คือเราคบกันมา1ปี2เดือน​ คงเป้นเวลาไม่นาน​ แต่ว่าผมรุ้สึกว่าเค้าคือคนที่ยอมผมทุกอย่าง​ ยอมรับทุกอย่างที่เป้นผมได้​ เรามีความสุขด้วยกันมากครับ​ ตลอดที่คบกันมา​ มีทุกข์​ สุขบ้าง​ เวลาทะเลาะกัน​ผมจะเป้นคนที่ไม่มีเหตุผล​ เอาแต่จะเลิก​ เค้ายื้อผมมาตลอด​ผมด่าเค้า​ ตะคอกใส่​ ทำลายความรุ้สึกเค้ามากเลย ด้วยความเคยชินมั้งคับ​ พอครั้งนี้ผมก้อทำแบบเดิม​ ด่าเค้า​ ตะคอกใส่เค้า​ วันนั้นเค้าไปทำธุระกับเพื่อน​ แต่ผมไม่รู้​ ผมเลยโกรธมาก​ ทั้งไล่ไห้ไปไหนก้อไป​ ผมบอกเค้าว่า​ ไม่สนใจละ​ มันทำไห้เค้าเครียด​ เพราะปกติเค้าก้อเครียดอยู่แล้ว​ ทั้งเรื่องงาน​ เรื่องที่จะจบ  เรื่องครอบครัว​ แล้วยังต้องมาเครียดกับผมอีก​ ครั้งนี้เค้าไม่ยื้อผมแล้วครับ​ เค้ากลายเป้นคนเฉยฉากับผมไปแล้วครับ​ เค้าไม่ยื้อไม่รั้งผมไว้แล้วครั้งนี้​ ผมขอโอกาสแก้ไขตัวเอง​ เค้าตอบกลับมาว่า​ ทำไมพึ่งจะมาทำตอนที่ไปต้องการแล้ว​ ทำไห้ผมร้อง​ ผมทำอะไรไม่ถูกเลย​ เค้าบอกไม่อยากหวังอะไรในตัวผมแล้ว​ เพราะผิดหวังมาเยอะแล้ว​ เค้าเจ้บมามากแล้ว​ ผมทำไมพึ่งคิดได้ตอนนี้วะ​ ว่าต้องเปลี่ยนนิสัยตัวเอง​ ตอนนี้ผมยื้อเค้าไว้อยู่​ ผมรั้งเค้าไว้อยู่​ แต่เค้าไม่ใช่แฟนผมคนเดิมที่เคยคบกันมาเลย  เค้าเปลี่ยนไปเยอะมากเลยครับ​ เค้าไม่สนใจ​ใยดีกับเราอะไรอีกแล้ว​ และเค้ายังบอกกับผมอีกว่า​ นี่จะยื้อไว้ทำไม​ ไม่อยากอยู่แล้ว​ สมมุติว่า​ เรายังคบกันอยู่แต่มันทำไห้เค้าไม่มีความสุข​ เธอก้อจะรั้งเค้าอยู่ใช่ไหม​ เค้าถามผมมาแบบนี้​ ผมโคตรรักเค้าเลยครับ​ มันจะเห้นแก่ตัวเกินไปใช่ไหม​ ถ้าเรายังจะรั้งเค้าไว้อยู่​ ผมควรทำยังไงครับ​ ผมรักเค้า​ ไม่อยากไห้เค้าไป​ มันมีวิธีแก้อีกไหม​ หรือปล่อยเค้าไป