คิดอยู่นานเหมือนกันค่ะว่าจะตั้งกระทู้ดีไหม แต่ไม่รู้จะไปปรึกษาใครแล้วจริงๆค่ะ
แฟนเราเป็นต่างชาติค่ะ ความสัมพันธ์ของเราเริ่มจากเป็นเพื่อนตอนเรียนภาษา ตั้งแต่ตอนเรียนมหาลัยค่ะ เขาเป็นเพื่อนที่สนิทและดีกับเรามากมาตลอด 2 ปีที่คบกัน จนวันนึงเขามาเที่ยวไทยก็ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น สนิทกันมากขึ้น แล้วก็ตกลงคบเป็นแฟน ตอนนี้ผ่านมาเกือบ 5 ปีแล้วตั้งแต่คบกันเป็นแฟน บินไปบินมาจนเงินค่าตั๋วน่าจะพอซื้อรถยนต์ได้แล้ว เลยเริ่มคุยเรื่องที่จะย้ายไปอยู่ด้วยกัน คือเราจะต้องเรียนภาษา เพื่อไปสอบขอวีซ่า ถ้าสอบผ่านถึงจะยื่นเรื่องขอวีซ่าได้ ซึ่งค่าใช้จ่ายทั้งหมด เขาจะช่วยครึ่งนึง แต่อีกครึ่งก็ไม่ใช่จำนวนเงินน้อยๆเลย สำหรับพนักงานออฟฟิศอย่างเรา
การเรียนภาษาที่ 4 สำหรับเรามันก็ยากพอสมควรค่ะ (เราพูดไทย อังกฤษ จีนได้ค่ะ) เป็นภาษาที่พอจะหาโรงเรียนสอนในไทย แต่ค่าเรียนแพงมาก พยายามเรียนด้วยตัวเอง แต่แน่นอนว่ามันจะช้ากว่ามีคนสอนค่ะ มันเลยทำให้เราท้อและเหนื่อย คืองานที่ทำก็เหนื่อยแล้ว ต้องมาเรียนภาษาเพิ่มเติมและเป็นภาษาที่เราเองก็ไม่ได้สนใจอยากจะเรียนขนาดนั้นด้วย เลยทะเลาะกันเรื่องเรียนบ่อยๆ
เราเป็นลูกสาวคนเดียวที่พ่อแม่ก็ไม่ได้หัวโบราณมาก แต่เขาก็มีหน้ามีตาในสังคมของเขาอยู่ ตัวเราเองก็อยากมีงานแต่งค่ะ เป็นงานเล็กๆ ที่มีแค่คนสนิท ซึ่งไม่น่าจะเกิน 30-50 คน จัดง่ายๆที่บ้าน แม่เองก็ไม่ได้ขอสินสอดอะไรค่ะ เราคุยเรื่องแต่งงานกับแฟน ซึ่งก่อนหน้านี้ก็คุยกันมาเรื่อยๆว่า เราอยากมีงานแต่งแบบนี้ๆ โอเคไหม แต่ครั้งนี้ที่คุยกันจริงๆ แบบจับเข่าคุยกันเลยว่า จะแต่งกันไหม แต่งเมื่อไหร่ดี คำตอบที่ได้จากเขาคือ เขาไม่อยากแต่งงาน ไม่รู้จะแต่งทำไม ซึ่งเราเองก็เสียใจนะคะ แต่ก็เข้าใจได้ว่ามันมีแต่ค่าใช้จ่าย เลยเสนอเขาไปว่า ถ้าอย่างนั้นก็ไปขอฉันกับพ่อแม่ฉันหน่อย ฉันจะไม่เก็บข้าวของแล้วย้ายไปอยู่กับเธอเฉยๆนะ แค่ให้เขาไปนั่งคุยกับพ่อแม่ ขอเราไปอยู่ด้วย แค่นั้นเอง ก่อนหน้านี้เราเคยพาแฟนไปเจอพ่อแม่แล้วครั้งนึงค่ะ ทางพ่อแม่เราเขาไม่ติดใจอะไร แบบลูกรักใคร ถ้าเขาดีพ่อแม่ก็รักด้วย แต่เขาก็บ่ายเบี่ยงไม่ทำให้ค่ะ จนเราเองก็เหนื่อยใจที่จะบังคับเขาไปแล้ว เลยบอกไปว่า ถ้าไม่มาขอ ก็ไม่ย้ายไปนะ
