เริ่มเลยนะครับ อาจเขียนงงๆไปบ้าง ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยครับ ผมรักผู้หญิงคนหนึ่งเรามาเจอกันที่มหาลัยผมกับเธอเป็นเด็กปี1ทั้งคู่ ผมเริ่มเข้าหาเขา และเราก็เหมือนจะชอบพอกัน เลยตกลงคบกัน จากคำว่าเพื่อนเป็นคำว่าแฟน เราทั้งคู่ทะเลาะกันบ่อยมากครับ เรื่องเล็กๆน้อยๆก็ทะเลาะแต่ผมยังรักเธออยู่เหมือนเดิม รักทุกวัน ไม่เคยน้อยลงเลย ผมยอมเลิกกับแฟนเก่าเพื่อมาคบกับเขา ยอมรับในส่วนนี้เลยว่า ผมเป็นคนผิดและสมควรที่จะโดนเธอกระทำคืน เหมือนตอนที่ผมทำกับแฟนเก่าของผม ผมเคยเปิดแชทเธอกับเพื่อน ซึ่งเป็นแฟนเก่า1คน เธอเป็นคนไม่คิดอะไรจนคนอื่นพูดจาแทะโลมเธอได้ตลอด มีคืนหนึ่งผมเปิดแชทเธอกับเพื่อนๆของเธอ เธอบอกว่าผมปัญญาอ่อน สาเหตุเกิดจากที่เธอแชร์โพสต์ทำนองว่า “ตัวเรามีคนเดียวบนโลกก็ดีแล้ว” มีเพื่อนผู้ชายเธอคนหนึ่งมาเม้นว่า ถ้ามี2คนบอกนะ เธอก็ Reply ว่าจะจีบหรอ ซึ่งมันทำให้ผมคิดมากและเกิดมีปากเสียงกันครั้งใหญ่กว่าครั้งก่อน มันทำให้ผมและเธอพูดความจริงอันแสนเน่าเฟะของกันและกัน ผมบอกเธอว่าที่ผมคบกับเธอ เพราะจะเกาะเธอเรียน (ปล.เธอเป็นคนเรียนเก่งมากๆและหน้าตาน่ารักทีเดียวจึงมีผู้ชายเข้าหามากมาย แต่เธอโลกส่วนตัวสูง ถ้าชอบใครก็คือชอบคนนั้นเลย ) แต่ที่ผมพูดไปผมนั้นโมโหและต้องการประชดเธอเพียงเท่านั้น แต่เธอกลับบอกมาว่า เธอหมดรักผมแล้ว เลิกชอบ ไม่อินกับการที่ผมบอกรักเธอ จูบเธอ ลูบหัวเธอเหมือนแต่ก่อน เธอรำคาญในสิ่งที่ผมทำหลายๆอย่าง เธอเริ่มไตร่ตรองว่า ควรพอแล้วถ้าเราหมดรักกันแล้ว ซึ่งผมก็ที่กล่าวไว้ข้างต้น ผมไม่เคยหมดรักเธอเลย และยังรักเธอตลอดเวลา เธอเลยเลิกกับผม 1อาทิตย์ ต่อมาผมมาขอคืนดี เธอกลายเป็นคนไร้เยื่อใย ไม่เหมือนคนเดิมที่เคยเป็น ผมมีแต่เธอตอนมาเรียนที่นี้ ผมไม่เคยชอบมหาลัยที่นี้เลย แต่เพราะการมีเธอมันทำให้ผมต้องทำหน้าที่ที่ตัวเองเลือก และ ไม่เคยเหนื่อยที่จะทำอะไรหลายๆอย่าง ผมเอาเธอเป็นที่ตั้งในทุกเรื่องๆ ผมขอร้องอ้อนวอนเท่าที่ผมจะทำได้ ผมกอด ผมทำทุกอย่างแต่มันไม่ทำให้อะไรดีขึ้นเลย แต่ที่เธอให้ผมคือ ได้คือเธอให้เวลา 1 เดือนให้ผมพิสูจน์ตัวเอง แต่ลักษณะน้ำเสียงที่เธอใช้เหมือนกับว่า ให้มันจบๆบทสนทนานี้ไป แล้วเธอยังบอกอีกว่า ถ้ามันครบ1เดือนเธอทำให้เค้ารู้สึกเหมือนเดิมไม่ได้ มันก็ไม่มีค่าอะไรนะ เธอมาปิดกลั้นโอกาสที่เค้าจะเจอคนใหม่นะ ซึ่งผมจุก พูดไม่ออก ผมเคยบอกว่าถ้าเลิกกันไป แล้วอยากกลับมา ถ้ากลับมาเพราะรักก็ขอให้กลับมา แต่ถ้ากลับมาด้วยคำว่าสงสารอย่ากลับมา ซึ่งผมเคยโดนกระทำแบบนี้มาก่อน แต่เธอมันทำให้ผมผิดคำพูด ผมขอร้องให้เธอกลับมาในความรู้สึกอะไรก็ได้ขอแค่ได้เริ่มต้นใหม่ ผมจะทำให้เธอรู้สึกรักผมเหมือนเดิมทุกอย่าง เธอบอกให้เวลา 1 เดือน ซึ่งผมก็รู้ดีกว่า เธอหมดรักผมแล้ว ที่เธอให้1เดือนคือยังคุยด้วยไปไหนด้วยกัน ผมไปกินข้าวกับเธอ ผมมีความสุข แต่ผมส่งเธอกลับหอ ผมน้ำตาไหลและถามกับตัวเองว่า ทำไมต้องฝืนตัวเองขนาดนี้ด้วย ถ้ารักเขาจริง ทำไมไม่ปล่อยให้เธอไปเจอคนดีๆ ซึ่งคำตอบในหัวผมก็คือ ผมรักเธอเสมอมา ทุกวันนี้ผมขังตัวเองอยู่ในห้อง ไม่ไปหาเพื่อน ไม่พบปะเพื่อนฝูง ทุกคนอาจมองเป็นรักเด็กๆ แต่สำหรับผม มันกัดกร่อนผมเหลือเกิน กับสิ่งที่ผมพบเจอมา พอจะมีทางไหนที่จะทำให้เธอกลับมารักผมไหมครับ ในเวลา 1 เดือนนี้ หรือ ผมควรตัดใจจากเธอจริงๆและรอเวลาให้มันรักษาผมให้ดีขึ้น เธอคือกำลังใจของผมทุกอย่างจริงๆครับ ขอบคุณครับ
ทำไงดีครับ โดนบอกเลิก เธอให้โอกาสพิสูจน์ตัวเอง 1 เดือน