คือเราคบกันมา1ปี2เดือน คงเป้นเวลาไม่นาน แต่ว่าผมรุ้สึกว่าเค้าคือคนที่ยอมผมทุกอย่าง ยอมรับทุกอย่างที่เป้นผมได้ เรามีความสุขด้วยกันมากครับ ตลอดที่คบกันมา มีทุกข์ สุขบ้าง เวลาทะเลาะกันผมจะเป้นคนที่ไม่มีเหตุผล เอาแต่จะเลิก เค้ายื้อผมมาตลอดผมด่าเค้า ตะคอกใส่ ทำลายความรุ้สึกเค้ามากเลย ด้วยความเคยชินมั้งคับ พอครั้งนี้ผมก้อทำแบบเดิม ด่าเค้า ตะคอกใส่เค้า วันนั้นเค้าไปทำธุระกับเพื่อน แต่ผมไม่รู้ ผมเลยโกรธมาก ทั้งไล่ไห้ไปไหนก้อไป ผมบอกเค้าว่า ไม่สนใจ
ละ มันทำไห้เค้าเครียด เพราะปกติเค้าก้อเครียดอยู่แล้ว ทั้งเรื่องงาน เรื่องที่จะจบ เรื่องครอบครัว แล้วยังต้องมาเครียดกับผมอีก ครั้งนี้เค้าไม่ยื้อผมแล้วครับ เค้ากลายเป้นคนเฉยฉากับผมไปแล้วครับ เค้าไม่ยื้อไม่รั้งผมไว้แล้วครั้งนี้ ผมขอโอกาสแก้ไขตัวเอง เค้าตอบกลับมาว่า ทำไมพึ่งจะมาทำตอนที่ไปต้องการแล้ว ทำไห้ผมร้อง ผมทำอะไรไม่ถูกเลย เค้าบอกไม่อยากหวังอะไรในตัวผมแล้ว เพราะผิดหวังมาเยอะแล้ว เค้าเจ้บมามากแล้ว ผม
ทำไมพึ่งคิดได้ตอนนี้วะ ว่าต้องเปลี่ยนนิสัยตัวเอง ตอนนี้ผมยื้อเค้าไว้อยู่ ผมรั้งเค้าไว้อยู่ แต่เค้าไม่ใช่แฟนผมคนเดิมที่เคยคบกันมาเลย เค้าเปลี่ยนไปเยอะมากเลยครับ เค้าไม่สนใจใยดีกับเราอะไรอีกแล้ว และเค้ายังบอกกับผมอีกว่า นี่จะยื้อไว้ทำไม ไม่อยากอยู่แล้ว สมมุติว่า เรายังคบกันอยู่แต่มันทำไห้เค้าไม่มีความสุข เธอก้อจะรั้งเค้าอยู่ใช่ไหม เค้าถามผมมาแบบนี้ ผมโคตรรักเค้าเลยครับ มันจะเห้นแก่ตัวเกินไปใช่ไหม ถ้าเรายังจะรั้งเค้าไว้อยู่ ผมควรทำยังไงครับ ผมรักเค้า ไม่อยากไห้เค้าไป มันมีวิธีแก้อีกไหม หรือปล่อยเค้าไป
ถ้าเค้าบอกกับเรามาว่าเหนื่อยแล้ว เราควรเดินออกมาไหม