คือผมชอบเพื่อนคนนึงครับแต่ก่อนตอนรู้จักกันใหม่คุยกันได้ปกติแต่หลังจากที่เค้ารู้ว่าเราชอบเค้าทุกๆอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป

คือผมมีเพื่อนอยู่คนนึงครับตอนแรกผมก็ไม่รู้จักเค้าหรอกครับแต่พอรู้จักกันและคุยกันไปเรื่อยๆผมก็กลับชอบเค้าแต่ว่าเค้าก็ยังไม่รู้นะครับแต่ผมก็ยังคุยกับเค้าเรื่อยๆจนสอบเสร็จแล้วก็ปิดเทอม ช่วงปิดเทอมตอนแรกๆนั้นผมกับเค้าไม่ได้แชทกันเลยแบบเงียบเลยอ่ะครับเพราะว่ามันมีอะไรหลายๆอย่างที่ต้องทำและเมื่อประมาณกลางปิดเทอม ผมกับเค้าและเพื่อนๆต้องไปทำจิตอาสาที่รร. และตอนนั้นเป็นช่วงพักอยู่ๆดีเค้าก็พูดกับพวกเพื่อนๆของเค้าว่าเค้ารำคาญผม เพราะผมทักเค้าไปบ่อยเกินและเค้าบอกว่าเค้าบล็อกผมซึ่งตอนนั้นผมก็อารมณ์เสียมากๆเพราะว่าตลอดที่ผมกับเค้าคุยกันนั้นเค้าไม่แสดงอะไรเลยว่ารำคาญ และบางทีกลับแสดงว่ามีใจให้เราด้วยวันนั้นเป็นวันที่ผมสับสนมากแต่มันก็ปกติของผมไปแล้วทำให้ผมเก็บอาการอยู่
*เทอมสอง เปิดมาตอนแรกก็ปกติดีครับคุยกันได้แต่แบบว่าก็ไม่บ่อยเหมือนแต่ก่อนอาจจะเป็นเพราะว่าผมรู้ว่าเค้าคิดกับผมแค่เพื่อน จนกระทั่งเพื่อนผมมันหวังดีเดินไปจนไปบอกเค้าและผลลัพธ์มันก็ตรงกับสิ่งที่ผมคิด แต่อันนี้ผมก็ชิวๆครับเพราะว่าผมโดนตั้งแต่ม.ต้นแล้ว แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือเวลาผมทักไปนั้นเค้าอ่านแต่เค้าไม่ตอบมันก็ทำให้ผมรู้ว่ายังไงก็คงหมดหวังแล้ว แต่สิ่งที่มันมากกว่าเดิมคือคราวนี้ผมไม่สามารถมองหน้าเค้าได้อีกแล้วครับ
เพราะผมนั้นก็ดันหูดีเหมือนคราวที่แล้วอีก
เค้าบอกเพื่อนๆเค้าว่าเค้าอึดอัดเวลาผมมองหน้าทั้งที่แต่ก่อนมันไม่มีอะไรเค้ากลับยิ้มให้ด้วยซ้ำ มันทำให้ผมคิดว่าผมทำอะไรผิดคือตอนที่รู้จักกันแรกๆผมทำตัวดีกับเค้ามาก เวลาเค้าชวนไปไหนผมก็ไป เพราะว่าผมรักเค้าไปแล้วอ่ะครับแม้ว่าเค้าไม่รักผมเลยสักนิด คือแบบว่าเค้าเล่นกับความรู้สึกผมมากๆคือถ้าเค้าไม่ชอบหรือรำคาญผม เค้าก็ควรบอกผมตั้งแต่แรกแต่เค้าทำแบบว่าผมเป็นของเล่นอ่ะครับแบบว่าช่วงแรกๆมันสนุกแต่พอหลังๆเบื่อก็เลยโยนทิ้ง ผมเคยเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้เพื่อนฟังนะครับ เค้าบอกให้ผมมูฟออนแต่แบบว่าผมกับเค้าอยู่ห้องเดียวกันแล้วแบบว่าแค่ผมมองเค้าผมก็กลับไปเป็นเหมือนเดิมผมควรทำยังไงครับ