คือเราเป็นที่คบใคร มักจะจริงจัง. ถ้าหากเลิกเพราะอีกฝ่ายเปลี่ยนไปอันนี้เข้าใจคะ สุดท้ายก็ทำใจได้แค่ต้องใช้เวลา
แต่ต้นเหตุที่ไม่อยากแต่งงาน. เพราะเราอยากให้เราเป็นเจ็บคนเดียวค่ะ. พ่อแม่บอกจะตามใจเลือก สุดท้ายเค้าก็ไม่ไว้ใจใคร อันนี้เราเข้าใจมากๆๆนะ เพราะพ่อแม่ย่อมเป็นห่วง. แต่เราไม่รู้ว่าจะปฏิบัติอย่างไรเมื่อมีคนเข้ามาในชีวิต
- ถ้าเข้ามา พูดคุยผ่านสื่อแล้วค่อยมามาเจอกัน ไปกินข้าวรัยงี้เพื่อศึกษานิสัยใจคอ พ่อแม่ไม่ชอบเพราะเป็นปากชาวบ้าน(แม่บอก)
- คุยรู้จักการผ่านโทรอย่างเดียว แม่บอกไม่ดีเพราะไม่รู้จักใจคอ
- ฝ่ายชายมาหามาคุยยันบ้านแบบเปิดเผยไม่ได้ เพราะทางบ้านกลัวว่าชาวบ้านจะหาว่า เราพาผู้ชายมา
แอบนอยส์เยอะพอสมควรเพราะเราไม่มีใครคนคุยด้วย แม้แต่เพื่อนแม่เคยสั่งให้เลิกคบเพราะสาเหตุเพื่อนขอช่วยให้ไปทำธุระเป็นเพื่อน1ชม. เพื่อนไม่กล้ายุ่งเลย เกิดมาไม่เคยมีเพื่อเป็นตัวเป็นตน ที่อยากมีแฟน เพราะแฟนคือเพื่อนร่วมทุกข์ร่วมสุข ที่ผ่านมาเคารพทุกคำสั่งทุ่มเทมากๆ แต่ถึงตอนนี้มันถึงวัยที่เราต้องเลือกเส้นทางบางเส้น ซึ่งเราไม่ได้จะทิ้งเค้านะ
เราถือคติว่าเราควรเลือกในสิ่งที่เรารัก ไม่ต้องแคร์คนรอบข้างหรือขี้ปากชาวบ้าน แต่เราทำไม่ได้เพราะพ่อแม่เป็นคนแคร์ขี้ปากชาวบ้านแล้วสุดท้ายมาสั่งเราให้เลิกแล้วมาร้องไห้กับเรา เลยต้องใจอ่อน
ตอนนี้เราไม่กล้าคบกับใครเลย กลัวว่าถ้ารักคนๆนึงมากๆๆแล้วโดนสั่งให้เลิก เราไม่ใช่คนเดียวที่เจ็บ.
เพราะไม่มีช่องทางที่ฝ่ายแฟนจะแสดงตัวเองเลย. เหมือนว่าพ่อแม่ไม่พร้อมจะเจอแต่ไม่อยากจะรับรู้อะไรทั้งนั้น
#เลยกลัวตัวเองจะเป็นอีกเลยอยากโสดตลอดชีวิต
มันจะดูไร้สาระหรือป่าวคะ ถ้าเราคิดจะไปแต่งงานตลอดชีวิต เพราะพ่อแม่
แต่ต้นเหตุที่ไม่อยากแต่งงาน. เพราะเราอยากให้เราเป็นเจ็บคนเดียวค่ะ. พ่อแม่บอกจะตามใจเลือก สุดท้ายเค้าก็ไม่ไว้ใจใคร อันนี้เราเข้าใจมากๆๆนะ เพราะพ่อแม่ย่อมเป็นห่วง. แต่เราไม่รู้ว่าจะปฏิบัติอย่างไรเมื่อมีคนเข้ามาในชีวิต
- ถ้าเข้ามา พูดคุยผ่านสื่อแล้วค่อยมามาเจอกัน ไปกินข้าวรัยงี้เพื่อศึกษานิสัยใจคอ พ่อแม่ไม่ชอบเพราะเป็นปากชาวบ้าน(แม่บอก)
- คุยรู้จักการผ่านโทรอย่างเดียว แม่บอกไม่ดีเพราะไม่รู้จักใจคอ
- ฝ่ายชายมาหามาคุยยันบ้านแบบเปิดเผยไม่ได้ เพราะทางบ้านกลัวว่าชาวบ้านจะหาว่า เราพาผู้ชายมา
แอบนอยส์เยอะพอสมควรเพราะเราไม่มีใครคนคุยด้วย แม้แต่เพื่อนแม่เคยสั่งให้เลิกคบเพราะสาเหตุเพื่อนขอช่วยให้ไปทำธุระเป็นเพื่อน1ชม. เพื่อนไม่กล้ายุ่งเลย เกิดมาไม่เคยมีเพื่อเป็นตัวเป็นตน ที่อยากมีแฟน เพราะแฟนคือเพื่อนร่วมทุกข์ร่วมสุข ที่ผ่านมาเคารพทุกคำสั่งทุ่มเทมากๆ แต่ถึงตอนนี้มันถึงวัยที่เราต้องเลือกเส้นทางบางเส้น ซึ่งเราไม่ได้จะทิ้งเค้านะ
เราถือคติว่าเราควรเลือกในสิ่งที่เรารัก ไม่ต้องแคร์คนรอบข้างหรือขี้ปากชาวบ้าน แต่เราทำไม่ได้เพราะพ่อแม่เป็นคนแคร์ขี้ปากชาวบ้านแล้วสุดท้ายมาสั่งเราให้เลิกแล้วมาร้องไห้กับเรา เลยต้องใจอ่อน
ตอนนี้เราไม่กล้าคบกับใครเลย กลัวว่าถ้ารักคนๆนึงมากๆๆแล้วโดนสั่งให้เลิก เราไม่ใช่คนเดียวที่เจ็บ.
เพราะไม่มีช่องทางที่ฝ่ายแฟนจะแสดงตัวเองเลย. เหมือนว่าพ่อแม่ไม่พร้อมจะเจอแต่ไม่อยากจะรับรู้อะไรทั้งนั้น
#เลยกลัวตัวเองจะเป็นอีกเลยอยากโสดตลอดชีวิต