สวัสดีค่ะอายุ18ปีสอบเข้ามหาลัยปีนี้อีกไม่กี่วันก็จะสอบแล้วยิ่งเครียดค่ะบางอันข้อไหนทำไม่ได้คือร้องไห้เข้าใจนะคะว่าร้องไห้มันไม่ช่วยอะไรแต่ก็ร้องไม่หยุดพยายามแล้ว เจอ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
ครอบครัวที่พ่อดูรักพี่มากๆทำอะไรนึกถึงพี่ชายก่อนตลอดพี่กลับมาบ้านก็ทำอาหารที่พี่ชอบทำทุกวันแต่พอพี่กลับไปเรียนก็เหมือนเดิมพี่อยากได้อะไรกไม่ต้องพยายามเรียนให้เก่งพี่ขออะไรก็ได้เลยแต่กลับกันหนูขอค่าค่าเรียนพิเศษแต่ละครั้งยากเย็นมากแต่พี่ขอของขอต่างๆไม่ถึงเดือนก็ได้ดลยไม่เข้าใจแล้วเราจะพยายามไปทำไมตัดไปที่แม่ แม่ก็ทำงานยุ่งอยูทกับงานแต่ก่อนก็ปลดทุกข์กับแม่เดี๋ยวนี้แม่เลิกงานค่ำไม่ค่อยได้ปลดทุกข์ฝากแม่ซื้อของแม่ก็บอกไม่ว่างให้ฝากพ่อ พ่อก็ไปบ้างไม่ไปบ้าง เวล่ทะเลาะกับพ่อพ่อก็ชอบด่าว่าเรา เราเรียนได้เกรด3.7(ไม่ได้อวดนะคะ)เอาให้พ่อพ่อบอกว่าต้อง4.00กลับกันที่พี่เราเกรด2.50 พ่อก็บอกว่าดีแล้วพ่อไม่เคยถามแบบที่ถามพี่เลยว่าชอบที่เรียนอยู่ไหม มันโคตรน่าน้อยใจชีวิตเลยเคยคิดว่าถ้ากินยาแล้วหลับไปคงจะดี หลับแบบไม่ต้องตื่นมาเจอใครอีก ช่วงหลังรู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวไม่มีใครปรึกษา ไม่กล้าบอกเพื่อนเพราะภายนอกเป็นคนเฮฮากับเพือน หนูควรทำไงกับชีวิตนี้ของหนูดีคะ มันน่าน้อยใจไปหมด มองไปข้างนอกก็ไม่สดใสช่วงนี้เก็บตัวแต่อยู่ในห้อง ร้องไห้เมื่อวานตาบวมมากวันนี้ก็ร้องอีกคิดว่าไม่มีใครรักเราใส่ใจเราเหมือนที่เราทำให้เขาเลย เคยเอาเอาเล็บขูดตัวเองให้เจ็บจนเลือดซิบแค่ครัเงเดียว คือมันไม่ไหวจริงๆหลายเรื่องที่เข้ามาในชีวิต เบื่อเกลียดความคิดเล็กคิดน้อยของตัวเอง หนูควรทำยังไง ขออภัยถ้าพิมพ์งงๆพิมพ์ผิดพิมพ์ถูกไม่รู้จะอธิบายเรื่องไหนก่อนมันมันเยอะไปหมด ขอบคุณนะคะที่อ่านจนถึงบรรทัดนี้
ขอคำปรึกษา ขอระบาย ขอกำลังใจ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
ครอบครัวที่พ่อดูรักพี่มากๆทำอะไรนึกถึงพี่ชายก่อนตลอดพี่กลับมาบ้านก็ทำอาหารที่พี่ชอบทำทุกวันแต่พอพี่กลับไปเรียนก็เหมือนเดิมพี่อยากได้อะไรกไม่ต้องพยายามเรียนให้เก่งพี่ขออะไรก็ได้เลยแต่กลับกันหนูขอค่าค่าเรียนพิเศษแต่ละครั้งยากเย็นมากแต่พี่ขอของขอต่างๆไม่ถึงเดือนก็ได้ดลยไม่เข้าใจแล้วเราจะพยายามไปทำไมตัดไปที่แม่ แม่ก็ทำงานยุ่งอยูทกับงานแต่ก่อนก็ปลดทุกข์กับแม่เดี๋ยวนี้แม่เลิกงานค่ำไม่ค่อยได้ปลดทุกข์ฝากแม่ซื้อของแม่ก็บอกไม่ว่างให้ฝากพ่อ พ่อก็ไปบ้างไม่ไปบ้าง เวล่ทะเลาะกับพ่อพ่อก็ชอบด่าว่าเรา เราเรียนได้เกรด3.7(ไม่ได้อวดนะคะ)เอาให้พ่อพ่อบอกว่าต้อง4.00กลับกันที่พี่เราเกรด2.50 พ่อก็บอกว่าดีแล้วพ่อไม่เคยถามแบบที่ถามพี่เลยว่าชอบที่เรียนอยู่ไหม มันโคตรน่าน้อยใจชีวิตเลยเคยคิดว่าถ้ากินยาแล้วหลับไปคงจะดี หลับแบบไม่ต้องตื่นมาเจอใครอีก ช่วงหลังรู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวไม่มีใครปรึกษา ไม่กล้าบอกเพื่อนเพราะภายนอกเป็นคนเฮฮากับเพือน หนูควรทำไงกับชีวิตนี้ของหนูดีคะ มันน่าน้อยใจไปหมด มองไปข้างนอกก็ไม่สดใสช่วงนี้เก็บตัวแต่อยู่ในห้อง ร้องไห้เมื่อวานตาบวมมากวันนี้ก็ร้องอีกคิดว่าไม่มีใครรักเราใส่ใจเราเหมือนที่เราทำให้เขาเลย เคยเอาเอาเล็บขูดตัวเองให้เจ็บจนเลือดซิบแค่ครัเงเดียว คือมันไม่ไหวจริงๆหลายเรื่องที่เข้ามาในชีวิต เบื่อเกลียดความคิดเล็กคิดน้อยของตัวเอง หนูควรทำยังไง ขออภัยถ้าพิมพ์งงๆพิมพ์ผิดพิมพ์ถูกไม่รู้จะอธิบายเรื่องไหนก่อนมันมันเยอะไปหมด ขอบคุณนะคะที่อ่านจนถึงบรรทัดนี้