อีกอย่างเราทำงานที่นี้จนพอสร้างตัวได้ มีคอนโดห้องเล็กๆ มีตำแหน่งงานที่ดี มีเงินเดือนที่ดูแลตัวเองให้กิน เที่ยว ช้อปได้แบบสบายๆ เราไม่มั่นใจเลยว่า ถ้าเราย้ายไปอยู่ต่างประเทศกับเรา เราจะยังมีกินมีใช้ขนาดนี้ไหม ซึ่งเขาเองก็ไม่สามารถเลี้ยงดูเราได้นะคะ คือถ้าหากย้ายไปกว่าจะหางานทำได้ ก็ต้องเอาเงินเก็บเรามาใช้ไปก่อน เขาจะพอช่วยเราได้แค่เรื่องที่อยู่ เพราะเขามีบ้านเป็นของตัวเองแล้ว พอมีเงินเดือนก็ต้องแบ่งมาช่วยค่าบ้าน ค่าน้ำไฟกับแฟน แค่คิดก็ท้อแล้ว
ตั้งแต่ทะเลาะกันเรื่องงานแต่งกับเรื่องเรียนภาษา เราไม่รู้สึกตื่นเต้น อยากโทรคุยกับแฟนอีกเลยค่ะ บางทีถ้าเขาโทรมา แต่เราดูทีวีอยู่ก็ไม่รับสายเลยค่ะ ไม่โทรกลับด้วย ไม่อยากคุยด้วยแล้ว ปัญหานี้ผ่านมาประมาณ 2 เดือนแล้วค่ะ จนเราก็ไม่รู้จะแก้ไขยังไง
ถ้าไม่ติดเรื่องที่เล่าไป เขาเป็นแฟนที่ดีคนนึงเลยนะคะ เขาไม่เจ้าชู้เลย โทรคุยตลอดเวลาที่จะสามารถโทรได้ เป็นคนขยันทำงาน ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เล่นพนัน เวลาอยู่ด้วยกันก็ดูแลเราดีนะคะ แต่ทุกครั้งที่เจอกันมันคือช่วงพักร้อนของเราและเรา เวลาไปบ้านแฟน ครอบครัวของเขาเองก็ดีกับเรามากเลยค่ะ แบบรู้สึกได้ว่าเราคือคนนึงในครอบครัวนั้นนะคะ
ส่วนเราเองวันๆก็ทำแต่งาน ออกไปปาร์ตี้กับเพื่อนบ้าง ส่วนใหญ่แล้วเราใช้ชีวิตคนเดียว ถ้าป่วยก็พาตัวเองไปโรงพยาบาลเอง กลับบ้านเอง เพราะพ่อแม่อยู่ต่างจังหวัดหมดค่ะ เพื่อนก็แต่งงานมีครอบครัวกันไปหมดแล้ว เกรงใจเหมือนกันถ้าต้องตามให้เพื่อนมานอนเฝ้าตอนเราป่วย
ตอนนี้เราสับสนว่าจะทำยังไงดี ถ้าเราอยู่ที่ไทย ก็ต้องใช้ชีวิตแบบอยู่คนเดียวไปเรื่อยๆ แล้วเราจะมีแฟนไม่ทำไม เป็นคนโสดที่ไม่มีภาระไม่ดีกว่าเหรอ แล้วถ้าเราจะย้ายไปอยู่กับเขา เราจะทำใจให้ตัวเองไม่มีงานแต่งได้จริงๆเหรอ ในเมื่อมันเป็นความฝันนึงของเราที่แค่อยากใส่ชุดเจ้าสาวเองนะ แล้วถ้าย้ายไปเนี่ย ถ้ามันไปกันไม่รอดละ หางานไม่ได้ เงินเก็บก็หมดจะทำยังไง เลยอยากทราบความคิดเห็นของคนอื่น ที่อยู่นอกความสัมพันธ์นี้บ้าง
