คิดยังไงกับความตายและความโดดเดี่ยว?

สวัสดีค่ะ เมื่อก่อนฉันเป็นคนที่กลัวการอยู่คนเดียวมาก ต้องมีใครสักคนคอยทัก คอยอยู่ใกล้ ๆ ถึงจะรู้สึกว่าชีวิตไม่ว่างเปล่า แต่พอผ่านความสัมพันธ์ที่เหนื่อยมาหลายครั้ง ฉันเริ่มเข้าใจว่าความเหงามันไม่ได้น่

ผมอายุ 21 ผมรู้สึกว่าโลกใบนี้มีแค่ผมคนเดียว ไม่ว่าจะไปไหนทำอะไรก็มักจะตัวคนเดียวเสมอ ผมเป็นคนมีเพื่อนน้อยมากนับคนได้ก็ 3-4 คน และเพื่อนแต่ละคนก็มีหน้าที่ของเขา อันนี้เข้าใจ  คนที่รู้จักทุกๆคนที่เ

จะคิดไหม ว่าเราไม่น่ามาเป็นเพื่อนกับคนแบบนี้ ส่วนคนถอยห่างก็คงต้องทำใจเเล้ว แม้แต่ญาติก็ด้วย ธุรกิจที่ทำก็ตันแบบสุดทาง มันถึงจุดสิ้นสุด แต่ยังมีชีวิตอยู่ก็ต้องสู้ต่อไป แต่คิดว่าชีวิตหลังจากนี้มันคงจ

พวกคุณมีวิธีไหนที่ทำให้ชีวิตโสดมีสีสันไม่รู้สึกโดดเดี่ยวบ้าง พอดียังไม่ชินกับความโสด มันรู้สึกเหงาๆทรมานไงไม่รู้...

มีใครเคยเจอคสพแบบนี้บ้างรึป่าวคะแล้วจัดการครสตัวเองยังไง

เราลองมาคิดเล่นๆ ถ้าเราตายขึ้นมาไม่ว่าจะอยู่ในห้องนอนที่บ้านหรือที่อื่นคนเดียว คงน่าหดหู่ใจ น่าเวทนาน่าดู ตายอย่างโดดเดี่ยว ไม่มีใครรับทราบ ไม่มีใครรับคำสั่งเสีย กว่าพ่อแม่พี่น้องจะรู้คงขึ้นอืดแล้ว พอ

สวัสดีค่ะ เราอยากรู้ว่าคนอื่นมีใครเป็นแบบเราบ้าง มาแชร์กันหน่อยค่ะ ว่าเราไม่ได้เหงาคนเดียว คือเรารู้สึกโดดเดี่ยวมากเลยค่ะ เหงามาก เราอยู่บ้านคนเดียว กินนอนคนเดียว ทำงานกลับบ้านวนลูปแบบนี้ไปทุกวัน เพื

สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเราเด้อ :) ทุกคนเคยรู้สึกแบบไม่มีความรู้สึกไหม ไม่รู้ว่านี่คิดไปเองรึป่าว แต่แบบมันจะเฉยๆ ทำอะไรก็ไม่ค่อยอินกับอะไรเท่าไร แต่มันจะมีบางทีที่รู้สึกหมดหวัง รู้สึกโดดเดี่ยว ส

ตามหัวข้อเลยคะ หาคนฮีลใจ

สวัสดีค่ะ ตอนกลางคืนเรามักจะรู้สึกโดดเดี่ยว อ้างว้างจนบางทีเศร้าแล้วก็ร้องไห้ออกมาเองทั้งๆที่ไม่เหตุผล เราพยายามหลับไม่ก็ทำกิจกกรมอย่างอื่นแล้วแต่ไม่ช่วยเลยค่ะ หากมีพี่ๆคนไหนเคยเจอปัญหาแบบนี้แนะนำหน่อ