู้ว่าเราชอบแกนานแล้วแต่แกทำเฉยเพราะแกไม่ได้ชอบเราแบบที่เราชอบ หรือว่ายังไง
ตอนนี้เรายังสับสนกับตัวเองมากว่าเราแค่ชอบ หรือรักพี่เขาไปแล้วกันแน่ แม้มันอาจจะไม่สมหวังก็เถอะ