จะรู้ได้ยังไงว่า เราหมดรักแล้ว
แฟนเราเป็นต่างชาติค่ะ ความสัมพันธ์ของเราเริ่มจากเป็นเพื่อนตอนเรียนภาษา ตั้งแต่ตอนเรียนมหาลัยค่ะ เขาเป็นเพื่อนที่สนิทและดีกับเรามากมาตลอด 2 ปีที่คบกัน จนวันนึงเขามาเที่ยวไทยก็ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น สนิทกันมากขึ้น แล้วก็ตกลงคบเป็นแฟน ตอนนี้ผ่านมาเกือบ 5 ปีแล้วตั้งแต่คบกันเป็นแฟน บินไปบินมาจนเงินค่าตั๋วน่าจะพอซื้อรถยนต์ได้แล้ว เลยเริ่มคุยเรื่องที่จะย้ายไปอยู่ด้วยกัน คือเราจะต้องเรียนภาษา เพื่อไปสอบขอวีซ่า ถ้าสอบผ่านถึงจะยื่นเรื่องขอวีซ่าได้ ซึ่งค่าใช้จ่ายทั้งหมด เขาจะช่วยครึ่งนึง แต่อีกครึ่งก็ไม่ใช่จำนวนเงินน้อยๆเลย สำหรับพนักงานออฟฟิศอย่างเรา
การเรียนภาษาที่ 4 สำหรับเรามันก็ยากพอสมควรค่ะ (เราพูดไทย อังกฤษ จีนได้ค่ะ) เป็นภาษาที่พอจะหาโรงเรียนสอนในไทย แต่ค่าเรียนแพงมาก พยายามเรียนด้วยตัวเอง แต่แน่นอนว่ามันจะช้ากว่ามีคนสอนค่ะ มันเลยทำให้เราท้อและเหนื่อย คืองานที่ทำก็เหนื่อยแล้ว ต้องมาเรียนภาษาเพิ่มเติมและเป็นภาษาที่เราเองก็ไม่ได้สนใจอยากจะเรียนขนาดนั้นด้วย เลยทะเลาะกันเรื่องเรียนบ่อยๆ
เราเป็นลูกสาวคนเดียวที่พ่อแม่ก็ไม่ได้หัวโบราณมาก แต่เขาก็มีหน้ามีตาในสังคมของเขาอยู่ ตัวเราเองก็อยากมีงานแต่งค่ะ เป็นงานเล็กๆ ที่มีแค่คนสนิท ซึ่งไม่น่าจะเกิน 30-50 คน จัดง่ายๆที่บ้าน แม่เองก็ไม่ได้ขอสินสอดอะไรค่ะ เราคุยเรื่องแต่งงานกับแฟน ซึ่งก่อนหน้านี้ก็คุยกันมาเรื่อยๆว่า เราอยากมีงานแต่งแบบนี้ๆ โอเคไหม แต่ครั้งนี้ที่คุยกันจริงๆ แบบจับเข่าคุยกันเลยว่า จะแต่งกันไหม แต่งเมื่อไหร่ดี คำตอบที่ได้จากเขาคือ เขาไม่อยากแต่งงาน ไม่รู้จะแต่งทำไม ซึ่งเราเองก็เสียใจนะคะ แต่ก็เข้าใจได้ว่ามันมีแต่ค่าใช้จ่าย เลยเสนอเขาไปว่า ถ้าอย่างนั้นก็ไปขอฉันกับพ่อแม่ฉันหน่อย ฉันจะไม่เก็บข้าวของแล้วย้ายไปอยู่กับเธอเฉยๆนะ แค่ให้เขาไปนั่งคุยกับพ่อแม่ ขอเราไปอยู่ด้วย แค่นั้นเอง ก่อนหน้านี้เราเคยพาแฟนไปเจอพ่อแม่แล้วครั้งนึงค่ะ ทางพ่อแม่เราเขาไม่ติดใจอะไร แบบลูกรักใคร ถ้าเขาดีพ่อแม่ก็รักด้วย แต่เขาก็บ่ายเบี่ยงไม่ทำให้ค่ะ จนเราเองก็เหนื่อยใจที่จะบังคับเขาไปแล้ว เลยบอกไปว่า ถ้าไม่มาขอ ก็ไม่ย้ายไปนะ
