การที่เราไม่อยากมีกิเลสหรือฆ่ากิเลสนั้น ถือว่ายังมีกิเลสไหมครับ

ที่จริงเป็นคำถามที่ดี แต่ต้องแยกเป็น 2 ประเด็น

ผู้ที่พยายามจะกำจัดกิเลสให้หมดไป (ด้วยความจงใจหรือตั้งใจละ) โดยเข้าใจว่านั่นคือวิธีปฏิบัติเพื่อพ้นทุกข์ ถือว่าไม่ใช่สัมมาทิฏฐิ คือยังมีความเห็นที่ไม่ถูกต้องอยู่

ดังนั้น จากที่เจ้าของกระทู้ถามว่า การอยากให้กิเลสหมดไป ถือเป็นกิเลสด้วยหรือไม่ คำตอบก็คือ ใช่

ในการปฏิบัติธรรมหรือในการเจริญสติ เราไม่ได้ละกิเลสแบบนั้น เมื่อกิเลสเกิดขึ้น ให้เรารู้ว่ากิเลสเกิด ไม่ยินดี ไม่ยินร้าย ซึ่งโดยธรรมชาติกิเลสเกิดขึ้นก็จะดับของมันเอง แม้เราไม่ไปละมัน มันก็ดับอยู่ดี

แต่สิ่งที่สำคัญกว่าก็คือ อยู่ดีๆ เราจะมาเจริญสติแบบนี้เลยไม่ได้ กิเลสเกิดแล้วแค่รู้เฉยๆ ทำแบบนี้เลยไม่ได้ เราจำเป็นต้องเจริญมรรคก่อนหน้านี้ 6 ข้อให้ครบก่อน ซึ่งทั้ง 6 ข้อนี้จะควบคุมการกระทำของเรา ทำแต่สิ่งที่เป็นกุศล ไม่ทำสิ่งที่เป็นอกุศล ไม่ว่าจะประกอบด้วยกิเลสหรือไม่ก็ตาม (แน่นอนว่าทั้งหมดย่อมประกอบด้วยกิเลส)

เมื่อเราเจริญสติหรือเจริญวิปัสสนาจนกระทั่งเกิดดวงตาเห็นธรรม หรือบรรลุธรรม เรียกว่า เกิดปัญญา ปัญญานี้เองจะทำให้กิเลสไม่เกิดขึ้นกับจิตใจ แม้จะมีกิเลสเกิดขึ้นก็จะเห็นกิเลสที่เกิด ไม่ปรุงแต่งต่อ เมื่อไม่มีการปรุงแต่งย่อมไม่มีทุกข์

สรุปว่า การอยากให้กิเลสดับไป ถือว่าเป็นตัณหาที่เราต้องละเช่นกัน