คือเราเรียนอยู่ม.6 สายวิทย์ ชีวิตดีมาก เพื่อนดี แฟนดี ทุกอย่างลงตัว
แต่ชีวิตดันแย่ลงเรื่อยๆเพราะแรกเริ่มเกิดจากเราทะเลาะกับพ่อหนักมาก พ่อเราเป็นคนใจร้อน บ้าอำนาจ ใจดีบางครั้ง แต่ชอบบังคับทำร้ายร่างกายเราสองครั้งมั้ง แม่เรายังเคยโดน แต่เรื่องของเรื่องคือเราแค่กลับบ้านดึก หรือบางครั้งไม่กลับบ้านเลย เราเข้าใจตรงนี้ว่าเขาเป็นห่วงนะ แต่มันเกินไปชนิดที่ว่า ไม่เชื่อเราอะ ทั้งๆที่เราบอกเขาตลอดนะว่าอยู่ไหน นอนไหน พ่อเราเป็นชนิดที่ว่า ขับรถมาดูเลย เกินไปมั้ย?
เราต้องรู้สึกไงจนแบบเราไม่ไหว เราออกมาอยู่หอได้1เดือน แต่ขับรถดึกๆมาดูส่าเราอยู่หอมั้ยแบบนี้ทุกวัน ดูจากรถเรา ที่จอดไว้เขาทำได้แค่นั้น ก็มาตามเรากลับไปอยู่บ้าน พูดดีทุกอย่าง ว่าจะไม่บังคับ แค่พอเรากลับไปอยู่บ้าน กลับบ้านดึก วันไหนไม่นอน ก็ถามทำไมไม่นอนอยู่นั่นทั้งๆที่เราก็มีเหตุผล ที่นี้เริ่มพาลมาที่แฟนเราล่ะ เพราะแฟนอยู่กับเราตลอด ไม่ใช่ 24 ชมนะ แฟนเราก็กลับไปอยู่บ้านอะ แต่พ่อเราดันโทรหาแฟนเรา บอกให้เรากลับบ้าน ถ้าไม่กลับ จะโทรไปแต้งความให้ตำรวจไปบ้านแฟน ถามจริง แฟนเราเกี่ยวไรวะ ทั้งๆที่แฟนเราไม่ได้อยู่กับเราในตอนนั้น ที่นี้แหละพอแฟนเราบอกปุ๊ป เราบ้าเลย เราสติแตก
เราด่าเลย ต้องขนาดนี้เลยหรอว่ะ เกินไปมั้ย ประสาทหรอ สรุปๆเราไมกลับบ้าน4-5 วัน ทีนี้หละก็มีปัญหาเรื่องเรียนอีก ไม่ไปเรียน เหนื่อยจากที่บ้านทะเลาะกับที่บ้าน กำลังใจในการอยากไปเรียนมีหรอ มันเฟลไม่อยากทำอะไรเลย เงินกิน คือใช้เงินแฟน โครตเกรงใจ แฟนก็ไปเรียน เราก็อยู่บ้านเพื่อนที่เรียนสายอาชีพอะ ที่แบบไม่เหมือนเรา ออกนอกโรงเรียนได้ พอเราไม่ไปนานๆก็กลายเป็นว่าไม่ได้เจอเพื่อน ไม่ทันไรในการตามงาน มีเพื่อนสนิทมาก2คน เราไม่คุยด้วยเพราะว่า เราเคยเป็นปัญหาแบนี้ ไม่กลับบ้านหนีนอนบ้านเพื่อน พ่อเราตามไปทะเลาะย้านเพื่อนจนเรารู้สึกว่าตัวเราเองเป็นปัญหาให้กับเพื่อน แล้วก็แฟน
จนเรามาไม่ยุ่งกับใครเลย เพราะไม่อยากให้ใครมีปัญหาเดือดร้อนเพราะเราอีก เราผิดมากใช่มั้ย ที่เราอยากทำตามใจเรา เรามีดหตุผลแต่มันไม่เพียงพอหรอเราไม่ได้ไปเรียนนานมากไปเรียนบ้างแต่อาทิตย์นึง วันสองวันหรือสามวันมากสุดเป็นแบบนี้สองเดือนจนตอนนี้ติดม.สเกือบแทบทุกวิชามั้ง เราพยายามแล้วนะ พยายามปรับตัวทุกอย่าง ฝืนไปเรียน แต่ตอนนี้เราไม่อยากเรียนแล้ว เราอยากทิ้งทุกอย่าง แล้วก็ไปจากโลกนี้เลย เราเหนื่อย เรามันเป็นตัวปัญหา
มีใครเคยอยากตายเพราะทุกอย่างเกิดขึ้นจากตัวเรามั้ย?