อีกอย่างเราทำงานที่นี้จนพอสร้างตัวได้ มีคอนโดห้องเล็กๆ มีตำแหน่งงานที่ดี มีเงินเดือนที่ดูแลตัวเองให้กิน เที่ยว ช้อปได้แบบสบายๆ เราไม่มั่นใจเลยว่า ถ้าเราย้ายไปอยู่ต่างประเทศกับเรา เราจะยังมีกินมีใช้ขนาดนี้ไหม ซึ่งเขาเองก็ไม่สามารถเลี้ยงดูเราได้นะคะ คือถ้าหากย้ายไปกว่าจะหางานทำได้ ก็ต้องเอาเงินเก็บเรามาใช้ไปก่อน เขาจะพอช่วยเราได้แค่เรื่องที่อยู่ เพราะเขามีบ้านเป็นของตัวเองแล้ว พอมีเงินเดือนก็ต้องแบ่งมาช่วยค่าบ้าน ค่าน้ำไฟกับแฟน แค่คิดก็ท้อแล้ว
ตั้งแต่ทะเลาะกันเรื่องงานแต่งกับเรื่องเรียนภาษา เราไม่รู้สึกตื่นเต้น อยากโทรคุยกับแฟนอีกเลยค่ะ บางทีถ้าเขาโทรมา แต่เราดูทีวีอยู่ก็ไม่รับสายเลยค่ะ ไม่โทรกลับด้วย ไม่อยากคุยด้วยแล้ว ปัญหานี้ผ่านมาประมาณ 2 เดือนแล้วค่ะ จนเราก็ไม่รู้จะแก้ไขยังไง
ถ้าไม่ติดเรื่องที่เล่าไป เขาเป็นแฟนที่ดีคนนึงเลยนะคะ เขาไม่เจ้าชู้เลย โทรคุยตลอดเวลาที่จะสามารถโทรได้ เป็นคนขยันทำงาน ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เล่นพนัน เวลาอยู่ด้วยกันก็ดูแลเราดีนะคะ แต่ทุกครั้งที่เจอกันมันคือช่วงพักร้อนของเราและเรา เวลาไปบ้านแฟน ครอบครัวของเขาเองก็ดีกับเรามากเลยค่ะ แบบรู้สึกได้ว่าเราคือคนนึงในครอบครัวนั้นนะคะ
ส่วนเราเองวันๆก็ทำแต่งาน ออกไปปาร์ตี้กับเพื่อนบ้าง ส่วนใหญ่แล้วเราใช้ชีวิตคนเดียว ถ้าป่วยก็พาตัวเองไปโรงพยาบาลเอง กลับบ้านเอง เพราะพ่อแม่อยู่ต่างจังหวัดหมดค่ะ เพื่อนก็แต่งงานมีครอบครัวกันไปหมดแล้ว เกรงใจเหมือนกันถ้าต้องตามให้เพื่อนมานอนเฝ้าตอนเราป่วย
ตอนนี้เราสับสนว่าจะทำยังไงดี ถ้าเราอยู่ที่ไทย ก็ต้องใช้ชีวิตแบบอยู่คนเดียวไปเรื่อยๆ แล้วเราจะมีแฟนไม่ทำไม เป็นคนโสดที่ไม่มีภาระไม่ดีกว่าเหรอ แล้วถ้าเราจะย้ายไปอยู่กับเขา เราจะทำใจให้ตัวเองไม่มีงานแต่งได้จริงๆเหรอ ในเมื่อมันเป็นความฝันนึงของเราที่แค่อยากใส่ชุดเจ้าสาวเองนะ แล้วถ้าย้ายไปเนี่ย ถ้ามันไปกันไม่รอดละ หางานไม่ได้ เงินเก็บก็หมดจะทำยังไง เลยอยากทราบความคิดเห็นของคนอื่น ที่อยู่นอกความสัมพันธ์นี้บ้าง