แต่ชีวิตดันแย่ลงเรื่อยๆเพราะแรกเริ่มเกิดจากเราทะเลาะกับพ่อหนักมาก พ่อเราเป็นคนใจร้อน บ้าอำนาจ ใจดีบางครั้ง แต่ชอบบังคับทำร้ายร่างกายเราสองครั้งมั้ง แม่เรายังเคยโดน แต่เรื่องของเรื่องคือเราแค่กลับบ้านดึก หรือบางครั้งไม่กลับบ้านเลย เราเข้าใจตรงนี้ว่าเขาเป็นห่วงนะ แต่มันเกินไปชนิดที่ว่า ไม่เชื่อเราอะ ทั้งๆที่เราบอกเขาตลอดนะว่าอยู่ไหน นอนไหน พ่อเราเป็นชนิดที่ว่า ขับรถมาดูเลย เกินไปมั้ย?
เราต้องรู้สึกไงจนแบบเราไม่ไหว เราออกมาอยู่หอได้1เดือน แต่ขับรถดึกๆมาดูส่าเราอยู่หอมั้ยแบบนี้ทุกวัน ดูจากรถเรา ที่จอดไว้เขาทำได้แค่นั้น ก็มาตามเรากลับไปอยู่บ้าน พูดดีทุกอย่าง ว่าจะไม่บังคับ แค่พอเรากลับไปอยู่บ้าน กลับบ้านดึก วันไหนไม่นอน ก็ถามทำไมไม่นอนอยู่นั่นทั้งๆที่เราก็มีเหตุผล ที่นี้เริ่มพาลมาที่แฟนเราล่ะ เพราะแฟนอยู่กับเราตลอด ไม่ใช่ 24 ชมนะ แฟนเราก็กลับไปอยู่บ้านอะ แต่พ่อเราดันโทรหาแฟนเรา บอกให้เรากลับบ้าน ถ้าไม่กลับ จะโทรไปแต้งความให้ตำรวจไปบ้านแฟน ถามจริง แฟนเราเกี่ยวไรวะ ทั้งๆที่แฟนเราไม่ได้อยู่กับเราในตอนนั้น ที่นี้แหละพอแฟนเราบอกปุ๊ป เราบ้าเลย เราสติแตก
เราด่าเลย ต้องขนาดนี้เลยหรอว่ะ เกินไปมั้ย ประสาทหรอ สรุปๆเราไมกลับบ้าน4-5 วัน ทีนี้หละก็มีปัญหาเรื่องเรียนอีก ไม่ไปเรียน เหนื่อยจากที่บ้านทะเลาะกับที่บ้าน กำลังใจในการอยากไปเรียนมีหรอ มันเฟลไม่อยากทำอะไรเลย เงินกิน คือใช้เงินแฟน โครตเกรงใจ แฟนก็ไปเรียน เราก็อยู่บ้านเพื่อนที่เรียนสายอาชีพอะ ที่แบบไม่เหมือนเรา ออกนอกโรงเรียนได้ พอเราไม่ไปนานๆก็กลายเป็นว่าไม่ได้เจอเพื่อน ไม่ทันไรในการตามงาน มีเพื่อนสนิทมาก2คน เราไม่คุยด้วยเพราะว่า เราเคยเป็นปัญหาแบนี้ ไม่กลับบ้านหนีนอนบ้านเพื่อน พ่อเราตามไปทะเลาะย้านเพื่อนจนเรารู้สึกว่าตัวเราเองเป็นปัญหาให้กับเพื่อน แล้วก็แฟน
จนเรามาไม่ยุ่งกับใครเลย เพราะไม่อยากให้ใครมีปัญหาเดือดร้อนเพราะเราอีก เราผิดมากใช่มั้ย ที่เราอยากทำตามใจเรา เรามีดหตุผลแต่มันไม่เพียงพอหรอเราไม่ได้ไปเรียนนานมากไปเรียนบ้างแต่อาทิตย์นึง วันสองวันหรือสามวันมากสุดเป็นแบบนี้สองเดือนจนตอนนี้ติดม.สเกือบแทบทุกวิชามั้ง เราพยายามแล้วนะ พยายามปรับตัวทุกอย่าง ฝืนไปเรียน แต่ตอนนี้เราไม่อยากเรียนแล้ว เราอยากทิ้งทุกอย่าง แล้วก็ไปจากโลกนี้เลย เราเหนื่อย เรามันเป็นตัวปัญหา